Ο κεκλιμένος Πύργος της Μίζας

Το μέγεθος της ξεφτίλας, της διάβρωσης, της σαθρότητας, να την κατανοήσω μού επιτρέπεται; Γιατί εδώ ακούω για τον Πανάγο και τον Πανίκο. «Ο Πανάγος κι ο Πανίκος»: Αυτό δεν είναι σκάνδαλο. Αυτό είναι φαρσοκωμωδία με τον Κούλη Στολίγκα

ΠΟΥ ΤΙΣ ΔΙΝΟΥΝ τις μίζες, ρε παιδιά; Πού τις μοιράζουνε, πού τις
πουλάνε; Εμείς ανάγκες δεν έχουμε; Δίδακτρα, φως, νερό, τηλέφωνο, εφορίες,
δόσεις, μερεμέτια, ρεκτιφιέ, δεν έχουμε; Μαλάκες είμαστε; Μια ζωή δουλεύουμε!
Μια ζωή υπολογίζουμε ένσημα και συντάξιμα! Τι στην ευχή, στο πηγάδι
κατουρήσαμε; Και κουμπάρους; Δεν έχουμε εμείς κουμπάρους;

Εγώ βάζω κάτω τους δικούς μου τους κουμπάρους και με πιάνει μαύρη απελπισία.
Τη Ρένα τη Θεολογίδου με τα χεράκια μου την πάντρεψα. Με τα χεράκια μου τον
βάφτισα τον Αλέξη μου. Τόσα χρόνια μια μίζα σε συσκευασία δώρου δεν είπε να
μου φέρει. Όλο βιβλία! Συγγνώμη, ρε συ Ρενάκι, αλλά είναι πράγμα τώρα αυτό;
Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ την επανέκδοση του Μποστ; (Και ποτήρια. Μην τα
ξεχάσω τα ποτήρια. Η Ρένα έχει κόλλημα με τα ποτήρια, εγώ τις εισπράττω τις
εξάδες!)

Γιατί ο Γιάννης Πρετεντέρης καλύτερος είναι; Κουμπάρος μου κι αυτός. Εκτός από
το δώρο γάμου; Σοκολατάκια, λουλουδικά, άντε και καμιά γκραβούρα. Θα σου την
αποκαλέσω εγώ τώρα την γκραβούρα «μίζα»; Γιατί, ρε Γιάννη; Γιατί; Εσύ – αν σου
τη φέρω απ’ έξω – απ’ έξω τη λέξη «λάδωμα» – είσαι ικανός να μου κουβαλήσεις
μια νταμιτζάνα ελαιόλαδο. Κι αν σου έλεγα για μίζα, δηλαδή; Θα μου φτιαχνες τη
μίζα του αυτοκινήτου;

ΟΙ άλλοι μάλιστα! Αυτοί είναι κουμπάροι! Μέχρι τώρα λέγαμε «ο κουμπάρος την
κουμπάρα». Τώρα θα λέμε «ο κουμπάρος τον κουμπάρο»!

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ τον έχει ο κουμπάρος τον κουμπάρο! 2.500.000 ευρώ είναι αυτά!
Διότι ο κουμπάρος, λέει, είναι «αδάμας». Όχι ο Αναγνωστόπουλος. Όχι ο
Κωνσταντινίδης. Ο Αδαμόπουλος είναι ο αδάμας. (Με 2.500.000; Αδάμας μπορεί να
μην είσαι, αλλά τους αδάμαντες τους αγοράζεις με τη σέσουλα!)

Να καταλάβω – μπορώ; Το μέγεθος της ξεφτίλας, της διάβρωσης, της σαθρότητας,
να την κατανοήσω μού επιτρέπεται; Γιατί εδώ ακούω για τον Πανάγο και τον
Πανίκο. «Ο Πανάγος κι ο Πανίκος»: Αυτό δεν είναι σκάνδαλο. Αυτό είναι
φαρσοκωμωδία με τον Κούλη Στολίγκα και τον Φραγκίσκο Μανέλλη. (Ο Πανάγος κι ο
Πανίκος. Ο Χριστός κι η μάνα του!)

ΚΑΙ ΜΕΣΑ στον ορυμαγδό, μια κυβέρνηση μες στην τρελή χαρά. Αντί να
κατεβάσουνε το βλέμμα, αντί κάτι να ψελλίσουνε για «πολιτική ευθύνη», μόνο
σαμπάνιες που δεν ανοίγουνε:

– Είδατε τι μάγκες είμαστε; Τι κύριοι; Φτύστε μας μη μας ματιάξετε; Εμείς τα
σκάνδαλα δεν τα κρύβουμε κάτω απ’ το χαλί! Εμείς, αγάπη μου, τα σκάνδαλα τα
βγάζουμε στο φως! Τα αερίζουμε, τα τινάζουμε, τα κρεμάμε στο μπαλκόνι! Να τα
βλέπει η γειτόνισσα και να σκάει από το κακό της! Που εμείς έχουμε τέτοιες
σκανδαλάρες κι αυτή βράζει στο ζουμί της!

Πάμε καθόλου καλά; Ποια κυβέρνηση έβγαλε ποιο σκάνδαλο; Οι δημοσιογράφοι το
βγάλανε το ρημάδι! Το ρεπορτάζ το σήκωσε το χαλί! Η έρευνα ανέσυρε και τον
ρύπο και το σίχαμα! Ένα σίχαμα – μοκέτα: από τοίχο σε τοίχο!

Οι άλλοι τι βγαίνουν τώρα; Γιατί επαίρονται; Ότι τι; Ότι βγήκε ο Πρωθυπουργός,
ο υπουργός, ο υφυπουργός (έστω!) και το κατήγγειλε; Ποιον δουλεύουνε; Την
πλάκα τη χοντρή σε ποιον την κάνουνε;

Όταν βγαίνουνε στα παράθυρα… Όταν ανεβαίνουν στης Βουλής το βήμα… Πίσω
τους δεν βλέπουν; Πάνω τους δεν ρίχνουν μια ματιά; Τον πύργο; Τον κεκλιμένο;
Τον Πύργο της Μίζας που πάει να τους πλακώσει; Καθώς ο Πύργος καταρρέει τον
ήχο τον υπόκωφο; Τον βόμβο; Δεν τον ακούει κανείς; Δεν βλέπει κανείς; Γυαλιά
μυωπίας; Ακουστικά βαρηκοΐας δεν έχει κανείς; Κανείς;

Πέφτει, παιδιά, πέφτει! Και οι πέντε τάκοι της μαύρης συμφοράς δεν στηρίζουν
εμάς. Τους αδάμαντες στηρίζουν!