ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Σπάστε τις κάμερες και παίξτε μπάλα»

Τώρα που το τραυματικό γεγονός της ήττας μας στον τελικό του Μουντομπάσκετ
μαλάκωσε – είχαμε πιστέψει ενδόμυχα ότι το θαύμα του Θεού της Ελλάδας θα
συνεχιζόταν – μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτά τα παιδιά, που μας χάρισαν έναν
ξεχωριστό Αύγουστο (και πόσο το χρειαζόμασταν αλήθεια…)…

Ήταν όλοι τους υπέροχοι! Με πρώτο απ’ όλους τον δάσκαλό τους. Το χάι-λάιτ της
απίστευτης διαδρομής τους στην Ιαπωνία, η δήλωση του Γιαννάκη μετά το τέλος
του ημιτελικού με τις ΗΠΑ: ότι η νίκη αυτή δείχνει ότι όποιος κυνηγάει το
όνειρο, μπορεί να το πιάσει. Και ότι τα παιδιά αυτά είναι πάνω απ’ όλα
σπουδαίοι χαρακτήρες. Τι καλύτερο από αυτό να εισπράξουν οι βλαστοί μας, που
παρακολουθούσαν εκείνη τη στιγμή μαγεμένοι το παιχνίδι;

Χαρακτήρας, ήθος… Που έλαμπε στα νεανικά πρόσωπά τους, στις ευγενικές μορφές
τους. Που φαινόταν στο αυθόρμητο γέλιο τους, στον παιδικό ενθουσιασμό τους,
στο γνήσιο πάθος τους, στις αντι-σταρ δηλώσεις τους. Δεν χόρταινες να τα
βλέπεις, να τα ακούς και να τα καμαρώνεις…

Ο αρχηγός Κακιούζης έλεγε, μαζεμένος και στενοχωρημένος μέσα στο αεροπλάνο
της επιστροφής, ότι δεν αισθάνονταν καλά που δεν έφεραν μαζί τους το χρυσό
στην πατρίδα. Και ο Σχορτσιανίτης (η «ψυχούλα») δήλωσε στον «Ταχυδρόμο» ότι
είναι ευχαριστημένος που μπορεί να αποκαλεί τον εαυτό του (απλώς) αθλητή…

Οι φίλοι, που είχαν συναντήσει τυχαία τον Γιαννάκη στο αεροδρόμιο, λίγο μετά
τη νίκη της Εθνικής πέρυσι στο Γιουρομπάσκετ, πήγαν να του ζητήσουν αυτόγραφο.
Σεμνός έως ντροπαλός, δέχθηκε απλά τα συγχαρητήριά τους, αλλά δεν έβρισκε λόγο
για παραπάνω «φιοριτούρες» και βεντετισμούς (οι παλιοί συμμαθητές του στον
Κορυδαλλό τον θυμούνται ολόιδιο με τότε).

Εγώ ένα έχω να καταθέσω, ιδίοις όμμασιν: Τα δεκαπεντάχρονα εκείνες τις μέρες
παράτησαν τις οθόνες των κινητών και των βιντεογκέιμ και έψαχναν για γήπεδα
μπάσκετ στα νησιά και στα χωριά που βρίσκονταν για διακοπές. Πολλά από αυτά,
μόλις γύρισαν στην πόλη, ζήτησαν από τους πατεράδες τους να τους φτιάξουν
μπασκέτα στο δωμάτιό τους ή στην πιλοτή της πολυκατοικίας.

«Η ζωή μας δεν είναι ριάλιτι. Σπάστε τις κάμερες!», έγραψε στον τοίχο της
Παπαδιαμαντοπούλου με φούξια μπογιά κάποιο – προφανώς, νεανικό – χέρι. «…
Και παίξτε μπάλα!», θα μπορούσε να προσθέσει ο «συγγραφέας»…