ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Βέρα στο αριστερό

Εντάξει, σ’ εκείνη τη φάση ήμουν κι εγώ κάπως ευάλωτη, το νέο όμως που μου
ξεφούρνισε η εικοσιπεντάχρονη φιλεναδίτσα μου με έβγαλε εντελώς από τα ρούχα
μου. Δέχτηκα με κοσμιότητα την ανακοίνωση των… αρραβώνων της και ρώτησα
ευγενικά γιατί μπαίνει σε ανώφελες φασαρίες και δεν παντρεύεται κατευθείαν. Η
απάντηση μ’ έστειλε τσιφ στον χειρότερό μου εαυτό. Πώς να δεχτώ από ένα
χτεσινό παιδί ότι αρραβωνιάζεται μόνον για το τζέρτζελο (sic) την ώρα που
μυρίζει ακόμη πανεπιστήμιο, γλώσσες, κομπιούτορες, διαδηλώσεις και φιλοδοξίες
για μεταπτυχιακό;

Να χ… μέσα στις σπουδές σου, σκέφτηκα από μέσα μου, αλλά όταν μου εξήγησε σε
τι συνίσταται το συγκεκριμένο «τζέρτζελο» τής είπα την ίδια φράση και δυνατά.

Βέρες, μια βραδιά σε νυχτερινό κέντρο με γονείς και κηδεμόνες μπάστακες και
ανταλλαγή φρικαλέων δώρων: ρολόγια για τον μπέμπη γαμπρό, σετάκια κιτσάτων
χρυσαφικών για την μπεμπέκα νύφη. Κουλ…

Μήπως θα ντουφεκίσετε και το σεντόνι, μου ‘ρθε να της πω, αλλά δάγκωσα τη
γλώσσα μου.

Οι συνάδελφοί μου στη δουλειά με πήραν στο ψιλό εξηγώντας μου με νούμερα και
στατιστικές ότι η σημερινή νεολαία δεν εκτιμάει διόλου την προσωπική της
ελευθερία και δεν σκαμπάζει ντιπ τι πάει να πει αυτοπραγμάτωση. Ότι,
κοντολογίς, είναι κάργα μικροαστική και συντηρητική. Εγώ, πάντως, επιμένω ότι
η σημερινή νεολαία πάσχει από κάτι βαρύτερο. Δυστυχώς πεθαίνει από πλήξη.