ΣE ΠPΩTO ENIKO «Ήρεμα, ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης…»

H τρομολαγνεία επιστρέφει με νέο πρόσωπο. Παρατηρώντας το όμως κανείς
προσεχτικά, είναι ακριβώς το ίδιο: απλώς έχει υποστεί ελαφρύ λίφτινγκ.

Πρόκειται για τον φόβο μιας επικείμενης τρομοκρατικής επίθεσης, ενός ορατού –
αόρατου εκδικητικού εχθρού, που οργανώνεται και αναδιοργανώνεται, μεγαλώνει,
φουσκώνει και ξεσπά χύνοντας τόνους μίσους.

Το ένα φέρνει το άλλο και είναι λες και ο κόσμος έχει χωριστεί στους καλούς,
τους κακούς και τους… άσχημους. Καλοί είναι αυτοί που πολεμούν τους κακούς.
Κακοί είναι αυτοί που όσο κι αν τους αντιμάχονται οι καλοί, δεν το βάζουν
κάτω.

Άσχημοι γινόμαστε εμείς που πρέπει να υποστούμε τη μάχη μεταξύ των καλών και
των κακών. Μια ασχήμια που επισκιάζει τη ζωή μας.

Να προσέχουμε τι γράφουμε στο Ίντερνετ. Παρακολουθείται! Να προσέχουμε τι λέμε
στο τηλέφωνο. Μας ακούνε! Να προσέχουμε τι παίρνουμε μαζί μας στο αεροπλάνο.
Σκανάρεται! Να προσέχουμε με ποιους συναναστρεφόμαστε. Φακελώνεται! Να
προσέχουμε τι γράφουμε. Λογοκρίνεται! Να προσέχουμε όταν ταξιδεύουμε.
Κινδυνεύουμε!

Δεν φαίνονται λίγο κουραστικά όλα αυτά; Ίσως και κάπως περιττά. Αμερικανός
δημοσιογράφος κουβαλούσε ό,τι κανείς μπορεί να φανταστεί με το… τρομοκρατικό
μυαλό του, αλλά τελικά πέρασε ανενόχλητος τα μέτρα ασφαλείας. Είναι να γελά
κανείς. Και μετά σκάει σαν βόμβα η είδηση του… αυτονόητου. Δικαστήριο της
Φλώριδας έκρινε, λέει, αντισυνταγματική την παρακολούθηση του τηλεφώνου και
των ηλεκτρονικών μηνυμάτων.

Δεν προλαβαίνεις όμως να αναθαρρήσεις και ξαναχτυπάνε οι καλοί, ή μήπως οι
κακοί; (Μπερδεύτηκα λίγο…) «Και γιατί να μην τα παρακολουθούμε; Κι αν είναι
τρομοκράτες;», αναρωτιέται ο αντίλογος.

«Ήρεμα, ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης…», πάμε όλοι μαζί το ρεφρέν!