ΓNΩMH Eπιτέλους, διακρίσεις

Ήταν πολλά τα χρόνια της υπομονής για την ελληνική κολύμβηση. Τότε, που τα
(λιγοστά έτσι κι αλλιώς) μέλη των ελληνικών αποστολών παρέμεναν απλοί θεατές
των απογευματινών αγωνισμάτων στην εξέδρα του κολυμβητηρίου που φιλοξενούσε
ένα ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Κάποιες συμμετοχές σε τελικούς, άντε και στους (τότε) μικρούς τελικούς, ήταν
ό,τι καλύτερο μπορούσε να περιμένει η ελληνική κολύμβηση που αναζητούσε τις
διακρίσεις στα ισχυρά, εκείνες τις εποχές, βαλκανικά πρωταθλήματα.

Ρουσάκη και Παπανικολάου είχαν καλές στιγμές με συμμετοχές σε τελικούς, αλλά
όταν σταμάτησαν, η ελληνική κολύμβηση έχασε για αρκετά χρόνια κάθε επαφή με
τις διεθνείς διοργανώσεις. Το ’94 στο παγκόσμιο της Ρώμης δεν υπήρχε καν
ελληνική συμμετοχή!

Ουσιαστικά, η δουλειά άρχισε πριν από πέντε χρόνια με προοπτική τους
Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. H ομοσπονδία κατάφερε να οργανώσει ειδικά
προγράμματα, έστειλε αρκετά παιδιά σε προετοιμασία στην Ευρώπη, ενώ προσπάθησε
να παρέχει κάθε δυνατή βοήθεια, στο μέτρο βέβαια που επέβαλαν τα οικονομικά
της. Δειλά δειλά άρχισαν οι συμμετοχές σε τελικούς (2001), το μετάλλιο από τα
αγόρια στα 4X200 μ. ελεύθερο (2002), η στιγμή της Νιαγκουάρα (2004), η
εξαιρετική παρουσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Με το χρυσό του Γρηγοριάδη
πέρυσι, στο παγκόσμιο του Μόντρεαλ, άνοιξε η όρεξη και των υπολοίπων. Άλλωστε,
αυτή η φουρνιά των αθλητών και αθλητριών αποδείχτηκε πολύ καλή.

Τα τέσσερα (έως τώρα) μετάλλια στη Βουδαπέστη αποδεικνύουν πως η χώρα μας έχει
αποκτήσει μια καλή βάση στην πισίνα κι αυτό που απομένει είναι να τη
διευρύνει. Με προσεκτικές κινήσεις και χωρίς υπερβολές.