«Το σπίτι έγινε πια πλασματική ανάγκη»

«Το σπίτι έχει μετατραπεί σε ένα ζευγάρι τσιμεντένια παπούτσια για τον σύγχρονο άνθρωπο, που του αφαιρούν την ανάγκη της ανακάλυψης του κόσμου», λέει η Ηώ Αγγελή μπροστά στα νέα της έργα που «παίζει» ανάμεσα στον πραγματικό χώρο και στον χώρο που κουβαλάμε μέσα μας

«Το σπίτι έχει εξελιχθεί σε μια πλασματική ανάγκη. Διαρκώς μεγαλώνει χωρίς να
ξέρουμε αν το χρειαζόμαστε ή αν το φτιάχνουμε μόνο για να το δείχνουμε», λέει
στα «ΝΕΑ» η ζωγράφος Ηώ Αγγελή ανάμεσα στα 20 μικρών και μεγάλων διαστάσεων
έργα της, που ετοιμάζει να εκθέσει στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών. Πίνακες
ζωγραφικής με πρωταγωνίστριες γυναίκες σε χώρους κυρίως εσωτερικούς, όπου η
πραγματικότητα συναντά την φαντασία.

«Το θέμα της στέγης είναι στρεβλό. Έχει εμπορευματοποιηθεί. Δεν αντιπροσωπεύει
τις πραγματικές ανάγκες μας. Το πρόβλημα είναι ότι ο ίδιος ο άνθρωπος που έχει
την ευθύνη να δημιουργήσει τον χώρο του είναι ο ίδιος που δυναστεύεται και
εγκλωβίζεται από το δημιούργημά του. Το αποτέλεσμα δε είναι οι άθλιες πόλεις
που ζούμε. Και ως γνωστόν, οι άσχημες πόλεις καλλιεργούν και αρνητικά
συναισθήματα», συνεχίζει η ζωγράφος που στην 20ετή πορεία της έχει ασχοληθεί
με συνέπεια με το θέμα του χώρου.

Ένα κοινωνικό θέμα λοιπόν βρίσκει τη θέση του στον καμβά;

«Η τέχνη δεν είναι κοινωνιολογία, αλλά είναι καθρέφτης της κοινωνίας. Δεν
κάνει πολιτική. Ακουμπά σε θέματα που πονάνε και κατακρημνίζει τα τείχη όχι
από πρόθεση αλλά από ευαισθητοποίηση. Αυτή τη στιγμή όπως έχει διαμορφωθεί η
κατάσταση είναι σαν να γεννιόμαστε με ένα χρέος απέναντι στη ζωή. Η στέγη αντί
να μας προστατεύει, μας κρατά δέσμιους. Αν μπορούσε ο άνθρωπος να το
υποκαταστήσει με το πιθάρι του Διογένη, σαφώς θα ήταν πιο ελεύθερος».

Σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες πρωταγωνιστούν στα έργα σας. Μήπως απευθύνεστε
περισσότερο σε γυναικείο κοινό;

«Δεν υπάρχει ανδρική και γυναικεία δημιουργία. Υπάρχει καλή και κακή
ζωγραφική. Ζωγραφίζω κυρίως γυναίκες επειδή τις κατέχω περισσότερο. Δεν μπορώ
να φανταστώ όμως ένα σπίτι χωρίς γυναίκα. Την ταυτίζω με την εστία. Και οι
άνδρες υπάρχουν, μέσα από την απουσία τους».

Τελικά τι είναι τα σπίτια που ζωγραφίζετε την τελευταία τριετία στο ατελιέ
σας στο Γκάζι;

«Είναι αυτό που υπάρχει μέσα μας, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να ξαναστηθεί, για να
διαλυθεί και πάλι. Τα μεγάλα δωμάτια της παιδικής ηλικίας που μικραίνουν καθώς
κι οι ίδιοι μεγαλώνουμε. Τα οικόπεδα που περιμένουν τον κατασκευαστή όπως οι
παρθένες τον επιβήτορα. Ό,τι δηλώνουμε στην Εφορία και ό,τι φυλάμε στη
μνήμη…».

«Καχυποψία για τις γυναίκες»

Έχει αλλάξει η θέση της γυναίκας εικαστικού τα τελευταία χρόνια; «Θα έλεγα ότι
διεθνώς είναι πολύ περισσότερες από ό,τι παλαιότερα και με πολύ σημαντικότερο
λόγο. Όσον αφορά την Ελλάδα, όπως πάντα, είμαστε πιο πίσω», απαντά η Ηώ
Αγγελή. «Η γυναίκα πρέπει να αποδείξει πράγματα που για έναν άνδρα είναι
αυτονόητα. Γενικά υπάρχει πιο δύσκολα στη συνείδηση του κοινού και οι
φιλότεχνοι είναι περισσότερο καχύποπτοι μαζί της. Την περιμένουν στη γωνία
ύστερα από μια περίοδο αποχής. Στους άνδρες αφήνουν μεγαλύτερα περιθώρια
ανοχής στα λάθη και τις απουσίες. Παρ’ όλα αυτά και πάλι οι γυναίκες έχουν
ασύγκριτα μεγαλύτερη και περισσότερο δυναμική παρουσία από το παρελθόν. Για να
τα καταφέρουν ωστόσο χρειάζεται πείσμα, δουλειά και φωτιά που να καίει».

INFO

Η έκθεση «Σπίτι Παντού» της Ηώς Αγγελή εγκαινιάζεται την Τετάρτη στις 20.00
στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών (Γλύκωνος 4, τηλ. 210.7213938). Έως 2 Δεκεμβρίου.