ΣE ΠPΩTO ENIKO Mυρίζει ακόμα Eλλάδα…

Στο πέτρινο κυκλικό θεατράκι, μέσα στην καλοκαιρινή νύχτα, δίπλα στη σιωπηλή
θάλασσα και τους αγριόθαμνους, νέοι είκοσι και είκοσι πέντε χρόνων, ντυμένοι
απλά στα λευκά, τραγουδούν το «νύχτωσε χωρίς φεγγάρι»… Σε μια πάνινη οθόνη
στην άκρη της σκηνής, η μορφή του Σταύρου Κουγιουμτζή εναλλάσσεται με
στιγμιότυπα της ζωής του, λατέρνες και παλιές εικόνες της Θεσσαλονίκης και της
Αθήνας. Φιλόλογοι, μέλη του συλλόγου που διοργανώνει την εκδήλωση στο νησί,
παρεμβάλλουν με διακριτικό και σύντομο τρόπο ιστορίες από τη ζωή του συνθέτη,
μας θυμίζουν τα λόγια του. Ο κόσμος σιγομουρμουρίζει συγκινημένος «πού ‘ναι τα
χρόνια, ωραία χρόνια, που ‘χες λουλούδια μες στα μαλλιά…».

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στην αυλή του δημαρχείου μιας παραλιακής κωμόπολης,
μια λαογράφος από κέφι, αφηγείται με γλυκιά φωνή ιστορίες από τα έργα των
χειρών μας – με ένα προσεγμένο υλικό που ξεκινά από τον αργαλειό και φθάνει
στα «χρυσά» χέρια των αθλητών μας… Δίπλα της, αυτοσχέδια συγκροτήματα
αγοριών και κοριτσιών παίζουν και τραγουδούν αγαπημένους στίχους που μιλούν
για τα ανθρώπινα χέρια, αλλά και δικές τους ευαίσθητες συνθέσεις, που γράφουν
ύστερα από τη δουλειά στην καφετέρια ή την οικοδομή…

Ο πολιτισμός της «επαρχίας» δεν είναι εισαγόμενος, φτιάχνεται με μεράκι…
Ανάμεσα σε χιλιάδες μετανάστες που μιλούν διαρκώς δίπλα σου γλώσσες του πρώην
ανατολικού μπλοκ και σε εγχώρια «μαγκάκια» που γυρνούν με χαλασμένες
εξατμίσεις και τον φραπέ στο χέρι, κάτι καλό γίνεται… Οι νέοι πάνε στα
πανηγύρια, μαθαίνουν τους ντόπιους χορούς, ψάχνονται και γεμίζουν τέτοια
θεατράκια και αυλές….

Το Πάσχα του καλοκαιριού – ο Δεκαπενταύγουστος – μυρίζει ακόμα μόνο Ελλάδα…