Βλάσφημες ιστορίες….

Δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση να διαλέξεις ένα βιβλίο της προκοπής – της
προκοπής για τα γούστα σου – καθώς ο χώρος του βιβλίου τιγκάρει από την
υπερπαραγωγή τίτλων. Τις «Νυχτερίδες» της Λένας Κιτσοπούλου δεν τις διάλεξα
γιατί παρακινήθηκα από κάποια κριτική, δόκιμη ή αδόκιμη, ή κάτι άλλο
ερεθιστικό. Ομολογώ πως ο μοναδικός λόγος ήταν η συγγραφέας, την οποία έχω δει
σε ενδιαφέροντες ρόλους. Πρόσωπο ευαίσθητο, φιγούρα μοντέρνα, ηθοποιός με καλή
πορεία στο θέατρο, που κρατάει χαμηλά τους τόνους. Τόσο, ώστε να έχω
σχηματίσει την εντύπωση πως πρόκειται για «περίεργη» προσωπικότητα. Πήρα
λοιπόν την πρώτη συλλογή διηγημάτων της, τις «Νυχτερίδες» – τίτλος αδύναμος σε
σχέση με το περιεχόμενο – από περιέργεια. Κι έπεσα από τα σύννεφα. Πού έκρυβε
τόση δύναμη, τόσο θυμό, αυτό το ευαίσθητο πλασματάκι;

… ωμής ανθρωπιάς

Οι ήρωές της είναι σκοτεινοί, ωμά βίαιοι ή ωμά αγαθοί, καταστροφικοί και
καταδικασμένοι. Στις αντιδράσεις τους υπάρχει κατανόηση ζωής αλλά και τεράστια
οργή. Γνήσια οργή με μια γλώσσα που, παρ’ ότι αναμασάει εκφραστικά κλισέ
σύγχρονης βίας, δημιουργεί ένα δικό της ύφος. Μια γλώσσα που σε δονεί. Που
γεννάει μια αίσθηση μοίρας, ένα αδιέξοδο θνητότητας, ένα άδικο τέλος. Κι όλα
αυτά με μια φρεσκάδα κι ένα χιούμορ υποδόριο. Ορισμένες στιγμές είχα την
αίσθηση του αναγνώστη που ενώ διαβάζει βλάσφημες ιστορίες τον διαπερνάει
δυνατό ρεύμα ανθρωπιάς και στήνει κουβέντα με την συγγραφέα. Μόνο που εκείνη,
λίγο πριν δακρύσει, αντί να μιλήσει, ραπάρει, επαναλαμβάνοντας το κουπλέ του
τραγουδιού του Αγγελάκα «Σιγά μη κλάψω – σιγά μη κλάψω».