«Ας ακούμε τους νέους, ας μη διδάσκουμε»

Λαέρτης Μαλκότσης, Κόρα Καρβούνη, Γιώργος Γλάστρας στις «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας», παράσταση που κέρδισε πολλούς θεατές και συνεχίζει φέτος, με την ίδια φόρα

Υπάρχουν θέατρα τα οποία αν και δεν είναι καινούργια έχουν τη χάρη και τη
γοητεία της φρεσκάδας. Σ’ αυτά ανήκει το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το οποίο, στα
14 χρόνια της ανοδικής του πορείας, έγινε στέκι νέων, ανανεώνοντας το
ενδιαφέρον μας, πολλαπλώς.

Ακόμα και το κτίριο, διατηρώντας τη χαρακτηριστική αισθητική του παλιού
σπιτιού – ως και δύο γάτες ζουν εκεί, μπαινοβγαίνουν με άνεση στη σκηνή, στο
φουαγιέ – αναδύει μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, η οποία εξορίζει την αγέλαστη
πρωτοπορία.

«Οι νέες γενιές θα είναι πάντα οι καλύτερες. Γιατί έχουν την ανάγκη να
ξαναδούν τον κόσμο. Ειδικά το θέατρο οφείλει να μπολιάζεται από νέους
καλλιτέχνες. Αυτοί είναι η φυσική ανανέωσή του – ακόμα και με τον τρόπο που
μιλάνε. Θα ήταν γελοίο να τους μιμηθείς, αλλά δεν πρέπει να απομακρυνθείς από
αυτό που έρχεται. Το ποιοτικό αίτημα είναι πώς θα συνομιλήσεις μαζί τους. Για
να συνεννοηθείς όμως, πρέπει να ακούς, όχι να διδάσκεις. Μ’ αυτό τον τρόπο
αμφισβητείς την ασφάλεια του καθιερωμένου. Όταν ο καλλιτέχνης σιγουρευτεί ότι
“πουλάει”, τότε τελειώνει», λέει ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ιδρυτής
του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Ο Θεοδωρόπουλος έστησε αυτό το θέατρο από τα ερείπιά του. Ξεκίνησε ρίχνοντας
μια ιδέα στον ωκεανό των αθηναϊκών θεάτρων κι αυτή έγινε νησίδα. Προς τιμήν
του, αυτό το οικοδόμημα δεν αφορά μόνο τον ίδιο, αλλά κι άλλους πολλούς της
νεώτερης γενιάς. Δονκιχωτική εμπειρία ή ικανότητα μάνατζερ;

«Υπάρχουν μερικές αξίες που τις ξεχνάμε και προτιμάμε να μιλάμε για
μανατζεριλίκι. Εγώ επιμένω στην ιδεολογική πλευρά του πολιτικού θεάτρου. Όχι
μόνο επειδή δεν θα μ’ άρεσε να έχω κλείσει τις εφηβικές σχέσεις μου με την
Αριστερά του ’70, αλλά γιατί επιμένω σε κάποιες αξίες που πίστεψα ως νέος. Αν
μ’ ενδιέφερε ένα πολυμάγαζο θα ακολουθούσα πιο “ασφαλή” πορεία πλεύσης, θα
έκανα άλλου τύπου οικονομική διαχείριση, θα προσκαλούσα καθιερωμένους
σκηνοθέτες, θα προγραμμάτιζα διαφορετικό ρεπερτόριο. Οι συνθήκες δεν αλλάζουν
με τα λόγια. Αλλάζουν με την καλή μας συμπεριφορά. Σ’ αυτή τη λογική έγινε και
η παιδική σκηνή που παίζει σε νοσοκομεία – όχι από φιλανθρωπία».

