ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γιατί δεν χαίρονται οι Τούρκοι;

Οι Τούρκοι δεν χάρηκαν, λέει, όλοι για το Νόμπελ του Παμούκ. Ακόμα και μερικοί
συγγραφείς συμπατριώτες του είπαν να το δώσει πίσω. Το πήρε για πολιτικούς
λόγους, τον κατηγορούν. Και οι πολιτικοί είναι ψιλο-αμήχανοι. Να χαρούν ή να
λυπηθούν, αναρωτιούνται… Πώς φαίνεται ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν
διαβάζουν λογοτεχνία! Αν διάβαζαν, αν είχαν συνηθίσει τις συγκινήσεις που
προσφέρει, θα ήξεραν πολύ καλά αν πρέπει να χαίρονται ή να λυπούνται. Αλλά
τώρα δεν φαντάζονται πως όταν ένας συγγραφέας παίρνει Νόμπελ αμέσως
κυκλοφορούν τα βιβλία του σε όλο τον κόσμο, μεταφράζονται σε όλες τις γλώσσες,
πουλιούνται κατά χιλιάδες στους διακριτικούς αυτούς ανθρώπους που λέγονται
αναγνώστες λογοτεχνίας, που δεν κάνουν φασαρία, αλλά πάντα αναζητούν κάτι
όμορφο να διαβάσουν και πάντα, όταν το βρίσκουν και το διαβάζουν, δένονται με
τους ήρωές του, τους αγαπούν, τους συμπονούν κι επιπλέον γνωρίζουν με τον
καλύτερο τρόπο τη χώρα όπου ζουν οι ήρωες. Ίσως μάλιστα η αγάπη μέσα από την
τέχνη, η ταύτιση και η συμπόνια, να είναι και η μόνη γνήσια αγάπη που μπορεί
να νιώσουν οι άνθρωποι, εγωιστικό είδος καθώς είναι. Σίγουρα ανήκει σε αυτές
που δεν μπορείς να τους αντισταθείς εύκολα. Και περιλαμβάνει και τη χώρα. Οι
Τούρκοι κερδίζουν από το Νόμπελ λογοτεχνίας θησαυρούς που φαίνεται ότι δεν
υποψιάζονται. Ίσως το καταλάβουν αργότερα πόσο θα βοηθήσει αυτό το Νόμπελ να
τους γνωρίσει ο κόσμος καλύτερα, να τους καταλάβει, να τους αγαπήσει. Αλλά
φυσικά υπάρχουν κι εκεί άνθρωποι που ζουν με τη μανία καταδίωξης, την έχουν
κάνει επάγγελμα, πουλάνε την πίκρα του λαού που κανένας δεν τον αγαπάει, που
είναι ανάδελφος, και βέβαια, αυτοί οι τύποι δεν λυπούνται απλώς, έχουν σκάσει
από το κακό τους.