ΣE ΠPΩTO ENIKO Όταν το EΣY έχει ανθρωπιά και ευγένεια…

Μέσα Ιουλίου και κάποιοι κοιτούν τη θάλασσα από μακριά, από το παράθυρο ενός
νοσοκομείου. Ακούν τα τζιτζίκια και τα τριζόνια, μόνο σαν βγαίνουν να
ανασάνουν για λίγο στα μπαλκόνια του νοσηλευτικού ιδρύματος. Και μόνον ο
απόηχος από τα γέλια κάποιας παρέας σε ένα αυτοκίνητο, που περνά με ταχύτητα
από τους κοντινούς δρόμους, τους θυμίζει ότι το (πολυπόθητο) καλοκαιράκι
συνεχίζει να κυλά με τις όμορφές βραδιές του για τον υπόλοιπο κόσμο…

Εμείς, πάντως, που ζήσαμε κατακαλόκαιρα «τον δικό μας μύθο» στην A’ Παθολογική
Κλινική του Νοσοκομείου Χανίων, δεν μπορούμε παρά να επαναλάβουμε τη γνωστή
λαϊκή φράση «τυχεροί μες στην ατυχία μας». Κυριακή πρωί – το πρώτο μας πρωινό
εκεί – και – τι έκπληξη! – ο ίδιος ο διευθυντής της κλινικής (γνωστός άλλωστε
σε όλο τον νομό για την καλοσύνη του και τους αντιστασιακούς αγώνες του) περνά
από όλους τους αρρώστους μαζί με τον επιμελητή του. Είναι προσιτός και
γλυκομίλητος. Το ίδιο και οι επιμελητές του, που τελειώνοντας την καθημερινή
(και μακρά) επίσκεψή τους σε κάθε δωμάτιο, στέκονται να μιλήσουν αναλυτικά με
κάθε συγγενή για τον άνθρωπό του, να του εμπνεύσουν εμπιστοσύνη και ηρεμία με
την επιστημονική τους επάρκεια, να του εξηγήσουν. Δεν διστάζουν μάλιστα και να
προβληματισθούν μαζί του για όλες τις πιθανές περιπτώσεις.

Οι νοσοκόμες και οι νοσηλευτές, παρά τις γνωστές ελλείψεις που μαστίζουν όλα
τα ελληνικά νοσοκομεία (μια μέρα μάλιστα τύχαμε σε μια στάση εργασίας με αυτό
το ζητούμενο), να μπαινοβγαίνουν συνεχώς – από το ξημέρωμα ώς αργά το βράδυ –
σε όλα τα δωμάτια, να φροντίζουν με υπευθυνότητα τους αρρώστους και να μην
παραλείπουν να κάνουν και χιούμορ μαζί τους. Και τη νύκτα, όταν η κλινική
σχεδόν ερημώνει, να δίνουν τις δικές τους προσωπικές μάχες με τις κρίσεις των
ασθενών, τις πρακτικές δυσκολίες, τον θάνατο… H αξιοπρέπεια γιατρών και
νοσηλευτών δεν σου επέτρεπε παρά να απορρίψεις κάθε αρχική σκέψη για
«φακελάκια» και «χαρτζιλίκια» για καλύτερη αντιμετώπιση.

Κάθε πρωί, όλη η κλινική άδειαζε από τους επισκέπτες, για να κάνουν σωστά τη
δουλειά τους οι γιατροί. Το επισκεπτήριο, άλλωστε, τηρείται σχολαστικά όλο το
εικοσιτετράωρο, κάθε φασαρία και οχλοβοή (συνήθης για τα ελληνικά ήθη)
επιπλήττεται και σβήνει εν τη γενέσει της, ενώ οι συνοδοί των αρρώστων
μπαίνουν μέσα μόνο με ειδική κάρτα της κλινικής. Στις αποκλειστικές νοσοκόμες,
έχει δοθεί από τους γιατρούς αυστηρός κατάλογος συμπεριφοράς και υποχρεώσεων.

Ένας δημόσιος χώρος Υγείας, που «βγάζει» ανθρωπιά και ευγένεια… Δεν είναι
τυχαίο που στα «Χανιώτικα Νέα» διαβάζεις συνεχώς ευχαριστίες πρώην ασθενών
προς τους γιατρούς αυτής της κλινικής. Είναι το κρητικό φιλότιμο; Είναι η
«καλή κεφαλή» που «δεν βρωμά όλο το ψάρι»; Το ΕΣΥ, πάντως, υπάρχει και ζει
μέσα σε τέτοιες κλινικές και σε κάνει να μη χάνεις την ελπίδα σου όταν έρχεσαι
αντιμέτωπος με την ίδια σου τη μοίρα…