ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια πολυεθνική παρέα

Πάλι με απειλεί αυτή η λευκή οθόνη γιατί λευκός και ζαλισμένος είναι και ο
δικός μου εγκέφαλος. Από τη στιγμή που οι καπνοί που μας έρχονται από την άλλη
μεριά της Μεσογείου φτάνουν να σκεπάσουν τα χαζοξενύχτια, και τις
χαζοκουβέντες του καλοκαιριού και η υστερία της «τρομοκρατοφοβίας» επιστρέφει
ορεξάτη, έτοιμη να εκμεταλλευτεί κάθε ρανίδα φόβου μας για να μας κάνει να
μισήσουμε τον μισό πληθυσμό του πλανήτη (22% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι
μουσουλμάνοι), τα πολλά λόγια είναι φλυαρία. Οι μήνες του καλοκαιριού τελικά
(κυρίως ο Αύγουστος και ο φθινοπωρινός Σεπτέμβριος) είναι ύπουλοι. Σεισμοί,
λοιμοί, πόλεμοι, πολύνεκρα δυστυχήματα και όλα τα συναφή, λες και το ‘χουν
κάνει τάμα να πηγαίνουν παρέα με έναστρους ουρανούς και κόκκινα
ηλιοβασιλέματα. Πλάι στην ομορφιά, η σκιά της μαυρίλας. Ο όλεθρος και ο φόβος
που μολύνει σαν θανατηφόρο αέριο την ατμόσφαιρα χέρι χέρι με την χαρά και την
αισιοδοξία που εκπέμπει ένα παιδικό γέλιο όταν παίζει με τα κύματα. Βλέπω την
Ράνα, την Ιρίτ, τη Ραχήλ, τον Σάμι και τον Αλέξη να εξερευνούν τα βράχια στο
τέλος της παραλίας, αμέριμνοι – όπως είναι όλα τα παιδιά – και αναρωτιέμαι αν
θα μάθουν ποτέ ότι στην πλάτη τους παίζεται σκάκι – με βόμβες. H Ιρίτ είναι
Εβραία, από το Τελ Αβίβ. Ο Σάμι και η Ράνα μουσουλμάνοι από Ελληνίδα μητέρα.
Μένουν στο Ριάντ. Θα μπορούσαν να είναι από τον Λίβανο, ή από την Παλαιστίνη,
ή από την Συρία – θα υπήρχε διαφορά, άραγε, στο τρόπο που γελάνε, ή που τρώνε
ντομάτες γεμιστές την ώρα που η τηλεόραση δείχνει ακρωτηριασμένα παιδιά; Τα
κορίτσια έγιναν κολλητές από την πρώτη κιόλας μέρα που έφτασαν στο σπίτι μας
στην Τζια. Λένε για τα σχολεία τους στην πατρίδα τους, τα αγόρια που τους
αρέσουν, τα μαθήματα, το πόσο μοιάζουν οι ζωές τους τελικά. Κάποια στιγμή η
Ράνα μιλάει με τον πατέρα της στο τηλέφωνο – στα αραβικά. H Ιρίτ με τη μαμά
της στο Τελ Αβίβ – εβραϊκά. Σαν να μου μοιάζουν οι γλώσσες σας, παρατηρώ εγώ.
Μοιάζουν στ’ αλήθεια. Πώς λέγεται ο τρελός στα αραβικά; Πώς λέγεται η αγάπη;
Καλημέρα; Στα εβραϊκά; Ακούγονται οι λέξεις, «στρογγυλές», καθαρές, χωρίς να
κουβαλούν τίποτα από πίσω τους, χωρίς τις σκιές των συνόρων, των θρησκειών,
των πολέμων. Λέξεις που έχουν κοινές ρίζες και μοιάζουν ομόηχες στα αυτιά μου.
Τα κορίτσια το ήξεραν, δεν εκπλήσσονται. Γελούν και συνεχίζουν να βουτούν το
ψωμί στη σαλάτα. H δική μας αραβο/ισραηλινή συνάντηση στην Τζιά δεν είχε καμία
σχέση με την επικαιρότητα.