Tο χάος στην Παιδεία

Ο κ. Δημήτριος Τσεσμελής γράφει για την εκπαίδευση:

«Μετά τη Μεταπολίτευση ένα μεγάλο μέρος γονέων – διδασκόντων και αριστερών
κομμάτων αγωνιστήκαμε δίνοντας προτεραιότητα στη βελτίωση της κτιριακής
κατάστασης των σχολείων. Άμεσα πετύχαμε την ενοικίαση ιδιωτικών σχολείων για
το απόγευμα και κάποια για πρωί – απόγευμα. Μαζί με τους δημάρχους αναζητήσαμε
οικόπεδα για νέα σχολεία, πιέζοντας τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων να κτίσει
νέα σχολεία. H εγκατάλειψη της Παιδείας ήταν τέτοια που χρειάστηκαν μεγάλες
προσπάθειες για να πετύχουμε αυτά που σήμερα έχουν γίνει.

H δωρεάν Παιδεία ήταν το ιδανικό μας και γι’ αυτό τα περισσότερα ιδιωτικά
δημοτικά σχολεία έκλειναν ελλείψει μαθητών. Παράλληλα με τα κτίρια έγινε
αγώνας για το περιεχόμενο της μόρφωσης. Οι φωτισμένοι δάσκαλοι υπήρχαν με
πρωτοπόρο τον Παπανούτσο. Τα προοδευτικά κόμματα και ένα μέρος από τα
συντηρητικά υποστήριξαν αυτή την ανάγκη της βελτίωσης του περιεχομένου και του
τρόπου της μόρφωσης. Αρχή αυτής της αλλαγής ήταν ο νόμος του κ.
Κοντογιαννόπουλου. Ο νόμος εκείνος ήταν αυτό που οι τότε συνθήκες απαιτούσαν
και με κάποιες βελτιώσεις, μπορώ να πω ήταν, είναι και θα είναι η μόνη λύση
για την Παιδεία μας. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν γίνει αλλαγές και νέοι νόμοι,
πάντα με κομματικά συντεχνιακά κριτήρια με αποτέλεσμα να είναι το σχολείο ένα
στεγνό γραφειοκρατικό δημόσιο γραφείο για να δίνει το τυπικό ενδεικτικό για να
πάει ψηλότερα ο μαθητής, όχι για να μάθει περισσότερα.

Δυστυχώς και στα ψηλότερα το χάος είναι το αποτέλεσμα.

(…) Ο νόμος άλλαξε αρκετές φορές.

Τα παιδιά των ευπόρων γονέων έχουν την πλειοψηφία στα AEI.

Τα φροντιστήρια και τα γκρουπάκια ανθίζουν.

Τα ιδιωτικά σχολεία είναι στόχος των ευπόρων γονέων για σωστή μόρφωση των
παιδιών τους.

Το δημόσιο σχολείο είναι μόνο για το απαραίτητο ενδεικτικό και, το χειρότερο,
από τις χιλιάδες διδασκόντων μόνο ένας έγραψε πως νιώθει βαθύτατο οίκτο για
τον εαυτό του!!

Σήμερα οι μαθητές για ασήμαντη αφορμή κάνουν αποχή, απεργία ή κατάληψη του
σχολείου δίχως να λογαριάζουν τι χάνουν.

Κάθε αναβρασμός στην Παιδεία είναι ενάντια στη γνώση. Τη χαμένη μόρφωση, τη
γνώση, θα τη χρειαστούν αργότερα στη ζωή τους, όμως τότε θα είναι δύσκολο ν’
αναπληρώσουν το κενό της γνώσης που τόσο εύκολα άφησαν να χαθεί.

Κοντολογίς, οι αγώνες είναι απαραίτητοι, όμως κάθε αγώνας γίνεται για να
κερδίζουμε κάτι που λείπει και όχι να χάνουμε αυτό που έχουμε. Γι’ αυτό οι
μαθητές και οι γονείς πρέπει να ζυγίζουμε ψύχραιμα την κάθε περίπτωση.

Τα κόμματα αλληλοκατηγορούνται παρασύροντας τους μαθητές και τους γονείς με
ψεύτικες υποσχέσεις ή με προτάσεις για αλλαγή τού εν ισχύι νόμου. Σε κάθε
πρόταση μεταρρύθμισης δημιουργείται αναστάτωση, φαγωμάρα και τελικά μένει η
αντάρα, το χάος, μέσα στο οποίο η Παιδεία προσπαθεί να διασωθεί.

Ένα σύνθημα υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια: “Πρώτοι στον αγώνα, πρώτοι στα
μαθήματα”, όμως χάθηκε».