[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΛΟΙ Σ’ AYTH την πόλη επιθυμούν «να ανοίξει η πόλη στη θάλασσα».
Μηδενός εξαιρουμένου. Τουλάχιστον την τελευταία εικοσαετία δεν θυμάμαι κανέναν
παράγοντα του δημόσιου βίου να έχει δηλώσει π.χ. ότι στην παραλία είναι καλό
να χτιστούν ξενοδοχεία, καζίνο, πολυκατοικίες με ακριβά διαμερίσματα,
πολυπληθή καφέ και πριβέ εστιατόρια, κλαμπ με «σκληρή πόρτα».

Με δεδομένη την ομοφωνία μεταξύ των εκπροσώπων όλων των πολιτικών κομμάτων και
της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, είναι απορίας άξιον γιατί πράγματι η Αθήνα, μια
πόλη δίπλα στο νερό, δεν έχει την παραλία που αξίζει στους κατοίκους της. Κι
όταν λέμε την παραλία που της αξίζει, εννοούμε έναν στοιχειωδώς απλό περίπατο
κατά μήκος της θάλασσας. H Αβάνα έχει την Μαλεκόν, η Βαρκελώνη την
Μπαρτσελονέτα, η Κωνσταντινούπολη το Αρτάκιοϊ, το Σαν Φρανσίσκο, το Αλγέρι και
η Νίκαια έχουν τον παραθαλάσσιο περίπατό του. Όπως και η Θεσσαλονίκη, η
Χαλκίδα και το Ναύπλιο με τις περατζάδες τους. Ακόμα και οι πόλεις που
στερούνται θαλάσσιου μετώπου βρήκαν τρόπους να το… εφεύρουν: το Λονδίνο με
τις βόλτες δίπλα στον Τάμεση, και το Παρίσι με τις ξαπλώστρες που καθιέρωσε ο
δαιμόνιος Ντελανοέ στον Σηκουάνα.

Το θέμα του «ανοίγματος της πόλης στη θάλασσα» βρίσκεται πάλι στο προσκήνιο
εξαιτίας της συγκυρίας.

H επέτειος των δύο χρόνων από τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε συνδυασμό με τις
επερχόμενες δημοτικές εκλογές προσφέρεται τόσο για κριτική υψηλών τόνων (εκ
του ασφαλούς) όσο και για άφθονες δόσεις λαϊκισμού… κι όποιος «τσιμπήσει,
τσίμπησε»!

Για άλλη μια φορά όλοι, μα όλοι, βγαίνουν στο μετερίζι για να κατακεραυνώσουν
γενικώς και αορίστως.

Καλά όλ’ αυτά, τα ‘χουμε ξανακούσει.

Μήπως υπάρχει καμία πιο συγκεκριμένη πρόταση;

Μήπως – λέμε τώρα – μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει γιατί το 2002 η μία και
μοναδική αρχιτεκτονική μελέτη που προήλθε από διεθνή διαγωνισμό του ΥΠΕΧΩΔΕ
και προέβλεπε τη δημιουργία ενός περιπάτου από το Φάληρο έως τη Γλυφάδα δεν
εφαρμόστηκε ποτέ;

Μήπως κάποιος δήμαρχος επιθυμεί να αναλάβει τις ευθύνες του για ορισμένα πολύ
«ταπεινά», όπως ο καθημερινός καθαρισμός της παραλίας που του αναλογεί χωρίς
να θέλει να μισθώσει τη μισή σε… τραπεζοκαθίσματα γιατί «δεν έχει έσοδα»;

Όλοι ξέρουν τι «πρέπει να κάνουν» για ν’ ανοίξει η Αθήνα στη θάλασσα. Όταν
όμως έρθει η ώρα να καθήσουν στην καρέκλα της εξουσίας, οι «πύρινοι αναλυτές»
σιωπούν. Όχι με τις λέξεις. Με τις πράξεις τους. Τότε εξαπολύουνμύδρους αυτοί
που μόλις σηκώθηκαν από την ίδια καρέκλα, σε ένα τόσο θλιβερά προβλέψιμο
σκηνικό που έχει κουράσει πια…