Ξαφνικός έρωτας με τον Στόουν

Όταν ο Όλιβερ Στόουν ανακοίνωσε πως θα μετέφερε τα γεγονότα της 11ης
Σεπτεμβρίου στην οθόνη, οι συντηρητικοί είχαν ανατριχιάσει.

Ο Νίκολας Κέιτζ σε σκηνή από τη νέα ταινία του Όλιβερ Στόουν με θέμα την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου

Τώρα, περίπου δέκα ημέρες πριν από την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας στις ΗΠΑ,
και ενώ έχει αρχίσει η προβολή της σε ειδικά ακροατήρια όπως είναι οι
κριτικοί, φαίνεται πως οι ακραιφνείς συντηρητικοί της Αμερικής θα γίνουν οι
μεγαλύτεροι θαυμαστές του σκηνοθέτη του οποίου το όνομα, εδώ και δεκαετίες,
είναι ταυτισμένο με το αμερικανικό αντιπολεμικό και φιλελεύθερο κίνημα.

Πριν από σχεδόν έναν χρόνο, όταν διέρρευσε από το Χόλιγουντ η είδηση πως η
Paramount Pictures γύριζε μία ταινία για τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης
Σεπτεμβρίου του 2001, οι συντηρητικοί ανησύχησαν, και άπαντες πίστεψαν πως το
στούντιο ήταν εξαιρετικά γενναίο, κυρίως για δύο λόγους: ο πρώτος λόγος
αφορούσε τον χρόνο κατά τον οποίο θα προβαλλόταν η ταινία. Θα ήταν ο κόσμος –
ιδίως στις ΗΠΑ – ψυχολογικά έτοιμος να ξαναζήσει, έστω και μέσω της μεγάλης
οθόνης, γεγονότα τόσο οδυνηρά; Ο φόβος αυτός ξεπεράστηκε όταν μία άλλη ταινία
για το ίδιο θέμα, η United 93, του Βρετανού σκηνοθέτη Πολ Γκρίνγκρας
κυκλοφόρησε πρώτη. H ταινία αυτή η οποία προβλήθηκε στους κινηματογράφους την
περασμένη άνοιξη, κέρδισε ενθουσιώδεις κριτικές και πήγε καλούτσικα εμπορικά.

Ακόμα πιο ριψοκίνδυνη όμως και από τον χρόνο που επελέγη να γυριστεί η ταινία,
θεωρήθηκε η επιλογή του σκηνοθέτη εκ μέρους της Paramount: του Όλιβερ Στόουν.
Από τη μια, ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για την κατάλληλη ταινία. Ο 59χρονος
Στόουν έχει γυρίσει πολλές ταινίες για κρίσιμες και πολύ σημαντικές στιγμές
της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας: το «Platoon» και το «Born on the 4th of
July» για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, το «JFK» για τη δολοφονία του Προέδρου
Κέννεντυ, και το «Nixon» για το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, που στοίχισε την
προεδρία στον Νίξον.

Το «κακό παιδί»

Ο Όλιβερ Στόουν έχει τη φήμη του «κακού παιδιού» του Χόλιγουντ, αφού είναι ταυτισμένος με το αμερικανικό αντιπολεμικό και φιλελεύθερο κίνημα

Από την άλλη, ο Στόουν έχει τη φήμη του «κακού παιδιού» του Χόλιγουντ, ενώ,
ακόμα πιο ανησυχητικά για τους συντηρητικούς, ήταν πάντα έντονα
πολιτικοποιημένος – κάτι που γινόταν αμέσως αισθητό σε όσους παρακολουθούσαν
τις ταινίες του. Έτσι, η αντιπολεμική του ατζέντα αναλυόταν εξονυχιστικά σε
όλες τις παλιές ταινίες του για το Βιετνάμ, ενώ πιο πρόσφατα, το 2004, είχε
προβληθεί το δεύτερο ντοκιμαντέρ που γύρισε για τον Πρόεδρο της Κούβας Φιντέλ
Κάστρο. Το ντοκιμαντέρ, που έφερε τον τίτλο, «Looking for Fidel», σκιαγραφούσε
το πορτρέτο μιας χώρας βαθιά «ερωτευμένης» με τον ηγέτη της. Εξαιτίας του βίου
και της πολιτείας του, ήταν λογική η ανησυχία των συντηρητικών – Δημοκρατικών
αλλά κυρίως Ρεπουμπλικάνων – μήπως ο Στόουν γεμίσει με «αριστερίστικες
βλακείες και θεωρίες συνωμοσίας» και αυτήν την ταινία, η οποία φέρει τον λιτό
τίτλο «World Trade Center» («Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου»).

Αβάσιμοι

Όλοι οι φόβοι τελικά αποδεικνύονται αβάσιμοι. Οι πρώτες αντιδράσεις από την
προβολή της ταινίας σε επιλεγμένα ακροατήρια, για να ερευνηθεί ο αντίκτυπός
της και ανάλογα να διαμορφωθεί η διαφημιστική εκστρατεία, φανερώνουν πως
εκείνοι ακριβώς οι ακραιφνείς συντηρητικοί που πάντα απεχθάνονταν τον Στόουν
και τις ταινίες του, έχουν εξελιχθεί στους μεγαλύτερους θαυμαστές του!

Κίνδυνος να… εκνευριστούν οι Δημοκρατικοί θεατές

TO «WORLD TRADE CENTER» αφηγείται την ιστορία δύο αστυνομικών που
τρέχουν στους Δίδυμους Πύργους για να σώσουν τους συναδέλφους τους λίγα λεπτά
προτού οι Πύργοι καταρρεύσουν και εγκλωβίζονται μέσα στα ερείπια,
κατορθώνοντας ωστόσο να παραμείνουν ζωντανοί σχεδόν 24 ώρες, ενώ οι
οικογένειές τους αγωνιούν να μάθουν νέα για την τύχη τους. Σύμφωνα λοιπόν με
τους νέους… θαυμαστές του Στόουν, η ταινία αποθεώνει και προβάλλει όλες τις
αξίες της χριστιανικής δεξιάς: στωικότητα, αντοχή, πίστη στον Θεό, αφοσίωση
στην οικογένεια, πατριωτισμό.

Έως τώρα λοιπόν, η Paramount πρέπει να αισθάνεται ευχαριστημένη με τον τρόπο
που τα πράγματα εξελίσσονται. Βασίζονταν στο εφηβικό κοινό να δει την ταινία
και τώρα ανακαλύπτουν πως μπορούν να βασίζονται και στους ακραιφνείς
Ρεπουμπλικανούς ψηφοφόρους. Ωστόσο, εάν δεν προσέξουν οι δημιουργοί της
ταινίας, κινδυνεύουν να χάσουν το κοινό το οποίο θεωρούσαν δεδομένο πως ήταν
δικό τους: τους φιλελεύθερους Δημοκρατικούς και όσους λάτρευαν τις παλιές
ταινίες του Όλιβερ Στόουν, τους οποίους το γεγονός ότι η ταινία εκθειάζεται
από τη χριστιανική δεξιά και τους λοιπούς συντηρητικούς μπορεί να τους
αποτρέψει από το να τη δουν.