Ιδιωτικοποιήσεις ναι, αλλά χωρίς όριο;

Και ξαφνικά διαπιστώσαμε ότι η Εθνική Τράπεζα έχει φύγει οριστικά από τον
στενό εναγκαλισμό του κράτους και μπορεί ανά πάσα στιγμή να περάσει στα χέρια
του όποιου ενδιαφερόμενου, αρκεί αυτός να βρεθεί και να είναι σε θέση να
καταβάλει το απαιτούμενο τίμημα.

Αυτή τη στιγμή, η πλειοψηφία των μετοχών της «μεγάλης μας φίλης» είναι στα
χέρια των ξένων θεσμικών επενδυτών και ο πιθανός ενδιαφερόμενος επενδυτής
μπορεί άνετα να συνδυάσει τα πακέτα 4-5 απ’ αυτούς για να αποκτήσει ένα 20%
των μετοχών της τράπεζας και να αρχίσει να κάνει παιχνίδι.

Ξένος μάνατζερ;

Δεν το γνωρίζαμε; Περίπου, αλλά η εικόνα άλλαξε σημαντικά μετά την εξαγορά της
Finansbank. Τώρα πια τα σενάρια περί πιθανής εισόδου ξένου «εταίρου», ή και
μάνατζερ ακόμη, στην πάλαι ποτέ μεγάλη κρατική τράπεζα κυκλοφορούν ευρέως.

Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση ευνοεί μια τέτοια εξέλιξη. Το πιθανότερο είναι
ότι ακόμη δεν υπάρχει ενιαία απάντηση, αλλά είναι σίγουρο ότι πολλοί δεν θα
είχαν αντίρρηση. Άλλωστε, γιατί να έχει αντίρρηση να περάσει η Εθνική στα
χέρια ξένων επενδυτών μια κυβέρνηση που είναι έτοιμη να δώσει μόνη της το
μάνατζμεντ του ΟΤΕ – και αύριο, κι ας μην το λέει ακόμη – και της ΔΕΗ σε
ξένους;

Κάπως έτσι μια οικονομία που μέχρι χθες ήταν ακραία κρατικίστικη, τείνει να
μετατραπεί σε φέουδο των «δυνάμεων της αγοράς». Και του ανταγωνισμού;
Δοκιμάστε καλύτερα των ολιγοπωλίων και των καρτέλ.

Το παραμύθι της «μεταρρύθμισης»

Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί όλα αυτά ανίκανη να αντιληφθεί τι γίνεται,
πόσο μάλλον να αντιδράσει και να πάρει θέση. Πολλοί έχουν πιστέψει το παραμύθι
της «μεταρρύθμισης» και θεωρούν ότι οι ιδιωτικοποιήσεις είναι ένα είδος
κάθαρσης από το φαύλο κράτος του παρελθόντος και όσους το απομυζήσανε. Και
άλλοι πάλι αντιδρούν με ένα όχι σε όλα, είτε γιατί έχουν συμφέροντα στο
κατεστημένο είτε γιατί ζουν σε άλλη εποχή.

Ενέργεια, τηλεπικοινωνίες και τράπεζες είναι τομείς της οικονομικής
δραστηριότητας, όπου το κράτος μπορεί να έχει λόγο – δίπλα στον ελεύθερο
ανταγωνισμό, ακριβώς για να τον ενισχύει όταν χρειάζεται και να διασφαλίζει
εθνικά και κοινωνικά συμφέροντα. Άλλωστε, το κάνουν κι άλλοι, σε ανεπτυγμένες
ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά εδώ, προς το παρόν, κανένας τέτοιος προβληματισμός δεν
αναπτύσσεται. Αν δεν ήταν και τα σκάνδαλα να μας θυμίσουν πως ο ιδιωτικός
τομέας δεν αποτελείται μόνο από αγγέλους, θα είχαμε αγιοποιήσει τις δυνάμεις
της αγοράς…