ΣE ΠPΩTO ENIKO O Θοδωρής της ελπίδας…

«Ο Θοδωρής είναι επτά ετών και έχει άμεση ανάγκη από αίμα. H ομάδα του είναι B
αρνητικό. Πες το σε όποιον μπορείς…», μου είπε βιαστικά στο τηλέφωνο η φίλη
μου, μητέρα και η ίδια ενός συνομήλικου αγοριού. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας
ήταν – και παραμένει – άγνωστος και στις δυο μας. Μέσα στα επόμενα λεπτά
αφήσαμε για λίγο στην άκρη τις επαγγελματικές υποχρεώσεις και αρχίσαμε να
μεταδίδουμε μία διαφορετική… είδηση ζητώντας βοήθεια από γνωστούς, φίλους
και συναδέλφους. «Μπορώ να το πω από την εκπομπή μου στο ραδιόφωνο», μας
πρότεινε ένας από αυτούς. Ίσως κάποιοι ακροατές ευαισθητοποιηθούν και
βοηθήσουν το παιδί. Ο χρόνος πίεζε, οι επιλογές μας δεν ήταν πολλές και όπως
συνηθίζουμε να λέμε «η ελπίδα ζει πάντα μέχρι το τέλος». H ανταπόκριση της
οποίας έτυχε η δημοσιοποίηση του προβλήματος υγείας του επτάχρονου αγοριού
ήταν αναπάντεχη. H είδηση άγγιξε – όπως αποδείχθηκε – πολλούς ακροατές.
Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους ακούγοντας ότι ένα μικρό παιδί έχει ανάγκη από
αίμα έσπευσαν χωρίς δεύτερη σκέψη στα κατά τόπους εφημερεύοντα νοσοκομεία. Για
ένα παιδί που ούτε εκείνοι γνώριζαν και ίσως ποτέ να μη δουν από κοντά. Χωρίς
κανένα αντάλλαγμα, πέρα από εκείνο της ηθικής ικανοποίησης. Ο μικρός, όπως
μάθαμε στη συνέχεια, κατάφερε να ξεφύγει τον κίνδυνο. Λίγες ημέρες αργότερα
στο ασανσέρ μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας είδα μία ανακοίνωση που
αναφερόταν σε όσα είχαν γίνει γνωστά από το ραδιόφωνο. Ο Θοδωρής είχε γίνει
χωρίς να το ξέρει το «προστατευόμενο μέλος» μιας μεγάλης παρέας που το μόνο
κοινό της σημείο ήταν ο αγώνας ζωής που έδινε εκείνο το επτάχρονο αγόρι.