Ήταν κάποτε το Mπιντ Tζμπέιλ…

Στην πόλη της Τύρου το ημερολόγιο έδειχνε τη 19η ημέρα του πολέμου. H
εκεχειρία που τέθηκε σε ισχύ από νωρίς τα ξημερώματα σκόρπισε χαμόγελα στα
πρόσωπα των κατοίκων και οι κεντρικές λεωφόροι γέμισαν από φορτηγά αυτοκίνητα
που μετέφεραν στο στρατόπεδο της πόλης τους αποκλεισμένους των γύρω χωριών.

Στις πλάτες του μεταφέρει την ηλικιωμένη Λιβανέζα, κάτοικος του Μπιντ Τζμπέιλ. Ο Γολγοθάς των προσφύγων είναι μακρύς…

Από εκεί, με μέσα του Στρατού, προωθούνταν στην πρωτεύουσα του Λιβάνου. H
εκεχειρία δημιούργησε προϋποθέσεις ασφάλειας και το γεγονός αυτό οδήγησε μια
ομάδα 40 δημοσιογράφων να ξεκινήσουν δίχως δεύτερη σκέψη για την «πρωτεύουσα
του πολέμου». Το Μπιντ Τζμπέιλ αποτέλεσε το θέατρο των επιχειρήσεων των
Ισραηλινών και το προπύργιο της αντίστασης της Χεζμπολάχ. Πρώτη στάση στο
χωριό Τεμπνίν, λίγο πριν από το Μπιντ Τζμπέιλ. Στο νοσοκομείο που υπάρχει
εκεί, ο Ερυθρός Σταυρός συγκέντρωνε όσους βίωσαν τις προηγούμενες εβδομάδες
τους βομβαρδισμούς κλεισμένοι στα υπόγεια των σπιτιών τους. Από τα ασθενοφόρα
τα οποία κατέφθαναν κατέβαιναν ηλικιωμένοι. Στριμωγμένοι – μέχρι και 15
άνθρωποι (!) – μέσα σε αυτά αδιαφορούσαν για την ταλαιπωρία, ενώ κάποιοι
δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι επιβίωσαν. Στην πλειονότητά τους είχαν χάσει
την ακοή τους, αφού οι βόμβες έπεφταν μόλις λίγες δεκάδες μέτρα μακριά τους…
Όταν οι δημοσιογράφοι επιχείρησαν να μπουν στο νοσοκομείο, μια ομάδα ανδρών
τους πλησίασαν λέγοντας ότι η είσοδος στα Μέσα Ενημέρωσης δεν επιτρέπεται.
Κάποιοι εικάζουν ότι στο νοσοκομείο βρίσκονται τραυματίες από τις τάξεις της
Χεζμπολάχ. Ωστόσο άλλοι αναφέρουν ότι η Χεζμπολάχ έχει συγκροτήσει δικά της
ιατρεία περίθαλψης των τραυματιών, σε σημεία που ελάχιστοι γνωρίζουν. Μια
γυναίκα πλησιάζει τους δημοσιογράφους, ρωτά να μάθει τη χώρα από την οποία
προέρχονται και αμέσως μετά ξεσπά: «Είμαι Λιβανέζα και ταυτόχρονα έχω και την
αμερικανική υπηκοότητα. Κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί μας. Επί δώδεκα ημέρες
ήμασταν κλεισμένοι σε ένα υπόγειο. Τις τελευταίες τρεις ημέρες δεν είχαμε καν
φαγητό. Έχω τρία παιδιά. Ο γιος μου χρειάζεται θεραπεία με ινσουλίνη. Τα
φάρμακά του χάθηκαν στον βομβαρδισμό. H μόνη θεραπεία που μπορούσα να του
προσφέρω ήταν να του δίνω νερό», αναφέρει η Σούχα Ραμίρι.

Δεν επιστρέφουν

Στο Μπιντ Τζμπέιλ η εικόνα σοκάρει. H πόλη εξακολουθεί να αποτελεί σημείο
αναφοράς στον χάρτη, στην πραγματικότητα όμως έχει σβηστεί από αυτόν… Οβίδες
του Πυροβολικού που δεν εξερράγησαν βρίσκονται διάσπαρτες στα χαλάσματα. Ο
οικισμός βομβαρδίστηκε με όπλα κάθε τύπου. Περίπου 400 άτομα τον εγκατέλειψαν
μόλις η εκεχειρία τέθηκε σε ισχύ. Όλοι τους δηλώνουν πως δύσκολα θα
επιστρέψουν στην περιοχή, αφού τα πάντα καταστράφηκαν. Πεποίθησή τους είναι
ότι το Ισραήλ, έχοντας αντιληφθεί τη δυσκολία επιβολής των σκοπών του μέσα από
μια πολυεθνική δύναμη με τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας, επιχειρεί πλέον
την καταστροφή των πόλεων και των χωριών ώστε να επιτύχει και τη διάλυση των
όποιων δομών της οργάνωσης στις περιοχές αυτές. Ο ρόλος μιας πολυεθνικής
ειρηνευτικής δύναμης στη συνέχεια θα είναι καθαρά διακοσμητικός.

