Η ώρα της υπέρβασης

Στον αθλητισμό έρχονται οι στιγμές εκείνες όπου καλείσαι να κάνεις την
υπέρβαση. Για τους πρωταθλητές Ευρώπης του Παναγιώτη Γιαννάκη, η συμμετοχή
στον τελικό του Μουντομπάσκετ αποτελεί προφανώς τον «στόχο καριέρας», αλλά
απαιτεί και την υπέρβαση αφού πρέπει να νικήσουν τους Αμερικανούς.

Η παρουσία της Ελλάδας στην τετράδα της διοργάνωσης ήταν λίγο-πολύ
αναμενόμενη. Και αυτή τη φορά η μονομαχία με τους Γάλλους δεν είχε το άγχος
τού τελευταίου σουτ όπως είχε συμβεί στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ, αφού ούτε
καν έναν Ζιντάν δεν έχουν στη σύνθεσή τους ενώ μην ξεχνάμε ότι μπορούμε να
τους κερδίσουμε ακόμη και στο ποδόσφαιρο… Το θέμα είναι είναι αν η Ελλάδα θα
μπορέσει να ξεπεράσει αύριο το εμπόδιο των Αμερικανών, που φαντάζει αρκετά
υψηλό με βάση όλα τα δεδομένα του αθλήματος. Βεβαίως τα παιδιά του Γιαννάκη
έχουν κάνει το χρέος τους και θα έχουν την ευκαιρία να διεκδικήσουν το
μετάλλιο· αλλά μόνο και μόνο ο χαρακτηρισμός του φιναλίστ ενός τέτοιου τελικού
σού δίνει ξεχωριστή αίγλη.

ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ η τακτική να νικήσει το ταλέντο; Στα γήπεδα της
Πορτογαλίας, όσο και αν δεν είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη, η ποδοσφαιρική Ελλάδα
τα κατάφερε. Με όπλο την άμυνα έφτασε στο πιο σημαντικό επίτευγμά της. Κι αν ο
Δέλλας με τον Καψή και τον Σεϊταρίδη έπαιζαν καλή ζώνη, τι να πει κανείς για
τους Διαμαντίδη, Παπαλουκά και Χατζηβρέττα Άρα, την άμυνα την έχουμε. Αλλά και
στην επίθεση δεν τα πάμε άσχημα. Το δείξαμε και εναντίον των Γάλλων. Απλά οι
Αμερικάνοι διαθέτουν σίγουρα μεγάλο ταλέντο και παίζουν ένα πιο… ροκ μπάσκετ
με ρυθμό που συνήθως δυσκολεύεσαι να τον ακολουθήσεις μετά το τρίτο δεκάλεπτο.
Και τα δικά μας παιδιά έχουν όμως την δίψα για το κάτι παραπάνω και θα
διεκδικήσουν τις πιθανότητές τους. Απαλλαγμένοι από το άγχος του αγώνα (αφού
δεν θα τους πει και κανείς τίποτα αν χάσουν από τις ΗΠΑ) θα επιδιώξουν το πολύ
δύσκολο. Αυτό που μοιάζει ακατόρθωτο. Η Ελλάδα έτσι κι αλλιώς δεν θεωρείται η
καλύτερη ομάδα της τετράδας· κι όμως όλοι την υπολογίζουν. Κι αυτό είναι μία
σημαντική κατάκτηση για το μπάσκετ, που κατάφερε να ξεφύγει από τον νόμο του
Μπόσμαν (αφού ταλαιπωρήθηκε κάποιο διάστημα) και να δημιουργήσει μια φουρνιά
παικτών που είναι αρκετά χρόνια μαζί αφού συναντήθηκαν στις πιο μικρές – σε
ηλικία – ομάδες ενώ οι περισσότεροι είχαν την ευκαιρία να παίξουν στο
εξωτερικό. Ο Κακιούζης, ο Παπαλουκάς, ο Ζήσης, ο Φώτσης, ο Παπαδόπουλος, ο
Ντικούδης έχουν στο βιογραφικό τους και ξένες – πλην την ελληνικών ομάδων –
στις συμμετοχές τους και έπεται και ο Σπανούλης.

Επί της ουσίας, η Ελλάδα θα επιδιώξει για τρίτη φορά να βρεθεί σε τελικό του
Μουντομπάσκετ. Οι δύο προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειες ήταν στο Τορίνο το
’94 όταν χάσαμε από τους Αμερικανούς και στην Αθήνα το ’98 όταν αποκλειστήκαμε
από τη Γιουγκοσλαβία. Ίσως η τρίτη φορά να είναι και η τυχερή μας.

ΕΤΣΙ ΚΙ αλλιώς η αυριανή συνάντηση έχει τον χαρακτήρα του αγώνα Δαβίδ
εναντίον Γολιάθ, αφού αν ρίξουμε μια ματιά στα συμβόλαια των παικτών που
απαρτίζουν τις δύο ομάδες θα δούμε ότι αυτά των Αμερικανών είναι έξι φορές
πάνω από τα των δικών μας παικτών. Μόνο και μόνο ο Άντον Τζέιμσον εισπράττει
τον χρόνο περισσότερα (15 εκατ. ευρώ) από όσα λαμβάνουν όλοι μαζί οι Έλληνες
παίκτες (10 εκατ. ευρώ).

ΤΟ ΜΟΝΟ σίγουρο είναι ότι ο Γιαννάκης και οι παίκτες του θα βάλουν κάτω
το κεφάλι και θα μπουν στο γήπεδο για τη μάχη. Οι επιτυχίες στο μπάσκετ έχουν
άλλωστε σαφώς μεγαλύτερη συχνότητα από αυτές του ποδοσφαίρου και αν έχουν και
λίγη τύχη, ίσως να μπορέσουν να κοιτάξουν στα μάτια τους Αμερικανούς. Και όπως
όλοι γνωρίζουμε, η τύχη βοηθά τους τολμηρούς.