ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με λένε Ορχάν

Προσωπικά δεν γουστάρω καθόλου κάτι τυπάκια που πειράχτηκαν για το κρυφό
ναζιστικό (λέμε τώρα…) παρελθόν του Γκύντερ Γκρας την ώρα που δεν έχουν
διαβάσει ούτε αράδα από το έργο του, κι ούτε πρόκειται. Κάτι «ανέγγιχτους»
ιδεολόγους που δεν πιάνουν βιβλίο του Σελίν από φόβο μην κολλήσουν κι αυτοί
αντισημιτισμό…

Κατανοώ τη φοβία των μέσων απέναντι στα καθαρόαιμα της Τέχνης και της Σκέψης
αλλά αυτή τη φορά δεν πρόκειται να κάνω πίσω.

Από αυτής της απόψεως θα είμαι η τελευταία που θα κατηγορήσει τα δελτία
ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών για την παντελή αδιαφορία τους απέναντι στο
Νόμπελ Λογοτεχνίας που πήρε φέτος ο αγαπημένος μου Ορχάν Παμούκ. Μη σώσουν και
αναφερθούν ποτέ τους σε θέματα που ξεπερνούν τους χαμηλοτάβανους στόχους τους.
Αλλού είναι το πρόβλημα και συγκεκριμένα στον τρόπο που ο ευρωπαϊκός και
ελληνικός Τύπος υποδέχτηκε τη χαρμόσυνη αυτή βράβευση. Δεν είναι δυνατόν ένας
άνθρωπος αφιερωμένος 100% στη λογοτεχνία να «πλασάρεται» σαν τον Τούρκο που
ξεμπρόστιασε το τουρκικό κατεστημένο για τη σφαγή των Κούρδων και των Αρμενίων
κ.λπ., κ.λπ. Έλεος…

Στην περίπτωση του Ορχάν Παμούκ το πολιτικό πασαπόρτι είναι εντελώς περιττό κι
ας κινδύνεψε προ μηνών να φυλακιστεί για την περήφανη δημοκρατική στάση του.
Διότι, δημοκρατική στάση οφείλουμε να έχουμε όλοι, το μυθιστόρημα «Με λένε
κόκκινο» όμως είναι δουλειά ενός.