Τρομολαγνεία με το Ασφαλιστικό

Μας τρόμαξε πάλι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τις προβλέψεις της, την περασμένη
εβδομάδα, για την κρίση του ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα, που έρχεται
αργά, αλλά με βεβαιότητα… το 2050.

Στην πρώτη θέση τοποθέτησε την Ελλάδα σε ό,τι αφορά την προβλεπόμενη αύξηση
των δημοσίων δαπανών για τις συντάξεις και την υγεία, ως ποσοστό του ΑΕΠ έως
το 2050 (11,6%, με δεύτερη και καταϊδρωμένη την Πορτογαλία με 9,8%). Και όσο
για την επίπτωση στο δημόσιο χρέος, εκεί κι αν είναι δραματική η κατάσταση, αν
πιστέψουμε τις προβλέψεις της Κομισιόν: Το 2050 το χρέος θα έχει φτάσει το
255,5% του ΑΕΠ (στο χρέος, πάντως, έχουμε επάξιους ανταγωνιστές την Ιταλία,
για την οποία η πρόβλεψη αναφέρει ότι θα φτάσει το 261,5% του ΑΕΠ της το 2050,
την Ουγγαρία με 491,3% του ΑΕΠ και την Πορτογαλία με 528,2% του ΑΕΠ).

Καλλιεργούν κλίμα

Πολύ δραματικά όλα αυτά και καλλιεργούν και κατάλληλο κλίμα για την προώθηση
αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα. Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Αλογοσκούφης
έσπευσε την επομένη να μιλήσει για «τολμηρές προτάσεις» που έχει – υποτίθεται
– ζητήσει η κυβέρνηση από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για το Ασφαλιστικό.
Μόνο που οι προβλέψεις – ιδίως για έναν τόσο μακρινό ορίζοντα –
χαρακτηρίζονται από μεγάλη αβεβαιότητα.

Μία από τις υποθέσεις της Κομισιόν που έχει ήδη διαψευσθεί, όπως παρατηρεί η
διεύθυνση οικονομικών μελετών της Alpha Bank στο εβδομαδιαίο δελτίο της, είναι
ότι ο ρυθμός ανάπτυξης θα διαμορφωθεί στο 2,9% κατά μέσο όρο την περίοδο
2004-2010 (για να υποχωρήσει στη συνέχεια στο 1,6% ώς το 2030 και στο 0,8% ώς
το 2050). Όμως, σημειώνουν οι μελετητές της τράπεζας, με τα μέχρι στιγμής
δεδομένα, ο ρυθμός ανάπτυξης ώς το 2010 διαμορφώνεται πλησιέστερα στο 3,7%.
Άλλο το 2,9% και άλλο το 3,7% και επομένως στο τέλος της δεκαετίας,
παρατηρούν, το ΑΕΠ θα είναι περίπου 7% υψηλότερο (χωρίς να υπολογίσουμε το 25%
της αναθεώρησης).

Η εικόνα μπορεί να αλλάξει

Αλλά και άλλες παράμετροι μπορεί να αλλάξουν ριζικά την εικόνα. Η ένταξη των
γυναικών στην αγορά εργασίας, για παράδειγμα, που φαίνεται ότι ήδη προωθείται
με γρήγορους ρυθμούς (αφού η οικονομική στενότητα δεν επιτρέπει τη συνέχιση
του παραδοσιακού μοντέλου της ελληνικής οικογένειας), αλλά και η ένταξη των
μεταναστών στην επίσημη αγορά εργασίας, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την
εικόνα. Το ίδιο ισχύει αν γίνει μια μικρή έστω πρόοδος στην αντιμετώπιση της
εισφοροδιαφυγής.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι το ασφαλιστικό σύστημα δεν χρειάζεται αλλαγές.
Προφανώς χρειάζεται, γιατί αλλιώς δεν θα χτυπούσαν τόσο πολλά καμπανάκια, από
τόσες πολλές πλευρές. Αλλά, μη δεχόμαστε και χωρίς συζήτηση το όποιο
τρομοκρατικό σενάριο κυκλοφορεί. Ίσως οι αλλαγές να μη χρειάζεται να είναι
επώδυνες, αν διαπιστωθεί στην πράξη ότι τα δεδομένα δεν είναι τόσο τραγικά όσο
εμφανίζονται.