Ποια θα είναι η επόμενη φάση;

«Πάντα υπάρχει οικονομική ανασφάλεια στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, αλλά δεν μ’ αρέσει να κάνω τη δουλειά μου εκμεταλλευόμενος την ανάγκη του νέου να εκφραστεί», λέει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

«Είναι μια κρίσιμη φάση για ένα θέατρο που έγινε το “βήμα” νέων ανθρώπων. Αυτό
το ωραίο στοιχείο όμως κρύβει τον κίνδυνο του πατερναλισμού από μένα κι αυτό
θέλω να το βομβαρδίζω καθημερινά. Δεν θα ‘θελα να μετατρέψω τον εαυτό μου ούτε
σε μπαμπά τους ούτε σε αφεντικό. Έχω αρχίσει να συζητάω με τα παιδιά, πώς
μπορεί να λειτουργήσει το θέατρο με περισσότερη πρωτοβουλία από εκείνους. Δεν
θέλω να επιβάλω τίποτα. Μπορεί αυτά να ακούγονται πολύ δημοκρατικά, ενώ στο
βάθος βάθος ξέρω ότι εγώ είμαι ο αρχηγός της ιστορίας. Φοβάμαι ότι στην
εξουσία ακόμα κι αυτό που φαίνεται φυσιολογικό, αποκτά διεστραμμένες
διαστάσεις. Παρακολουθώ γύρω μου έναν πανικό που υπάρχει σε πολλούς της γενιάς
μου και σε μεγαλύτερους. Έναν πανικό γι’ αυτό που έρχεται και θα πάρει τη θέση
μας. Θα χάσουμε την πρωτοκαθεδρία και γι’ αυτό δηλώνουμε με μεγάλη
αυτοπεποίθηση τις δικές μας αξίες, κλείνοντας τ’ αυτιά μας σε όσα καινούργια
φέρνει η νέα γενιά. Μεγαλώνοντας μεγαλώνει και η αγωνία μου. Να παραμείνω
κρινόμενος κι όχι κριτής».

Ως κρινόμενος, όμως, παρά τις επιτυχίες σας, έχετε δεχτεί και ηχηρά χαστούκια.

«Εφόσον εκθέτεις τη δουλειά σου, εκτίθεσαι στην κριτική. Δεν την σνομπάρω, δεν
την αγνοώ, αντίθετα ψάχνω να βρω πού έχουν δίκιο. Παρ’ ότι έχω φτιάξει ένα
πετσί που αντέχει, οι αποτυχίες με πονάνε παρά πολύ. Γιατί αν υπάρχει μια
περιρρέουσα αρνητική ατμόσφαιρα, κάτι θα σημαίνει. Αλλά αυτό που δεν μπορώ
ακόμα να δεχτώ, είναι η ένταση με την οποία υπογραμμίζεται μια παράσταση η
οποία αντιμετωπίζεται ως αποτυχία. Σαν να εξαποντίζεται αυτόματα ό,τι καλό έχω
κάνει ώς εκείνη τη στιγμή. Όμως το ξέρω πως όπως σε όλες τις δημοκρατίες, έτσι
και στη δημοκρατική διαδικασία της κριτικής υπάρχει ένας βαθύτατος
συντηρητισμός».

Τρεις σκηνές, δέκα παραγωγές

Σήμερα, το Θέατρο του Νέου Κόσμου έχει γιγαντωθεί σε πολυχώρο, όπου
λειτουργούν τρεις σκηνές, με δέκα παραγωγές, ανάμεσά τους και μία κινητή
μονάδα παιδικού θεάτρου, που παίζει σε νοσοκομεία, ιδρύματα, φυλακές. Η σεζόν
ξεκίνησε με τρεις επαναλήψεις: «Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας»,
«Κατσαρίδα» και «Η φεύγουσα κόρη». Το ρεπερτόριο θα ολοκληρωθεί με τις έξι
νέες παραγωγές: «Καθόλου καλά» της Ιρλανδέζας Ούρσουλα Ράνη Σάρμπα (σκηνοθεσία
Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου). «Μόνο την αλήθεια» του Βασίλη Μαυρογεωργίου, σε δική
του σκηνοθεσία. «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία Γιώργου Γάλλου) με τρεις
άντρες ηθοποιούς. «Θόδωρος ετών 33» των Γιώργου Ζιρόπουλου και Θύμη
Μπαλωμένου, σε σκηνοθεσία Ζιρόπουλου. «Κλόουν» της Μαρίας Λαϊνά (σκηνοθεσία
Μαρία Κατσανδρή). «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία Ελένης
Γεωργοπούλου) «Το βέλος που δεν πληγώνει» – Παιδικό στα νοσοκομεία, που έγραψε
και σκηνοθέτησε ο Βασίλης Μαυρογεωργίου.

INFO

Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Φιξ, τηλ. 210-9212.900)