Tοπίο ασυδοσίας στην οικονομία

H είδηση πέρασε σχετικώς απαρατήρητη την περασμένη εβδομάδα: σύμφωνα με
στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, η φοροδιαφυγή έφτασε αισίως το 44% όσων
επιχειρηματιών και επαγγελματιών ελέγχθηκαν από τις υπηρεσίες του το πρώτο
εξάμηνο φέτος. Δεν είναι επομένως δημοσιογραφική υπερβολή να πούμε ότι
οργιάζει η κλοπή εις βάρος των συνεπών φορολογουμένων, που είναι – υποχρεωτικά
– οι μισθωτοί και οι λίγοι ευσυνείδητοι επιχειρηματίες. Γιατί, αφού τα
φορολογικά έσοδα αυξάνονται – και η κυβέρνηση φροντίζει γι’ αυτό με συνεχή νέα
μέτρα – ενώ κάποιοι διαφεύγουν συστηματικά, τη νύφη πληρώνουν μοιραία οι
υπόλοιποι.

Το θέμα δεν βρήκε τη θέση που του άξιζε στην ειδησεογραφία, όχι γιατί δεν ήταν
σημαντικό, αλλά γιατί αποτελούσε επανάληψη άλλων ανάλογων ανακοινώσεων του
παρελθόντος. Το μόνο «νέο» στοιχείο αυτή τη φορά ήταν η αύξηση που σημείωσε το
ποσοστό των φοροφυγάδων σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια. Αλλά και αυτό
πλέον το έχουμε συνηθίσει.

Απάτες εις βάρος καταναλωτών

Από άλλη επίσημη πηγή, το υπουργείο Ανάπτυξης, ανακοινώθηκαν – επίσης την
περασμένη εβδομάδα – στοιχεία για ένα εξίσου γνωστό φαινόμενο, τις απάτες εις
βάρος του καταναλωτή από κάθε λογής επιτηδείους, συχνά τους ίδιους που
φοροδιαφεύγουν. Άλλη μια κλοπή που διαπράττεται, είτε με την παροχή κακής
ποιότητας υπηρεσιών είτε με την πώληση ελαττωματικών προϊόντων είτε με την
κερδοσκοπία. Οι σχετικές καταγγελίες που δέχθηκε η αρμόδια υπηρεσία του
υπουργείου Ανάπτυξης δίνουν μια εικόνα του τοπίου τής αυθαιρεσίας, στο οποίο
καλείται να επιβιώσει ο Έλληνας πολίτης.

H κυβέρνηση δεν είναι βεβαίως υπεύθυνη για τα κρούσματα αυτά. Είναι όμως
απολύτως υπεύθυνη για την πάταξή τους και αυτό δεν το κάνει με την
αποτελεσματικότητα που απαιτεί το μέγεθος του προβλήματος. Οι αλλεπάλληλες
διακηρύξεις για την πάταξη της φοροδιαφυγής συνήθως μεταφράζονται σε
σπασμωδικές κινήσεις προσωρινού χαρακτήρα, χωρίς συνολική και αυστηρή πολιτική
που θα βάλει επιτέλους κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.

Την ίδια τύχη έχουν και οι διακηρύξεις περί προστασίας του καταναλωτή από την
απάτη και την αισχροκέρδεια. Πόσες καταγγελίες άραγε χρειάζεται να γίνουν για
να αρχίσουν να διαθέτουν, επιτέλους, οι καντίνες των πλοίων το μικρό μέγεθος
εμφιαλωμένου νερού, με την ελεγχόμενη τιμή;

Απλή «διαχείριση»

Σε αυτά τα καθημερινά, αλλά και σοβαρά, προβλήματα του Έλληνα πολίτη, η
κυβέρνηση στην καλύτερη περίπτωση περιορίζεται σε απλή «διαχείριση», αν όχι σε
ρόλο θεατή. Δίνει ασπιρίνη στη σοβαρή ασθένεια και κατά τα άλλα διακηρύσσει
ότι κάνει διαρθρωτικές αλλαγές στην ελληνική οικονομία. H μεγαλύτερη
διαρθρωτική αλλαγή θα ήταν εκείνη που θα αποκαθιστούσε την τήρηση των κανόνων
και την εφαρμογή των νόμων στην αγορά. Αντ’ αυτού, όμως, η ασυδοσία
επεκτείνεται.