Στα χνάρια της Γερμανίας

Στα πολιτικά χνάρια της γειτόνός της, Γερμανίας, δείχνει να βαδίζει η
Αυστρία μετά τις εκλογές της Κυριακής. Αν οι επιστολικές ψήφοι δεν αλλάξουν τα
δεδομένα και οι ακροδεξιοί του Χάιντερ εισέλθουν τελικά στη Βουλή, τότε το
πιθανότερο είναι πως οι νικητές Σοσιαλδημοκράτες θα υποχρεωθούν σε «μεγάλο
συνασπισμό» με τους απερχόμενους συντηρητικούς.

Με βάση τα προσωρινά αποτελέσματα, οι Σοσιαλδημοκράτες του Άλφρεντ
Γκίζενμπαουερ αποσπούν το 35,7% των ψήφων και αναδεικνύονται σε πρώτο κόμμα,
μπροστά από το Λαϊκό Κόμμα του απερχόμενου καγκελάριου Βόλφγκανγκ Σιούσελ
(34,2%), το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας (11,2%), τους Πράσινους (10,5%) και
τη Συμμαχία για το Μέλλον της Αυστρίας του Γιεργκ Χάιντερ (4,2%). Μένει όμως
να καταμετρηθούν περίπου 400.000 επιστολικές ψήφοι. Παραμένει λοιπόν ανοιχτό
το σενάριο να πέσει το ποσοστό του Χάιντερ κάτω από το 4% που απαιτείται για
την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή, να ανακατανεμηθούν οι έδρες και να
μπορέσουν οι Σοσιαλδημοκράτες να σχηματίσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση συνασπισμού
με τους Πράσινους. Σε αντίθετη περίπτωση, και δεδομένου του ότι ο
Γκίζενμπαουερ απέκλεισε χθες τόσο το ενδεχόμενο να συμμαχήσει με τα δύο
ακροδεξιά κόμματα όσο και το ενδεχόμενο να σχηματίσει τρικομματική κυβέρνηση
συνασπισμού με το Λαϊκό Κόμμα και τους Πράσινους, πιθανότερη για τους αναλυτές
έκβαση είναι η δημιουργία «μεγάλου συνασπισμού», στα πρότυπα του γερμανικού
συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών – Χριστιανοδημοκρατών.

Αγανάκτησαν

Για τους συντηρητικούς, το εκλογικό αποτέλεσμα είναι το χειρότερο μετά τον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο: έχασαν το ένα τέταρτο του λαϊκού ερείσματός τους, κυρίως
συνταξιούχους και εργαζομένους που είχαν αγανακτήσει με τις εντεινόμενες
κοινωνικές ανισότητες καθώς και τη μετανάστευση, ιδιαίτερα από την Τουρκία.
Μικρές απώλειες, περίπου μιας ποσοστιαίας μονάδας, σημείωσαν σε σχέση με τις
εκλογές του 2002 και οι Σοσιαλδημοκράτες: οι αναλυτές θεωρούν πως σε αυτό
έπαιξε αναμφισβήτητα ρόλο το οικονομικό σκάνδαλο που ξέσπασε προ εξαμήνου στην
(φίλα προσκείμενη σε αυτούς) τράπεζα της Αυστριακής Ομοσπονδίας Συνδικάτων. Το
μόνο βέβαιο είναι πως η αυστριακή Ακροδεξιά, παρά την περυσινή διάσπασή της σε
δύο κόμματα, πηγαίνει καλά: μπορεί μεν ο Χάιντερ να μένει πλέον – έπειτα από
τέσσερα χρόνια – εκτός κυβέρνησης, Κόμμα της Ελευθερίας και Συμμαχία μαζί,
όμως, αποσπούν περί το 15%.

Σε χθεσινές δηλώσεις του, ο γ.γ. των Σοσιαλδημοκρατών κ. Ντάραμπος ξεκαθάρισε
πως για να συμμετάσχει στον κυβερνητικό συνασπισμό, το Λαϊκό Κόμμα θα πρέπει
να εγκαταλείψει τα σχέδια περικοπής των κοινωνικών επιδομάτων. Οι ειδικοί
όμως, θεωρούν πως η οικονομική πολιτική που θα ακολουθήσει ένας ενδεχόμενος
«μεγάλος συνασπισμός» δεν θα διαφέρει και πολύ από εκείνη της κυβέρνησης
Σιούσελ. Το αυτό ισχύει και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής: ο
Γκίζενμπαουερ είναι δεδηλωμένος φίλος των ΗΠΑ και δύσπιστος απέναντι στην
Τουρκία.

Ένας «λαϊκός» καγκελάριος με αδυναμία στο ακριβό κόκκινο κρασί

ΤΟ 1970, όταν ο Άλφρεντ Γκίζενμπαουερ ήταν μόλις δέκα ετών, η μητέρα
του τον πήρε μαζί της σε μια προεκλογική συγκέντρωση του θρυλικού Αυστριακού
καγκελάριου Μπρούνο Κράισκι. Ήταν μια εμπειρία που άλλαξε τη ζωή του: «Δεν
καταλάβαινα πολλά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε ο Κράισκι πραγματικά μου
ενέπνευσε εμπιστοσύνη – τότε ήταν που αποφάσισα ότι θα ακολουθούσα τα βήματά
του». Την Κυριακή, το όνειρο του Γκίζενμπαουερ έγινε πραγματικότητα. Οι
αναλυτές πάντως σημειώνουν ότι πιθανότατα τον βοήθησε και η πολυδιαφημισμένη
πεζοπορία (σε λόφους και λαγκάδια, κοντά στον «απλό λαό») με την οποία λάνσαρε
την προεκλογική του εκστρατεία το 2006: η αγάπη του για το ακριβό κόκκινο
κρασί και οι πολυτελείς διακοπές του στην ισπανική Μαρμπέλα είχαν τρόπον τινά
πλήξει το «λαϊκό» προφίλ του στην προηγούμενη αναμέτρηση.