«Δεν το κατέλαβαν ποτέ»

Από ένα σπίτι που ακόμα στέκει, βγαίνει ένας 25χρονος άνδρας. Το χρώμα στο
δέρμα του έχει καεί από τον ήλιο και σε διαφορετικά σημεία των χεριών του
υπάρχουν έντονες εκδορές. Είναι πρόθυμος να μιλήσει στους δημοσιογράφους,
ζητεί όμως να μην τον φωτογραφίσουν. Οι Ισραηλινοί ουδέποτε κατέλαβαν το Μπιντ
Τζμπέιλ, αναφέρει και συνεχίζει λέγοντας ότι διεξήχθησαν μάχες, επιχείρησαν να
εισβάλουν ειδικές δυνάμεις, όμως ποτέ δεν τα κατάφεραν. Οι μάχες, τονίζει,
σημειώθηκαν στο απέναντι χωριό, το Μαρούν ελ Ρας. «Αυτό το χάσαμε για τρεις
ημέρες όμως τώρα το ελέγχουμε απόλυτα και οι Ισραηλινοί είναι πίσω από τα
σύνορα». Στην ερώτηση για τις απώλειες στις τάξεις της Χεζμπολάχ αρνείται να
απαντήσει. «Υπάρχουν εκατοντάδες ένοπλοι τριγύρω από το χώρο που βρισκόμαστε
και αν δεν τους βλέπετε εσείς, να ξέρετε ότι εκείνοι παρακολουθούν και
γνωρίζουν οτιδήποτε συμβαίνει στην περιοχή». Με φανερά τα σημάδια της
υπερκόπωσης στο πρόσωπο και το σώμα του από τη διάρκεια και την ένταση των
μαχών, μας χαιρετά και απομακρύνεται.

Σκιές…

Μέσα στα χαλάσματα και στις γωνίες που σχηματίζουν τα μισογκρεμισμένα κτίρια
διακρίνονται κάποιες σκιές… Άνθρωποι που μόλις που καταφέρνουν να κουνήσουν
τα άκρα του σώματός τους. Πλησιάζοντας πιο κοντά, διακρίνεται η ανθρώπινη
φιγούρα μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Λίγο μακρύτερα κι άλλη μία και δεκάδες
άλλοι στην πάνω γειτονιά. Κάποιοι δημοσιογράφοι, δίχως άλλη σκέψη βοηθούν στη
μεταφορά τους τα ασθενοφόρα. Το δίλημμα για την καταγραφή της εικόνας ή για
την εμπλοκή στα τεκταινόμενα δεν κράτησε πολύ.

H εκκένωση ολοκληρώθηκε. Το Μπιντ Τζμπέιλ πρώτα καταστράφηκε κι έπειτα
ερήμωσε. Ο Νότιος Λίβανος εγκαταλείπεται. H εκεχειρία θα λήξει αργά απόψε. Κι
έπειτα το πεδίο θα είναι ελεύθερο για την τελική αναμέτρηση των δυνάμεων του
Ισραήλ με τον μοναδικό μέχρι στιγμής αντίπαλό του στη Μέση Ανατολή που
επιβλήθηκε της πλέον ισχυρής στρατιωτικής μηχανής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ουρές στον δρόμο για τη σωτηρία

KATA ΧΙΛΙΑΔΕΣ οι Λιβανέζοι που παγιδεύθηκαν επί τρεις εβδομάδες στην
εμπόλεμη ζώνη του Νοτίου Λιβάνου εγκατέλειψαν τις εστίες τους αναζητώντας
ασφαλέστερο καταφύγιο στον Βορρά, εκμεταλλευόμενοι την 48ωρη παύση των
βομβαρδισμών από αέρος. Χθες το μεσημέρι, οι δρόμοι που οδηγούσαν από τα χωριά
στην πόλη της Τύρου και προς τα βόρεια γέμισαν οχήματα που μετέφεραν
πρόσφυγες, κυρίως ηλικιωμένους που δεν μπορούσαν να μετακινηθούν τις
προηγούμενες μέρες και παρέμεναν κλεισμένοι στα καταφύγια, ή μητέρες με παιδιά
που δεν έβρισκαν μέσο για να μετακινηθούν.

Τα οχήματα έφεραν σε εμφανή σημεία λευκές σημαίες ή λευκά σεντόνια… Οι
περισσότεροι από τους δρόμους ήταν κατεστραμμένοι από τους βομβαρδισμούς κι
έτσι τα αμέτρητα οχήματα με τους πρόσφυγες χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν
παράδρομους, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μποτιλιαρίσματα. Στα ελάχιστα
βενζινάδικα που ήταν ακόμη ανοιχτά σχηματίζονταν τεράστιες ουρές.

Άλλοι 49 άμαχοι προστίθενται στον μακρύ κατάλογο των εκατοντάδων νεκρών στον
Λίβανο από την έναρξη των εχθροπραξιών, με αποτέλεσμα ο αριθμός τους να φτάνει
πλέον τους 800. Τα πτώματά τους, ή ό,τι είχε απομείνει από αυτά, βρέθηκαν σε
συντρίμμια κατοικιών που κατέρρευσαν και αυτοκινήτων που κάηκαν σε τουλάχιστον
10 χωριά ανατολικά της Τύρου.