ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μάλλον στον ύπνο μου τους γνώρισα

Πώς τα καταφέρνουν κάποιοι άνθρωποι και σου δίνουν πάντα την αίσθηση μιας
ήρεμης δύναμης. Δεν λέω ευτυχίας – γιατί αυτή η λέξη μού θυμίζει κάτι από το
Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι – μιλάω απλά για μια νηφαλιότητα, μια ισορροπία και (το
σημαντικότερο απ’ όλα) μια δημιουργική και μάλλον χαρούμενη καθημερινότητα,
χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ζωή δεν τους.. έχει κεράσει με την ποσότητα
δηλητηρίου που αντιστοιχεί σε κάθε ενήλικα. Ή δεν σέρνουν από τη μαμά τους
εκείνο το θολό κομμάτι του εαυτού που όλοι παραχώνουν (αλλά εκείνο βρίσκει
πάντα τον τρόπο να βγαίνει μπρος και να ταρακουνάει τις τάχα μου ισορροπίες).

«Ο καθένας μας πρέπει να διανύσει τον δικό του δρόμο έχοντας κατά νου ότι όσα
ξοδέψει τόσα θα λάβει», λέει ο Aldo Carotenuto («Έρως και Πάθος» Εκδ. Ίταμος),
Ιταλός ψυχαναλυτής, πολυγραφότατος και εξαιρετικά γνωστός στην πατρίδα του.
Έτσι λέει ο κύριος Carotenuto. Αν θες να είσαι πάντα σε ροζ πούπουλα, γεύση
ζωής – πραγματικής ζωής – δεν θα έχεις. Αλλά όλη μας η προσπάθεια – στον
δυτικό πολιτισμό τουλάχιστον – είναι πώς να απαγορεύσουμε στον εαυτό μας να
δει τις εσωτερικές του αντιφάσεις και πώς να απαλείψουμε στο ελάχιστο δυνατό
τον φυσικό πόνο. Η κοινωνία μας τα καταδικάζει τέτοιου είδους συναισθήματα,
της είναι ξένα. Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά…

Γιατί καλή είναι η αισιοδοξία και το «χάι» των 20 που λέει ότι το μέλλον είναι
μια σειρά από νίκες, τι γίνεται όμως μετά – τι γίνεται στα μεγάλα
σκουντουφλήματα ή – ακόμα χειρότερα – στα μεγάλα μποτιλιαρίσματα όπου
κατρακυλάς σιγά σιγά και παραδίνεσαι σε μια στενή, επαναλαμβανόμενη ζωή;
Δυνατός άνθρωπος, λέει ο άνθρωπός μας, (Carotenuto) είναι αυτός που μπορεί να
αντιμετωπίσει την ήττα ως πιθανό ενδεχόμενο και ως εκ τούτου να τη
χρησιμοποιήσει και ως κινητήρια δύναμη. «Εκείνοι που τολμούν – είτε είναι
αστροναύτες είτε είναι νέοι που ξενιτεύονται για να σπουδάσουν – διαβαίνοντας
έτσι τα προσωπικά τους σύνορα, είναι άνθρωποι που υποχρεωτικά αποδέχονται τον
κίνδυνο και την πιθανότητα να αποτύχουν».

Τι μας κάνατε, κύριε Carotenuto μας, καλοκαιριάτικα! Καλά να είστε, όπου
είστε, πάντως αν προλάβαινα να σας γνωρίσω από κοντά είμαι σίγουρη ότι θα σας
έβαζα κάτω και θα σας τάραζα στην ανάκριση. Γιατί αυτούς τους νηφάλιους και
δημιουργικούς ανθρώπους που έλεγα στην αρχή, τους ήρεμα «γενναίους» και βαθιά
συνειδητοποιημένους που περιγράφετε εσείς, μάλλον στον ύπνο μου τους έχω γνωρίσει.