[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«… ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ που ήρθαμε χορτάσαμε γκρεμό». Σάββατο βράδυ. Ο Αντώνης
Καλογιάννης, ο πολύ καλός και ιδιαίτερα σεμνός καλλιτέχνης, σε μια από τις
σπάνιες εμφανίσεις του έλεγε συγκινημένος «σήμερα κλείνω 40 χρόνια στο
τραγούδι». Σήμερα. Που όλοι, πραγματικά, «χορτάσαμε γκρεμό». Δεν επαναλάμβανε
το ρεφρέν τυχαία. Ένας τραγικός θάνατος, του συνδικαλιστή Μανώλη Γουρνιεζάκη,
είχε σταθεί αφορμή – λίγες ώρες νωρίτερα – να ευτελιστούν αξίες πολλών ετών.
Να γκρεμιστεί ό,τι κατακτήθηκε με αίμα. Να απαξιωθεί ο συνδικαλισμός. ΔΑΚΕ
τάδε εναντίον ΔΑΚΕ δείνα, μέλος κάποιας από τις δύο ΔΑΚΕ ο ένας, αλλά ψήφιζε
ΠΑΣΚΕ, συμπλοκές πάνω από την κάλπη, νυχτερινές επιδρομές, αλληλοϋπονομεύσεις,
ενδοπαραταξιακά καρφώματα, διαρροές εγγράφων, διαγραφές και… πού είσαι
ακόμη. Την ώρα που ο εργαζόμενος διψάει για προστασία, για σεβασμό των
δικαιωμάτων του, για σωστή και έγκυρη επισήμανση των υποχρεώσεών του. Τη
στιγμή δηλαδή που προσέρχεται στην κάλπη προσδοκώντας σε μια καλύτερη
εκπροσώπηση στον χώρο της εργασίας του. Γιατί, ακόμη και αν από όλη αυτή την
αντιπαράθεση, έγινε αντιληπτό ότι τα ΕΛΤΑ είναι ένα πεδίο ανίερων συμμαχιών,
δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι ο ταχυδρόμος της γειτονιάς μας, ο άνθρωπος που
μας χτυπάει το κουδούνι για να μας δώσει στο χέρι το συστημένο γράμμα, ώστε να
μη στηθούμε στις ουρές του ταχυδρομείου, έχει οποιαδήποτε συμμετοχή στις
αίσχιστες διαμάχες που διεξάγονται στα υψηλά κλιμάκια. Αν είχε άγνοια, τώρα
έμαθε. Κατάλαβε πως η ψήφος του δεν θα του εξασφάλιζε καλύτερες συνθήκες
εργασίας ή μια πιο ποιοτική ζωή. Ποιος νοιάζεται γι’ αυτά; Υπάρχει χρόνος;
Όταν οι εργατοπατέρες σκοτώνονται (κυριολεκτικά) μεταξύ τους για το ποιος θα
επικρατήσει έναντι του άλλου, ο συνδικαλισμός χάνει κάθε υπόσταση. Η μοιραία
κατάληξη, με τον θάνατο του άτυχου συνδικαλιστή, πάγωσε τους αντιμαχόμενους,
αλλά δεν τους αιφνιδίασε. Η ένταση που επικρατούσε μεταξύ τους ήταν τέτοια,
που – όπως φάνηκε στη συνέχεια – θα μπορούσε να συμβεί ακόμη και αυτό. Το πιο
εντυπωσιακό όμως είναι ότι το τραγικό συμβάν δεν τους πτόησε. Και συνέχισαν,
πάνω από το άταφο πτώμα του, να ασελγούν.