ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Οριάνα της νιότης και των ονείρων μας

Φαλάτσι, το ίνδαλμα των εφηβικών χρόνων μας, η φεμινίστρια, η ηρωίδα της
δημοσιογραφίας, πέθανε πρόωρα σε μια εποχή που δεν προσφέρεται για ινδάλματα,
φεμινίστριες και ήρωες… Σε μια εποχή που η δημοσιογραφία, για την οποία
ένιωθε πάντα «κάτι σαν αγωνία», «έναν φόβο» μήπως δεν είναι επαρκής σε κάθε
σημαντική συνάντηση, σε κάθε συνταρακτικό περιστατικό, μήπως το μυαλό της δεν
ήταν αρκετό να καταλάβει «σαν σαράκι φωλιασμένο στο ξύλο της Ιστορίας», δεν
είναι συνήθως τίποτα άλλο παρά διαβατήριο κοσμικότητας, «ωσαννά» ματαιοδοξίας,
προθάλαμος της πολιτικής, πακτωλός παπαρολογίας… Όταν μπουσουλούσαμε νοερά
από επάγγελμα σε επάγγελμα, αναζητώντας βασανιστικά και αυτοσχέδια τον
προσανατολισμό μας, όταν παραπαίαμε μέσα στη νεανική αβεβαιότητα, η Φαλάτσι
ήταν για αρκετούς από εμάς – τους πιστούς και αιθεροβάμονες της δημοσιογραφίας
– ο φάρος που μας έδειξε τελικά τον δρόμο. Τον δρόμο προς το επάγγελμα αυτό,
που «είναι εκπληκτικό και τρομακτικό προνόμιο», όπως έγραφε στη «Συνάντηση με
την Ιστορία». Με τα κείμενά της από την Πόλη του Μεξικού, από το Ιράν του
Χομεϊνί, την Ινδία της Ίντιρα Γκάντι, την Κίνα του Ντενγκ Ξιάο Πινγκ, το
Ισραήλ της Γκόλντα Μέιρ, την Ιταλία του Μπερλίνγκουερ, την Ελλάδα του
Παναγούλη…

«Δεν είμαι υπερβολική, ξέρεις», έλεγε, «όταν δηλώνω πως σε κάθε επαγγελματική
μου εμπειρία αφήνω κομμάτια από την ψυχή μου». Το ίδιο γνώριμο συναίσθημα
ύστερα από κάθε αποστολή, κάθε κομμάτι, κάθε μικρή ή μεγάλη δημιουργία…

Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, ανάγκασε τον Κίσινγκερ να παραδεχθεί ότι ήταν
«ένας άχρηστος πόλεμος». Στη «συνέντευξη», όμως, που έδωσε στον εαυτό της πριν
από δύο χρόνια στην «Κοριέρε ντελα σέρα», δήλωσε ότι σήμερα «η χυδαία,
αντιδραστική, φεουδαρχική Δεξιά είναι το Ισλάμ», ξενίζοντας τους κάποτε
ομοϊδεάτες της αριστερούς και όλους τους λεγόμενους προοδευτικούς. Άλλες
εποχές, άλλα δεδομένα – ακόμα και για τη Φαλάτσι…

Αναρωτιέμαι, Οριάνα, τι «ρεπορτάζ» να κάνεις εκεί που βρίσκεσαι τώρα, ποιο
άρθρο να σου τριβελίζει το πνεύμα, ποιους σπουδαίους απ’ όσους εξομολόγησες
και κατατρόπωσες να συνάντησες… Έχε γεια, Οριάνα της νιότης και των ονείρων μας…