ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

«Αγαπητέ Ντούσαν,

Κατ’ αρχάς να σε διαβεβαιώσω, αν χρειάζεται, ότι η σύντομη απουσία σου δεν
έκανε κακό ούτε στη μνήμη ούτε στη φήμη σου. Τα πράγματα είναι απλά: δεν
πέρασαν πολλοί προπονητές με το δικό σου έργο από το ελληνικό Πρωτάθλημα. Από
τη διπλή θητεία στην ομάδα της καρδιάς σου, την ΑΕΚ, ώς την επίσης διπλή στην
ομάδα του εγώ σου, τον Ολυμπιακό, περνώντας από τη διετία στην ομάδα της
μεγαλύτερης μαγκιάς σου, τον ΠΑΟΚ, κερδήθηκαν συλλογικοί τίτλοι, εφόδια και
νοοτροπία για τους παίκτες και μια πρωτόγνωρη αίσθηση σοβαρότητας από τους
φιλάθλους. Όσο και αν προκάλεσες περισσότερο σεβασμό παρά αγάπη, δεν υπάρχει
αμφιβολία πως σημάδεψες την τελευταία εικοσαετία του ελληνικού ποδοσφαίρου –
και παραπάνω, αν βάλουμε και τα κατορθώματά σου ως παίκτη.

Γι’ αυτό παίρνω το θάρρος να σου γράψω σήμερα, που όλα δείχνουν ότι
ετοιμάζεσαι να γυρίσεις στα μέρη μας για τη μόνη μεγάλη ομάδα που λείπει από
τη συλλογή σου. Η ταπεινή μου γνώμη Ντούσαν, είναι ότι αν κάνεις το βήμα, δεν
υπάρχει περίπτωση να μη το μετανιώσεις. Η Ελλάδα και το ποδόσφαιρό της άλλαξαν
προς το χειρότερο τα δύο τελευταία χρόνια της αποχής σου. Περισσότερα κούφια
λόγια, γκρίνια και μιζέρια, λιγότερα αποτελέσματα, προοπτικές και ικανότητα
για δουλειά. Κι ύστερα η ομάδα που τόσο καθυστερημένα σε βάζει σε πειρασμό
είναι σε όλα αντίθετη με το ταμπεραμέντο σου και με τις προϋποθέσεις που
κανονικά θα έβαζες για να την αναλάβεις: περήφανη αλλά χρόνια αδούλευτη, με
πλούσια αλλά χωρίς ραχοκοκαλιά διοίκηση, με ένα εντελώς άνισο συνονθύλευμα
παικτών και με φιλάθλους καχύποπτους, που τα θέλουν όλα αμέσως. Σχεδόν απίθανο
να κερδίσεις το αγωνιστικό στοίχημα, εντελώς αδύνατο το ψυχολογικό, μιας και η
προσπάθεια εκ των υστέρων δικαίωσης είναι πάντα καταδικασμένη.

Φοβάμαι βέβαια πως δεν θα μ’ ακούσεις, πως έχεις ήδη πάρει την απόφασή σου ν’
αναμετρηθείς για μια ακόμα φορά με τα ελληνικά σου δαιμόνια. Σ’ αυτή την
περίπτωση καλή τύχη και θα προσπαθήσω να ξεχάσω ότι σε προειδοποίησα».

«Αγαπητέ Νέρι,

Κατ’ αρχάς μπράβο για το φετινό σου αγωνιστικό πρόσωπο. Καλά τα φιλικά και ο
Πανιώνιος, αλλά οι επελάσεις και τα γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ ήταν αυτά που
έπεισαν και τον πιο άπιστο Θωμά ότι δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να μη
βγάλεις στο γήπεδο το τεράστιο ταλέντο σου. Απέδειξες ότι το ποδόσφαιρο είναι
ακόμα τέχνη κι ότι όποιος κατέχει την τέχνη, θα έρθει μια στιγμή που θα λάμψει
– κι αυτά δεν είναι μικρά πράγματα μέσα στην γκριζάδα του ελληνικού τοπίου.

Τώρα όμως – και γι’ αυτό σου γράφω- αρχίζουν τα δύσκολα. Πολλή αγάπη από τους
φίλους της ομάδας σου (αυτή δεν σου έλειψε ποτέ), αλλά και πολλά πρωτοσέλιδα,
πολλές υπερβολές, πολλές σειρήνες. Τώρα θ’ αποδείξεις αν μπήκε πράγματι ο Νέρι
στ’ αυλάκι. Ξέχνα την Τσέλσι και τον Αμπράμοβιτς, ξεπέρνα την ανάγκη για τη
γλυκιά εκδίκηση της δημοσιότητας και κοίταξε μπας και μπορείς να κάνεις
καλύτερη την ομάδα σου και τους συμπαίκτες σου: να ένα ωραίο στοίχημα για
σένα. Φοβάμαι πάντως ότι δύσκολα θα σε συγκινήσει και μάλλον δεν θα φταις,
καθώς η αδρεναλίνη σου είναι φτιαγμένη για να νικά τη λογική σου».