…στο «ΕΧΟ»

Όπως λέμε «φύγε» (εξαφανίσου δηλαδή); Κάπως έτσι αισθανθήκαμε και οι τρεις
φίλοι προχθές το βράδυ, όταν ήρθε ο λογαριασμός των 112 ευρώ – το κόστος για
τέσσερα πιάτα και ένα μπουκάλι κρασί – στο τρέντι «ΕΧΟ». Δεν άξιζαν τα μισά
του μισού, τα χρυσοπληρώσαμε και φύγαμε τσαντισμένοι. Το αποκορύφωμα ήταν όταν
ο παρκαδόρος με ενημέρωσε ότι το πάρκινγκ (σου παίρνουν το αμάξι θες δεν θες,
με το που πας να παρκάρεις νομίμως μπροστά) δεν λειτουργεί με πουρμπουάρ, αλλά
με τιμή 5 ευρώ (αποδείξεις;).

Φταίω εγώ. Ήθελα θέα, μια που πλησιάζουν οι ημέρες να μπουν τα τραπεζάκια μέσα
λόγω φθινοπώρου. Δεν ήθελα να πάω σε ξενοδοχείο και τα εστιατόρια με θέα και
καλό φαγητό είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δυστυχώς, το «ΕΧΟ»
δεν είναι ανάμεσά τους.

Το «ΕΧΟ» στεγάζεται στην ταράτσα ενός γνωστού μπαρ στη Μάρκου Μουσούρου, στο
Μετς. Ο χώρος είναι άνετος αλλά λίγο παραμελημένος. Τα ποτήρια μύριζαν από το
πλυντήριο πιάτων. Το σέρβις μέτριο. Όταν ζητήσαμε ψωμί για δεύτερη φορά, μας
έφεραν 2 κομμάτια (ήμασταν 3 άτομα). Το τρίτο κομμάτι, κατόπιν πρόσθετης
παραγγελίας και αυτό, το έφερε ο σερβιτόρος μέσα σε μια χαρτοπετσέτα άκομψα.
Τα τρία από τα τέσσερα πιάτα που δοκιμάσαμε ήταν χάλια. Γνωρίζω ότι όλα αυτά
δεν σημαίνουν τίποτε, μια που το μπαρ βουίζει από κόσμο κάθε Παρασκευο-Σάββατο
(αλλά και τις καθημερινές δεν πάει πολύ πίσω). Το μόνο σίγουρο είναι ότι η
κουζίνα είναι δευτερευούσης σημασίας.

Ξεκινήσαμε με μια σαλάτα από φρέσκες καραβίδες και πρασινάδα. Όντως φρέσκες οι
καραβίδες και όντως καθαρισμένες όπως υποσχέθηκε ο σερβιτόρος, η σαλάτα όμως
δεν τρωγόταν! Μια χούφτα μαρούλια, με μια σάλτσα υπερδυνατή, κυβάκια από ζελέ
«εσπεριδοειδών» τα οποία είχαν την ίδια γεύση με φθηνό χυμό του εμπορίου. Οι
δε καραβίδες, μικρούλες και τίγκα στη σάλτσα, πάνω από καρέ μάνγκο ποτισμένο
με πορτοκάλι. Τι άλλο θα μπορούσε να υποστεί αυτή η «τζάμπα πολύπλοκη» σαλάτα;
Τα μαύρα ραβιόλια γεμισμένα με καλαμάρια ήταν νόστιμα, με έντονη γεύση κύμινου
και απλή παρουσίαση: τέσσερα κομμάτια μέσα σε ένα ρηχό μπολ με ζωμό και
λαχανικά julienne. Η πάπια burger Rossini ήταν εντυπωσιακή λόγω… τερατώδους
εμφάνισης! «Σαν γλώσσα!», την παρομοίασε η μία φίλη μου. Έβγαινε από ένα
κομμάτι μπριός – το οποίο ήταν, ας πούμε, σαν στόμα – με τα κομμάτια να
ξεχειλίζουν στο πιάτο όπως η γλώσσα ενός λυσσασμένου σκύλου! Από πάνω, άσχετα,
κάθονταν δύο λεπτά κομμάτια από κρύο φουά γκρα. Το μόνο καλό ήταν οι πατάτες,
οι οποίες πράγματι ήταν καλοτηγανισμένες.

Ααα… και το γλυκό! Ένα σουφλέ σοκολάτας με παγωτό βανίλιας. Το παραγγείλαμε
χωρίς τη μαρμελάδα φράουλα που ποζάρει ως γλυκό του κουταλιού, αλλά τα μυαλά
στην κουζίνα δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι δεν έπρεπε να την προσθέσουν, κι
έτσι μας ήρθε ένα μικρό αμυλώδες σχεδόν σουφλέ σοκολάτας, περιχυμένο από μια
λίμνη πηχτής μαρμελάδας. Από πάνω ήταν το παγωτό και καραμελωμένη σκληρή
ζάχαρη. Λοιπόν, όλα αυτά συν ένα ωραίο μπουκάλι Άδολη Γη κόστισαν 112 ευρώ.

Ένα είναι σίγουρο: έξω το «ΕΧΟ» από τις δικές μου προτάσεις!

«ΕΧΟ»: Μ. Μουσούρου 1, Μετς, τηλ.: 210-9235.818