Συγγενικά μαχαίρια

Σε μια πόλη «σύμβολο», που επέστρεψε το 2002 στον σοσιαλιστικό δρόμο έπειτα
από πενταετή ακροδεξιά «παρέκκλιση», επέλεξε να ανακοινώσει επισήμως πως
διεκδικεί το χρίσμα του Σοσιαλιστή υποψηφίου για τη γαλλική προεδρία η
Σεγκολέν Ρουαγιάλ. «Ναι, αποδέχομαι αυτή την αποστολή και τις δοκιμασίες που
τη συνοδεύουν», δήλωσε. Δοκιμασίες την περιμένουν πράγματι πολλές…
![]() |
|
«Ας ετοιμάσουμε τη νίκη του 2007». Η Σεγκολέν ανακοίνωσε επίσημα την |
Όσο ζεστή ήταν η ατμόσφαιρα μέσα στο δημαρχείο της πόλης Βιτρόλ, εκεί όπου η
Σεγκολέν ξεκίνησε και επισήμως την προεκλογική της εκστρατεία για τις
εσωκομματικές εκλογές της 16ης Νοεμβρίου, τόσο «παγωμένη» παραμένει η
ατμόσφαιρα εκτός αυτού: σαν να μην έφταναν τα συντροφικά μαχαιρώματα που
δέχεται τόσον καιρό η δημοφιλέστερη Γαλλίδα Σοσιαλίστρια, τώρα βγαίνουν και…
συγγενικά μαχαίρια!
Αρχικά, ένας θείος της Σεγκολέν, απόστρατος στρατηγός, ο Πιερ Ρουαγιάλ, της
επιτέθηκε δημοσίως επειδή «επιχειρεί να δαιμονοποιήσει» τον πατέρα της, έναν
αυστηρό συνταγματάρχη που συνήθιζε να ξυρίζει γουλί τους γιους του στην
παραμικρή αταξία. Στο πλευρό του θείου έσπευσε και ένας από τους πέντε
αδελφούς της Σεγκολέν (έχει συνολικά επτά αδέλφια), ο Πολ. Ένας άλλος αδελφός
της, ο Αντουάν, θέλησε να την υπερασπιστεί, λέγοντας πως ο πατέρας τους ήταν
πράγματι «πολύ αυταρχικός».
Ο μυστικός πράκτορας
Παράλληλα, όμως, ο Αντουάν υποστήριξε πως ένας τρίτος αδελφός τους, ο Ζεράρ,
ήταν ένας από τους Γάλλους μυστικούς πράκτορες που βύθισαν το 1985 στο λιμάνι
του Όκλαντ, στη Νέα Ζηλανδία, ένα πλοίο της Greenpeace, το «Rainbow Warrior»,
το οποίο ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για τον Νότιο Ειρηνικό προκειμένου να
στηλιτεύσει τις πυρηνικές δοκιμές που έκανε η Γαλλία στην περιοχή. Από τη
βόμβα που είχε τοποθετηθεί στο πλοίο, είχε χάσει τη ζωή του ένας φωτογράφος…
Ο ίδιος ο καταγγέλλων Αντουάν, όμως, βρίσκεται στο στόχαστρο έρευνας για απάτη
– συγκεκριμένα, τον βαρύνουν υποψίες ότι είχε διεκδικήσει παρανόμως κάποια
επιδόματα για τη σύζυγό του, η οποία πέθανε το 2003. Έπειτα από όλα αυτά, η
φήμη ότι ο σύντροφος της «Σεγκό» και ηγέτης των Σοσιαλιστών, ο Φρανσουά Ολάντ,
βρίσκεται σε κατάσταση κατάθλιψης, επειδή – λέει – η Ρουαγιάλ του έχει κλέψει
όλη τη δόξα είναι απλώς το κερασάκι στην (βρώμικη) τούρτα…
Οι δημοσκοπήσεις επιμένουν: με ποσοστό έως και 50% η Σεγκολέν Ρουαγιάλ είναι η
επικρατέστερη υποψήφια των Σοσιαλιστών. Νικάει κατά κράτος τόσο τον πρώην
πρωθυπουργό Λοράν Φαμπιούς και τον πρώην υπουργό Οικονομικών Ντομινίκ
Στρος-Καν (που ανακοίνωσαν ήδη πως θα διεκδικήσουν και αυτοί το χρίσμα του
υποψήφιου των Σοσιαλιστών για τη γαλλική προεδρία) όσο και τον πρώην υπουργό
Πολιτισμού Τζακ Λανγκ, που αναμένεται να ανακοινώσει επισήμως την υποψηφιότητά
του εντός 48ώρου, μέσα στα χρονικά περιθώρια που του δίνει το κόμμα. Ο Ολάντ
επιβεβαίωσε το Σάββατο πως δεν θα είναι υποψήφιος. «Τελώ στην υπηρεσία του
κόμματος και όχι το ανάποδο», δικαιολόγησε την απόφασή του. Την ίδια απόφαση
έλαβε και ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα και ο πρώην πρωθυπουργός της
Γαλλίας, Λιονέλ Ζοσπέν.
Την πολεμά ακόμη
![]() |
|
Οι δημοσκοπήσεις. Με ποσοστό έως και 50% η Σεγκολέν Ρουαγιάλ είναι η |
Τίποτε από όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνει ότι ο δρόμος της Σεγκολέν προς την
κορυφή (πρόσφατη δημοσκόπηση τη θέλει να επικρατεί του «πολύ» Νικολά Σαρκοζί
στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών), είναι προδιαγεγραμμένος. Αν και
αποσύρθηκε από την κούρσα, ο Ζοσπέν δεν εγκαταλείπει τον «πόλεμο» που έχει
κηρύξει στη Ρουαγιάλ, την οποία κατηγορεί για «ασημαντότητα» και «δημαγωγία».
Σύμμαχοι σε αυτή του την προσπάθεια, αν και αντίπαλοι μεταξύ τους, είναι και ο
Φαμπιούς και ο Στρος-Καν και ο Λανγκ.
«Αποδέχομαι την αποστολή»
«ΕΔΩ, ανάμεσα στους οπαδούς του κόμματος και τους Γάλλους, απαντώ στην
ερώτηση απλά αλλά και σοβαρά, έχοντας συνείδηση του βάρους των λέξεων και της
σημασίας της πράξης: Ναι, αποδέχομαι αυτή την αποστολή», διακήρυξε στη Βιτρόλ
η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ενθουσιάζοντας τους συγκεντρωθέντες. Στη διάρκεια της
35λεπτης ομιλίας της, η «Σεγκό» δεν σταμάτησε να εξυμνεί τη σημασία του
έθνους: «Όσο περισσότερο έδαφος κερδίζει η καθημερινή ανασφάλεια και
αβεβαιότητα τόσο περισσότερο υποφέρουν οι Γάλλοι στη Γαλλία, και όσο
περισσότερο ανησυχούν για τη διαχρονικότητα του έθνους τόσο λιγότερο θέλουν να
το βλέπουν γενναιόδωρο με τους δικούς του και φιλόξενο με τους άλλους»,
δήλωσε. «Η γαλλική σημαία και η κοινωνική ασφάλεια, το έμβλημα της Δημοκρατίας
και τα εργαλεία της αλληλεγγύης, να τι επισφραγίζει την πεποίθηση ότι όλοι
ανήκουμε στην ίδια κοινότητα. Διότι σε εμάς, έθνος και κοινωνία συμπορεύονται,
και εγγυητής αυτής της συμμαχίας είναι το κράτος».















