«Η λογοκρισία δέχεται τη χορογραφημένη βία»

«Η ζωή μου δεν έχει αλλάξει και πολύ. Εξακολουθώ να ζω στο Πεκίνο και αν καμιά φορά, λόγω των συνθηκών, ζω σε περιβάλλον χλιδής προσπαθώ να μην ξεφεύγω από τον τίμιο δρόμο που μου δίδαξε η οικογένειά μου», λέει η Ζανγκ Ζιγί

«Είναι ο πιο δύσκολος ρόλος στην καριέρα μου» λέει το νέο σύμβολο του
κινεζικού κινηματογράφου, η Ζανγκ Ζιγί, που μετά την επιτυχία της στις
«Αναμνήσεις μιας γκέισας» η νεαρά μούσα του σκηνοθέτη των μεγάλων επιτυχιών
«Σήκωσε τα κόκκινα φανάρια» και «Ιπτάμενα στιλέτα», Ζανγκ Γιμού, ερμηνεύει τον
πρωταγωνιστικό ρόλο στην κινεζική εκδοχή του Άμλετ στην ταινία «The banquet».

«Η Γουάν – όπως λέγεται η ηρωίδα – βιώνει μια πλήρη μεταμόρφωση. Από ένα
εύθραυστο και ερωτευμένο κορίτσι, αφού υποχρεωθεί να εγκαταλείψει τον
αγαπημένο της για να παντρευτεί τον αυτοκράτορα, εξελίσσεται σε μια γυναίκα
άπληστη για εξουσία, που την κυνηγά χωρίς να υπολογίζει το τίμημα. Το πιο
δύσκολο μέρος ήταν να την προσεγγίσω συναισθηματικά, διότι τα ακροβατικά και
οι μονομαχίες δεν μου φάνηκαν πρωτόγνωρα αφού κάνω χρόνια κουνγκ φου» εξηγεί
για τον καινούργιο ρόλο της. Και παραδέχεται πως πρόκειται για «την πιο
προκλητική ταινία που έχει γυριστεί μέχρι σήμερα. Κάτι αλλάζει και στην Κίνα.
Υπάρχει πολύ αίμα και πολλή βία, αλλά δεν νομίζω πως θα ενοχλήσουν διότι
αποδίδονται χορογραφικά».

Οι επιτυχίες στον κινεζικό κινηματογράφο τής ανοίγουν δρόμο προς τη Δύση. Πόσο
την ενδιαφέρει; «Δεν αποτελεί πρωταρχικό στόχο μου. Με ενδιαφέρει η παγκόσμια
κινηματογραφική σκηνή. Στην Κίνα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν υπάρχει
λογοκρισία που να χαρακτηρίζει τις ταινίες κατάλληλες και ακατάλληλες για
ανηλίκους όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες. Σε μας υπάρχει μια επιτροπή που
κρίνει το σενάριο και για να το εγκρίνει πρέπει να μειώσει για παράδειγμα τις
πολλές σκηνές βίας ή σεξ και αυτό ίσως περιορίζει την ελευθερία των
σεναριογράφων. Η μεγαλύτερη ελευθερία είναι εκείνη που με ελκύει προς τη Δύση
και γι’ αυτό χαίρομαι που μέχρι το τέλος της χρονιάς θα κάνω μια αγγλόφωνη
ταινία» λέει η ηθοποιός, η οποία ενώ είχε ως αρχικό προσανατολισμό τον χορό
βρέθηκε κατά τύχη και χωρίς να ξέρει κανένα από τα έργα του μέντορά της στην
ταινία του «Ο δρόμος για το σπίτι». Η επιτυχία από εκεί και πέρα ήρθε γρήγορα
και μαζί οι γεμάτοι τραπεζικοί λογαριασμοί.

«Δεν έκανα, όμως, τίποτα για μένα», αποκαλύπτει. «Αγόρασα ένα σπίτι για τους
γονείς μου και όταν η μητέρα μου έγινε 60 χρόνων τής έκανα δώρο ένα
εντυπωσιακό δαχτυλίδι. Όταν το είδε ξέσπασε σε κλάματα. Στην πραγματικότητα
έχω ελάχιστες ευκαιρίες να ξοδέψω χρήματα για τον εαυτό μου. Δουλεύω πολύ και
δεν έχω χρόνο ούτε καν να σκεφτώ κάτι υπερβολικό και να θελήσω να το
αποκτήσω».