Το σχολείο των δυσαρεστημένων!

Δυσαρεστημένη από το σχολείο είναι η συντριπτική πλειονότητα μαθητών,
γονέων και εκπαιδευτικών. Η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, η
ακριβοπληρωμένη αμάθεια, ο τρόπος μετάβασης στο Πανεπιστήμιο με τα «ράβε –
ξήλωνε» του αρμόδιου υπουργείου αποτελούν τα ανοικτά «ρήγματα» στο
ταλαιπωρημένο σώμα του ελληνικού σχολείου, που απ’ ό,τι φαίνεται είναι
«αδιάβροχα» από τον χρόνο, τις εκπαιδευτικές πολιτικές και τις επίσημες εξαγγελίες.

Αποκαλυπτική είναι έρευνα που έγινε κατά τη διάρκεια των εκπαιδευτικών
κινητοποιήσεων στο διάστημα 18 Σεπτεμβρίου – 2 Οκτωβρίου 2006 σε 400 μαθητές
Γυμνασίου, Λυκείου και ΤΕΕ, σε 350 δασκάλους, νηπιαγωγούς και καθηγητές και σε
150 γονείς με παιδιά στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο ή στο Λύκειο. Οκτώ στους δέκα
εκπαιδευτικούς δηλώνουν ότι δεν είναι ικανοποιημένοι από το εκπαιδευτικό μας
σύστημα, ενώ στον ίδιο βαθμό δηλώνουν την απογοήτευσή τους για τους όρους
λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος και οι γονείς που έχουν παιδιά στο
Λύκειο. Μικρότερη αλλά σημαντική είναι και η δυσαρέσκεια των γονέων που έχουν
παιδιά στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο (67%), ενώ εκεί όπου η απογοήτευση
«πετάει» στα σύννεφα είναι στους μαθητές του Λυκείου (86%).

Πληρώνουν ακριβά. Οι γονείς είναι δυσαρεστημένοι καθώς πληρώνουν πολύ
ακριβά τη φοίτηση των παιδιών τους στην κατ’ επίφαση δημόσια και δωρεάν
εκπαίδευση. Μάλιστα η δυσαρέσκειά τους τροφοδοτείται ακόμη περισσότερο σήμερα,
αφού η «επένδυση» στη σχολική «καριέρα» των παιδιών τους έχει όλο και λιγότερη
«απόδοση» όπως αποδεικνύει η καθημερινή εμπειρία και τα στατιστικά στοιχεία με
τους δεκάδες χιλιάδες άνεργους, ετεροαπασχολούμενους και υποαπασχολούμενους
πτυχιούχους. Οι μαθητές είναι δυσαρεστημένοι γιατί «ροκανίζουν» την εφηβεία
τους στο τρίγωνο σχολείο – φροντιστήριο – ιδιαίτερο σ’ ένα «εκπαιδευτικό
σύστημα αμάθειας».

«Καχυποψία». Οι εκπαιδευτικοί, τέλος, είναι δυσαρεστημένοι γιατί στους
μισθούς πείνας που έχουν καταδικαστεί έχουν να αντιμετωπίσουν τα βαριεστημένα
μάτια των μαθητών που προγυμνάζονται στο διπλανό φροντιστήριο αλλά και την
εχθρότητα της κοινής γνώμης που έντεχνα κατευθύνεται να τους θεωρεί μοναδικούς
υπευθύνους για όλα τα δεινά της εκπαίδευσης.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Μισθοί πείνας και καχυποψία από τους γονείς

Οι 8 στους 10 εκπαιδευτικούς προβάλλουν ως κύρια πηγή δυσαρέσκειας από τη
δουλειά τους την «εγκατάλειψη του σχολείου από την πολιτεία» και «οικονομικούς
λόγους» (μισθός). Εξάλλου σημαντικό ποσοστό κάνει λόγο για το πρόβλημα των
αναλυτικών προγραμμάτων και των βιβλίων, τη μετατροπή του σχολείου σε
εξεταστικό κέντρο, τις αλλαγές που γίνονται ερήμην των εκπαιδευτικών κ.λπ.

