ΣE ΠPΩTO ENIKO Όρια αν(τ)οχής…

Είναι πράγματι εφιαλτικές ημέρες αυτές που διανύουμε. Από τη μία, οι εικόνες
των νεκρών που διαρκώς αυξάνονται στον όχι και τόσο μακρινό μας πόλεμο, από
την άλλη, ασφυκτική και πάλι η ζέστη, με τον μολυσμένο καυτό αέρα να πνίγει
όσους από μας έχουμε παραμείνει στην πόλη. Προσπαθώ να απομονωθώ εσωτερικά απ’
όλα, να μη σκέπτομαι τα ουσιώδη, να ασχολούμαι μονάχα με τα τετριμμένα, τα
καθημερινά τεκταινόμενα στη χώρα μας, με τα πράγματα και τους ανθρώπους που
βρίσκονται στο άμεσο και ευρύτερο περιβάλλον μου.

Και εκεί είναι που τα βρίσκω σκούρα: όσο επιφανειακά κι αν τα δω όλα,
καταστάσεις και ανθρώπους, πάλι καταλήγω στο ίδιο, υπαρξιακό πλέον, ερώτημα,
που μου δημιουργούν τα μεγάλα γεγονότα των ημερών: πώς μπορείς να ξέρεις, να
προβλέψεις μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος, μία χώρα, ένα σύνολο
ανθρώπων ή χωρών, μία οργάνωση, όταν, για οποιονδήποτε λόγο, νιώθει πως τα
όριά του έχουν ξεπεραστεί;

Δεν μπορείς. H απάντηση μού ήρθε αυτόματα στο μυαλό ενώ διάβαζα ένα κομμάτι
στους «Νιου Γιορκ Τάιμς», για μία ιδιαίτερα παθιασμένη διαμάχη που έχει
ξεσπάσει για μία παραλία στο Σαν Ντιέγκο που εδώ και λίγα χρόνια έχει επιλεγεί
από φώκιες ως μόνιμος τόπος διαμονής! H μαζική και πια μόνιμη παρουσία των
θηλαστικών αυτών στην κάποτε αγαπημένη «οικογενειακή» παραλία, την έχει
πρακτικά καταστήσει απαγορευμένη ζώνη για τους ανθρώπους, διχάζοντας την
τοπική κοινωνία και προκαλώντας απρόβλεπτα ακραίες αντιδράσεις και στις δύο
πλευρές. Άνθρωποι που κάποτε λάτρευαν τις φώκιες ως χαριτωμένα και άξια κάθε
προστασίας ζώα, τώρα απαιτούν την εξαφάνισή τους από την παραλία, ενώ άλλοι,
φανατικοί ζωόφιλοι, αρνούνται να αναγνωρίσουν πως είναι de facto υπέρτερης
αξίας το δικαίωμα των ανθρώπων στην παραλία από αυτό των ζώων. Κάπως έτσι
τελικά συμβαίνει και γενικότερα. Ποτέ δεν ξέρεις υπό ποίους όρους και για πόσο
ακόμα η ίδια η ύπαρξή σου, η συνεχιζόμενη επιβίωσή σου, γίνεται ανεκτή από
κάποιους.