Η διαχείριση των λαμόγιων

ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ – είτε ως αυτόπτης μάρτυρας είτε ως τηλεθεατής – τον κ. Γ.
Παπαθανασίου να ανακοινώνει κάθιδρος σε εκείνη την έκτακτη συνέντευξη Τύπου τη
σύλληψη του μιζαδόρου για να προλάβει την ΕΛ.ΑΣ., πήρε ένα μεγάλο μάθημα για
το τι πραγματικά είναι η πολιτική την σήμερον ημέρα: η επικοινωνιακή
διαχείριση των λαμόγιων…

Η πολιτική γενικώς; Όχι βέβαια. Η πολιτική ειδικώς. Η Νέα Δημοκρατία κρατούσε
μία δεκαετία στην αντιπολίτευση το φραγγέλλιο και καταδίκαζε ό,τι πετούσε κι
ό,τι κολυμπούσε. Αν είχαν πιάσει τόπο οι δηλώσεις των νεοδημοκρατών την
περίοδο που ήταν εκτός διακυβέρνησης, οι μισοί Έλληνες θα ήταν σήμερα
δικαστικοί – και θα είχαμε χτίσει δεκάδες νέες φυλακές, για να χωρέσουν τους
άλλους μισούς.

Α, και – σημειώστε – όλα εκείνα τα ωραία λέγονταν χωρίς να έχει υπάρξει ούτε
ένας «πράσινος» Κωνσταντινίδης, δηλαδή στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που να πιάστηκε στα
πράσα με σημαδεμένα χαρτονομίσματα.

Των κουμπάρων η ισότης

ΚΑΙ ΜΕΤΑ, κέρδισαν τις εκλογές. Και μετά και μετά, άρχισαν να
κυβερνούν. Και ύστερα, μερικοί άρχισαν και να τα παίρνουν – όχι στο κρανίο για
τη διαφθορά, αλλά μετρητά. Τα «γαλάζια» λαμόγια είναι εδώ – και είναι
πεινασμένα…

«Μηδενική ανοχή στη διαφθορά» επαναλαμβάνει ο Πρωθυπουργός. Για να τα ακούσει
ποιος, άραγε; Ο απολυμένος; Ο άνεργος; Ο υπερδανεισμένος; ‘Η ο κάθε πρώην
πρόεδρος ΝΟΔΕ; Ή μήπως ο κάθε ατσίδας, μέλος «γαλάζιας» Τοπικής; Αν όμως ο κ.
Κ. Καραμανλής τα λέει για τους δικούς του, γιατί δεν τους μαζεύει κάπου όλους
μαζί να τους τα πει; Οι υπόλοιποι τι φταίνε;

Και ποια σημασία έχει πια η κασέτα της «μηδενικής ανοχής»; Εντάξει, τον
κουμπάρο του κ. Τσιτουρίδη δεν τον ανέχεται. Τον κουμπάρο του κ. Κωνσταντινίδη
τον ανέχεται; Τι σόι «μηδενική ανοχή» είναι αυτή; Προφανώς, εδώ ισχύει το άλλο
– όλοι οι κουμπάροι είναι ίσοι, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι, επειδή είναι
υπουργοί.