ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένας γίγαντας κοιμάται…

Ξαφνικά, αφού πέρναγες μέσα από παραμελημένες γειτονιές, βρώμικα οικόπεδα και
κακότεχνες πολυκατοικίες, έμπαινες σε έναν άλλο κόσμο…

Ο χώρος υποδοχής τεράστιος, φωτεινός σαν συνεδριακός χώρος, πλατεία για
ρομαντική τσάρκα ή λόμπι μεγάλου ξενοδοχείου.

Έπαιρνες αυθόρμητα μια βαθιά ανάσα και έβλεπες τα (δύσκολα) πράγματα της
αρρώστιας διαφορετικά. Περιμένοντας τη χαμογελαστή κοπέλα να τακτοποιήσει τα
γραφειοκρατικά της εισαγωγής, καθισμένοι στις αναπαυτικές καρέκλες, αφήσαμε τα
μάτια να ξεκουραστούν στο γαλάζιο του ουρανού μέσα από το αίθριο. Οι
χρωματιστές γραμμές στο δάπεδο από άσπρο αττικό μάρμαρο, όμοιο με το όνομα του
νοσοκομείου, σε οδηγούσαν έξυπνα όπου ήθελες: η μπλε για τα Εξωτερικά Ιατρεία,
η μοβ για τη Μονάδα Βραχείας Νοσηλείας, η κίτρινη για την Κλινική, η κόκκινη
για τα Διαγνωστικά Εργαστήρια… Άκουγα γύρω μου τις γιαγιάδες να «παίζουν»,
ακολουθώντας τα χρώματα που θα τις πήγαιναν εύκολα στον προορισμό τους.

Η ταμπέλα ψηλά έγραφε «Γενικό Νοσοκομείο δυναμικότητας 735 κλινών». Λίγο
αργότερα, όμως, έμαθα από υπεύθυνα χείλη ότι μόνο τα μισά κρεβάτια αυτού του
υγειονομικού κοσμήματος είναι σε λειτουργία. Τα άλλα – μαζί με τα υπερσύγχρονα
μηχανήματα και τον εξοπλισμό – «κοιμούνται» περιμένοντας τον «πρίγκιπα»
κάποιας κυβέρνησης να τα ξυπνήσει με ένα δυνατό «φιλί» νοσηλευτικού
προσωπικού.

Έζησα ως δημοσιογράφος τον μόχθο του πρώην προέδρου του Βασίλη Γολεμάτη να το
κάνει πανεπιστημιακό και να ανεβάσει το επίπεδο όλης της υποβαθμισμένης
περιοχής, παρά την αντίσταση πολλών πανεπιστημιακών (έπεφτε, βλέπεις, μακριά
από το… Κολωνάκι). Σήμερα, το βλέπω να (υπο)λειτουργεί, χωρίς τις
περισσότερες κλινικές του, επειδή – απλώς – δεν έχει νοσοκόμες.

Λείπουν, μαθαίνω, τουλάχιστον διακόσια άτομα νοσηλευτικού προσωπικού, για να
ανοίξουν κανονικά οι κλινικές. Ύστερα από χρόνια και προσπάθειες εγκρίθηκαν
τελευταία – με το σταγονόμετρο – μόνο πενήντα, για να δουλέψουν στοιχειωδώς η
Καρδιοαγγειοχειρουργική, η Οφθαλμολογική, η Παιδιατρική, η
Ωτορινολαρυγγολογική και η Δερματολογική. Θα παραμείνουν κλειστές η
Νευρολογική, η Ψυχιατρική, η Νευροχειρουργική…

Μήπως – έλεγα, μήπως, κύριε Αλογοσκούφη – αν δεν ήταν τόσο ασύδοτα
γενναιόδωρες οι φοροαπαλλαγές μας προς τις επιχειρήσεις, έμενε κάτι για το
κοινωνικό κράτος, κάτι για να αξιοποιηθεί αυτό το Μέγαρο της Υγείας;