Tο ραπ πηγαίνει… ποτοαπαγόρευση

«Είπαμε να βουτήξουμε για τα καλά στην ιστορία, στις ιδέες, στον ήχο, στα πάντα», λένε για την ιστορία τους οι δανδήδες της ραπ Outkast

«Πολλοί κάνουν μουσική για το χρήμα και τη δόξα και δεν είναι κακό αυτό.
Καταπληκτικές μουσικές έχουν γραφτεί με σκοπό να βγάλει κάποιος λεφτά. Αλλά
εγώ το κάνω γιατί το γουστάρω πολύ. Με κάνει ευτυχισμένο». Και αυτό τον καιρό
ο Αντρέ Μπέντζαμιν νιώθει ιδιαίτερα ευτυχής – αφού γύρω του τρέχουν ένα σωρό
μουσικές που είναι έτοιμος να μοιραστεί με τον κόσμο.

Τον τελευταίο καιρό ο Αντρέ (πιο γνωστός ως Αντρέ 3000) μαζί με τον Άντουαν
Πάτον (ή Big Boy, για όλους εμάς) έχουν καταναλώσει άπειρες ποσότητες
μουσικής. Οι Outkast έχουν ετοιμάσει το καινούργιο τους άλμπουμ, το
«Idlewild», που είναι στην ουσία ένα σάουντρακ – το σάουντρακ της πρώτης
ταινίας του ντουέτου. Ο Αντρέ έβαλε στην άκρη όλα τα άλλα κινηματογραφικά του
πρότζεκτ (οι κριτικές μάλιστα για την ερμηνεία του στο «Four Brothers» με τον
Μαρκ Γουόλεμπεργκ ήταν θαυμάσιες) και ο Big Boy μοίρασε αρμοδιότητες της
εταιρείας ρούχων που έχουν σε άλλους, ώστε να μη δεσμεύεται ο ίδιος πολύ. Το
να δουλεύεις το έργο που έρχεται μετά το θρυλικό «Speakerboxx / The Love
Below» – το οποίο έγραψε ιστορία σαν ένα από τα πιο σημαντικά μουσικά, αλλά
και εμπορικά, άλμπουμ της Αμερικής – κάθε άλλο παρά εύκολη υπόθεση είναι.
Έτσι, λένε οι Outkast, τα χρυσά παιδιά της Ατλάντας, «το άλμπουμ δεν είναι
αυτό που πιθανώς ο κόσμος να περιμένει». Και το εξηγούν: «Όλα εκεί έξω
συμβαίνουν σε ευθεία γραμμή – εμείς είμαστε γνωστοί για τα ζιγκ-ζαγκ μας,
προτιμάμε τα πράγματα διαφορετικά».

H ταινία των δύο κυρίων, λοιπόν, παρακολουθεί την ιστορία ενός ιδιοκτήτη
μουσικού κλαμπ (ο Big Boy) και ενός πιανίστα (ο Μπέντζαμιν) κατά την εποχή της
ποτοαπαγόρευσης. Κατά συνέπεια και οι μουσικές έχουν μια αίσθηση από τη
δεκαετία του ’30 – το πρώτο σινγκλ μάλιστα («The Mighty Ο») κάνει αναφορές στο
«Minnie the Moocher» του Καμπ Κάλογουεϊ. Οι δυο τους βρίσκουν την ευκαιρία να
κάνουν ένα φλας-μπακ, όταν από τις γειτονιές και τη δουλειά τους ως πωλητές
παπουτσιών για το τένις βρέθηκαν να οδηγούν Κάντιλακ και να αγοράζουν
πανάκριβα ρούχα. «Τότε, όμως, το ραπ δεν έμοιαζε με καριέρα – ήταν απλώς μια
ασχολία. Ο κόσμος έδειχνε να το απολαμβάνει και εμείς να γινόμαστε όλο και
καλύτεροι». Στη συνέχεια άρχισαν να διαφέρουν από τους άλλους ράπερ όλο και
πιο πολύ, να φτιάχνουν τη δική τους Σχολή, την αστραφτερή Σχολή των ραπ δανδήδων.