ΣE ΠPΩTO ENIKO «Στο τσιγάρο που κρατώ»

«Στο τσιγάρο που κρατώ», υπόσχομαι: πως δεν θα ενοχλώ τους συναδέλφους με τον
καπνό μου. Πως κάθε πρωί θα διαλέγω μια δεύτερη αλλαξιά, την οποία και θα
φέρνω στο γραφείο, ώστε να μην αναδύεται από τα ρούχα μου η τόσο ενοχλητική
μυρωδιά του τσιγάρου. Πως θα κάθομαι υπερωρίες, αναπληρώνοντας τον «χαμένο»
χρόνο από την εργασία μου. Πως θα ξεπεράσω τον ίδιο μου τον εαυτό, για να
αποδείξω πως και οι καπνιστές είναι «προικισμένοι».

«Στο τσιγάρο που κρατώ», δεσμεύομαι: να είμαι όσο το δυνατόν πιο κοινωνική
γίνεται, ώστε να διώξω από πάνω μου τη «ρετσινιά» που μου έριξε μόλις πριν από
δύο 24ωρα ο κ. Φίλιπ Τόμπιν, διευθυντής ιρλανδικής εταιρείας που αποκλείει από
το προσωπικό του τους «αμαρτωλούς» καπνιστές. Να μην αρρωστήσω για τα επόμενα
πέντε χρόνια, για να αποδείξω πως αν και καπνίστρια, σφύζω από υγεία!

«Στο τσιγάρο που κρατώ», απαιτώ: να οργανωθεί ένας διαγωνισμός μεταξύ
καπνιστών και μη καπνιστών, για να αποδειχτεί ποιος είναι… «ηλίθιος» – αν
και ο κ. Τόμπιν έχει ήδη την απάντηση! Τα πανεπιστήμια να κλείσουν τις πόρτες
στους καπνιστές φοιτητές: απ’ ό,τι φαίνεται μάλλον δεν μπορούν να
ανταποκριθούν στις πνευματικές απαιτήσεις, καθώς υστερούν ευφυίας – και πάλι
σύμφωνα με τον κ. Τόμπιν. Και όσοι έχουν πτυχία – καπνίζοντες, εννοείται –
καλύτερα να τα σχίσουν…

«Στο τσιγάρο που κρατώ», παραδέχομαι: πως όλη αυτή η ιστορία είναι για γέλια
και για κλάματα! Σαν να μου φαίνεται πως έχουμε χάσει το… μέτρο. Όσο για τα
περί ισότητας… έχω να αντιπροτείνω ένα άλλο μέτρο: «Να απαγορευτεί η άδεια
στους καπνιστές. Δουλεύοντας όλο τον χρόνο, αναπληρώνουν τα χιλιάδες
πεντάλεπτα απόλαυσης του τσιγάρου που «κλέβουν από την εργασία τους, αλλά και
τις αναρρωτικές άδειες». E;