Είναι πια γνωστό πως μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών, κάτω από το ασφυκτικό
βάρος του πενιχρού μισθού τους, καταφεύγουν στην αναζήτηση άλλων πόρων: εκτός
από τα ιδιαίτερα μαθήματα και τα φροντιστήρια, πολλοί αναγκάζονται να
δουλέψουν ως γκαρσόνια, ταξιτζήδες, φύλακες, ασφαλιστές, πλασιέ, διορθωτές.
Και αυτές είναι μόνο μερικές από τις δεύτερες «απασχολήσεις» όπου καταφεύγουν.

Από την άλλη μεριά, δύσκολα μπορούν να αντιμετωπίσουν τους κουρασμένους από
την υπερεντατικοποίηση μαθητές που «προετοιμάζονται» μέρα – νύχτα στο
«διπλανό» φροντιστήριο αλλά και τα «καχύποπτα» μάτια των γονιών που ξοδεύουν
«μια περιουσία» για την εκπαίδευση των παιδιών τους έξω από το σχολείο και
έχουν μάθει να θεωρούν υπεύθυνο γι’ αυτό τον εκπαιδευτικό. Όλες οι κριτικές
συγκλίνουν πάνω τους αφού αποτελούν τις μόνες εμφανείς φιγούρες αυτής της
ανώνυμης μηχανής που λέγεται σχολείο.

ΓΟΝΕΙΣ

Πληρώνουν ακριβά και… βλέπουν αναποτελεσματικότητα

Υπάρχει κλονισμός της εμπιστοσύνης των γονέων για το σχολείο,
κοντολογίς, διάβρωση του κύρους και της αξιοπιστίας του σχολικού συστήματος. Η
συντριπτική πλειονότητα των γονέων θεωρούν ότι η εκπαίδευση των παιδιών τους
ενώ τους στοιχίζει πολύ ακριβά δεν είναι ικανή να τα προετοιμάσει για την
ομαλή ένταξή τους στην αγορά εργασίας. Ουσιαστικά οι 7 στους 10 γονείς
μέμφονται το σχολείο για αναποτελεσματικότητα η οποία, σύμφωνα με την
άποψή τους, εκφράζεται μ’ έναν διπλό τρόπο: από τη μια αναγκάζονται να
ξοδεύουν πολλά χρήματα για την εκπαίδευση των παιδιών τους έξω από το
σχολείο και από την άλλη οι τίτλοι που παρέχονται είναι υποβαθμισμένοι
κοινωνικά, δεν προοιωνίζονται επαγγελματική κατοχύρωση και αποκατάσταση.

Όταν, λοιπόν, η φοίτηση στην κατ’ επίφαση ονομαζόμενη δωρεάν Μέση Εκπαίδευση
(Γυμνάσιο – Λύκειο) συνοδεύεται από υπέρογκες ιδιωτικές εκπαιδευτικές δαπάνες
την ίδια στιγμή που το σύστημα απασχόλησης απαξιώνει το εκπαιδευτικό της
«προϊόν», τον απολυτηριούχο του Λυκείου, όταν η πρόσβαση στο
πανεπιστήμιο κοστίζει στην ελληνική οικογένεια περίπου 3 χιλιάδες ευρώ τον
χρόνο για κάθε παιδί και η έξοδος από αυτό δεν προοιωνίζεται βέβαιες
επαγγελματικές και κοινωνικές προοπτικές, είναι φυσικό η ελληνική οικογένεια
με παιδιά σχολικής ηλικίας να βρίσκεται σε κατάσταση… γενικευμένης
ανασφάλειας, τόσο περισσότερο όσο ασθενέστερη οικονομικά είναι.