ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η ανθρωπιά

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δημ. Γιώτης, Τζαρτζάνου 15, Λάρισα (τηλ. 2410-619.935), γράφει:

«Όσο και αν μας φαίνεται παράξενο, το παρήγορο είναι ότι ακόμα υπάρχουν
άνθρωποι! Πέρα από την απάνθρωπη, αδυσώπητη και σκληρή πραγματικότητα που
ζούμε σήμερα, που ο καθένας μας προσπαθεί να κατασπαράξει τον άλλο, ευτυχώς,
απέναντι στη νοσηρή αυτή κατάσταση βρίσκεται η άλλη όψη του νομίσματος.

Βλέπουμε ανθρώπους οπλισμένους με φοβερά ψυχικά αποθέματα, να διέπονται από
αλτρουισμό, ευγένεια, φιλαλληλία, να αψηφούν τον κίνδυνο, να ρισκάρουν την
ίδια τους τη ζωή, αρκεί να προσφέρουν βοήθεια στους δεινοπαθούντες
συνανθρώπους τους.

Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα δίνουν πράγματι το μέγεθος της γενναιοφροσύνης
των υπέροχων αυτών ανθρώπων. Πριν ακριβώς από έναν χρόνο, 15 Σεπτεμβρίου του
2005, έχασε τη ζωή του ένας Λαρισαίος συμπολίτης μας μόλις 23 χρόνων. Ήταν ο
Αλέξης Αλσάιντ, που θέλησε να προσφέρει τις εθελοντικές του υπηρεσίες σε
αυτοκινητιστικό ατύχημα.

Βαθιά ευαισθητοποιημένο άτομο, χωρίς καν να το σκεφτεί, χωρίς κανείς να
ζητήσει τη βοήθειά του, σταματά και κατευθύνεται προς τους επιβάτες του
ανατραπέντος αυτοκινήτου. Δεν πρόλαβε όμως να φτάσει έως εκεί. Η μοίρα του
έπαιξε άσχημο παιχνίδι… Από μια απροσεξία, τον παρέσυρε άλλο διερχόμενο
αυτοκίνητο και τον τραυμάτισε θανάσιμα.

Έτσι χάθηκε, με αυτόν τον άδικο τρόπο, ο κατά γενική ομολογία υπέροχος,
θαυμάσιος, εκλεκτός συνάνθρωπός μας. Σε κάποιο άλλο αεροπορικό ατύχημα που
συνέβη στο αεροδρόμιο Πίρσον, στο Τορόντο του Καναδά, ένα αεροσκάφος της Air
France πλαγιολισθαίνει και καταλήγει σε δασώδη περιοχή. Κάποιος περαστικός, ο
37χρονος Γκι Λεντέζ, μέσα σε άθλιες καιρικές συνθήκες – η βροχή να πέφτει
καταρρακτωδώς και οι αστραπές να κάνουν τη νύχτα μέρα – προσφέρει και αυτός
την πολύτιμη βοήθειά του στους δοκιμαζόμενους επιβάτες του αεροσκάφους.

Αντικρύζοντας μια θάλασσα από ανθρώπους να κείτονται καταγής, σκορπισμένοι
γύρω από το κατεστραμμένο αεροπλάνο, και βλέποντας κάποιον να κρατά στην
αγκαλιά του δύο μωρά, χωρίς ωστόσο να μπορεί να τους προσφέρει την παραμικρή
βοήθεια από το σοκ που είχε υποστεί, παρουσιάζεται ως από μηχανής θεός ο
θαρραλέος Λεντέζ, παίρνει τα μωρά και τα μεταφέρει σε ασφαλή θέση. Όμως, δεν
σταματά εδώ. Πετάχτηκε σαν αίλουρος μέσα στο αεροπλάνο, προτού γίνει
παρανάλωμα του πυρός, ψάχνοντας εξονυχιστικά μήπως υπάρχουν εγκλωβισμένοι.

Τα σωστικά συνεργεία που κατέφθασαν στον τόπο του συμβάντος ρώτησαν τον Λεντέζ
πως ένιωθε που ο κόσμος τον αποκαλούσε ήρωα. Η απάντησή του ήταν ότι δεν
θεωρεί τον εαυτό του ήρωα και ότι απλά έκανε αυτό που του υπαγόρευσε το
ένστικτό του.

Τα κατορθώματα αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι δίδαξαν θάρρος, αποφασιστικότητα,
αυταπάρνηση – ο ένας μάλιστα προσέφερε την ίδια του τη ζωή – δεν θα πρέπει να
γίνουν παραδείγματα προς μίμηση; Δεν θα πρέπει σε ανάλογες περιπτώσεις να
πράξουμε κι εμείς το ίδιο; Δεν θα πρέπει κάποτε και εμείς να γίνουμε Αλέξης
Αλσάιντ και Γκι Λεντέζ;».