Κήρυξε πόλεμο στα νέα «σούπερ κρασιά»

Χιου Τζόνσον. Το βιβλίο του θεωρείται «βίβλος» για τους σοβαρούς πότες

ΕΝΑΣ ΑΠΟ τους πιο διακεκριμένους ειδικούς σε θέματα κρασιών έχει
κηρύξει τον πόλεμο στη μόδα για κρασιά με ολοένα και μεγαλύτερο περιεχόμενο σε
αλκοόλ, χαρακτηρίζοντας τα νέα ισχυρά οινοπνευματώδη ποτά ως «βαρετά» και
«χωρίς να εξυπηρετούν κανέναν χρήσιμο σκοπό».

Ο Χιου Τζόνσον, ο οποίος έχει κερδίσει πληθώρα βραβείων σε μία καριέρα που ήδη
καλύπτει τέσσερις δεκαετίες, συγκρίνει τα σημερινά, νέα κρασιά με περισσότερο
αλκοόλ με τους μπόντι μπίλντερ οι οποίοι έχουν γεμίσει τον οργανισμό τους με
αναβολικά.

Όχι στο πολύ αλκοόλ

Την άποψή του αυτή εναντίον της νέας τάσης που παρατηρείται στην παραγωγή
κρασιών, ο Τζόνσον επέλεξε να τη φανερώσει στην 30ή επετειακή έκδοση του
βιβλίου του «Pocket Wine Book» (Βιβλίο Τσέπης για τα Κρασιά) που αναμένεται να
κυκλοφορήσει στα τέλη του μήνα και θεωρείται «βίβλος» για τους σοβαρούς πότες.
Στο βιβλίο του αυτό ο Τζόνσον σημειώνει μεταξύ άλλων: «Κρασιά που πριν από 20
χρόνια είχαν 12 ή 12,5 βαθμούς αλκοόλ, τώρα περιέχουν 14,5 ή 15 βαθμούς ή
ακόμα και περισσότερο… Τα κρασιά αυτά δεν εκπληρώνουν κανέναν χρήσιμο σκοπό,
είναι απλώς φτιαγμένα για να κερδίζουν διαγωνισμούς… Αυτό που το παραπάνω
αλκοόλ κάνει, είναι να θολώνει τις γευστικές αποχρώσεις και να ανακατεύει τα
αρώματα, ώστε να χάνεται η πολυπλοκότητα, η ένταση και η λεπτότητα της
γεύσης».

Με τον κορυφαίο ειδικό σε θέματα κρασιών συμφωνούν και άλλοι ειδικοί, οι
οποίοι λένε, μιλώντας στους «Σάντεϊ Τάιμς», ότι οι νέες τεχνικές παραγωγής
κρασιού και οι γευστικές απαιτήσεις των Αμερικανών ειδικών σε θέματα κρασιού
έχουν λειτουργήσει συντονισμένα, στο να γίνουν κοινός τόπος κρασιά «με βαρετή
γεύση που μοιάζουν με… υγρό καυσίμων για πυραύλους», εις βάρος πιο εύγεστων
ποτών. Η αύξηση στα επίπεδα περιεκτικότητας των κρασιών σε αλκοόλ ξεκίνησε με
την έλευση αυστραλέζικων και αμερικανικών κρασιών στη βρετανική αγορά. Σε
αντίθεση με παραδοσιακούς Γάλλους οινοπαραγωγούς, οι οποίοι επιδιώκοντας να
δημιουργήσουν κρασιά με λεπτές γεύσεις, αντί για κρασιά πολύ δυνατά,
χρησιμοποιούσαν καλλιέργειες σταφυλιών σε σχετικά δροσερά κλίματα, οι
Αυστραλοί και Αμερικανοί οινοπαραγωγοί χρησιμοποιούσαν εντελώς ώριμα σταφύλια
από αμπέλια σε περιοχές με υψηλή θερμοκρασία. Τα σταφύλια αυτά είχαν πολύ
έντονες γεύσεις και περιείχαν περισσότερα σάκχαρα, που με τη σειρά τους
μετατρέπονταν σε αλκοόλ. Η δημοτικότητα που είχαν τα νέα αυτά κρασιά οδήγησε
τους Ευρωπαίους να παράξουν παρόμοια κρασιά – πιθανώς βοηθούμενοι και από την
αλλαγή του κλίματος.