ΡΙΠΕΣ Πλήγμα

ΑΣΦΑΛΩΣ και δεν ήταν ανάγκη να περάσουν 40 ημέρες απεργίας για να
αποφασίσει ο Πρωθυπουργός να κάνει αυτό που του ζητούσαν εξαρχής οι δάσκαλοι
και οι καθηγητές – να τους συναντήσει.

ΟΥΤΕ πολύ περισσότερο ήταν ανάγκη να εκφραστεί η πρόθεση από τον κ. Γ.
Παπανδρέου να μεσολαβήσει για να ανοίξουν τα σχολεία ή το αποτέλεσμα του β’
γύρου των δημοτικών εκλογών για να αναγκαστεί ο κ. Καραμανλής να πάρει ο ίδιος
πρωτοβουλία εκτόνωσης.

ΟΛΑ αυτά θα μπορούσαν να είχαν γίνει από τις πρώτες εβδομάδες και ποιος
ξέρει, μπορεί σήμερα τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Όπως ασφαλώς θα ήταν
διαφορετικά αν για τόσο μεγάλο διάστημα η κ. Γιαννάκου δεν αντιμετώπιζε με
τέτοια αλαζονεία τους απεργούς και δεν φρόντιζε να υποδαυλίζει την
αντιπαράθεση αντί να την κατευνάζει.

ΕΣΤΩ και έτσι όλοι ελπίζουν ότι ο Πρωθυπουργός θα έχει κάτι άξιο λόγου
να προτείνει ώστε να μπορέσουν να γυρίσουν στα σχολεία οι δάσκαλοι και να
ξαναρχίσουν τα μαθήματα. Ακόμα όμως και αν αυτό συμβεί σήμερα τα προβλήματα
δεν θα έχουν λυθεί. Γιατί, ας μην κρυβόμαστε, το δημόσιο σχολείο έχει υποστεί
σοβαρό πλήγμα.

ΔΕΝ είναι μόνο η ανάγκη αναπλήρωσης των χαμένων μαθημάτων. Είναι και το
κλίμα που επικρατεί τόσο στους εκπαιδευτικούς όσο και στους μαθητές που σε
καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συμβάλλει στη μάθηση. Και είναι
ακόμα περισσότερο η αίσθηση – όλα αυτά τα χρόνια – της απογοήτευσης στην
εκπαιδευτική κοινότητα για την εγκατάλειψη και την έλλειψη πόρων, για τα
προβλήματα που συσσωρεύονται και ποτέ δεν λύνονται.

ΖΗΤΗΜΑΤΑ που θα κληθεί ασφαλώς να αντιμετωπίσει μια επόμενη κυβέρνηση,
η οποία θα έχει ως στόχο την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης!