ΓNΩMH Έχουμε χάσει τις αισθήσεις και την ανθρωπιά μας

Το Ισραήλ βυθίζεται σε μια εθνικιστική ατμόσφαιρα και το σκοτάδι έχει αρχίσει
να καλύπτει τα πάντα. Τα φρένα που ακόμα είχαμε εξαφανίζονται, η αναισθησία
και η τύφλωση που χαρακτήριζαν την ισραηλινή κοινωνία τα τελευταία χρόνια,
εντείνονται. Το εσωτερικό μέτωπο χωρίζεται στα δύο: το βόρειο (Ισραήλ)
υποφέρει και το κεντρικό είναι ήρεμο. Αλλά και τα δύο τμήματα έχουν καταληφθεί
από φωνές γερακίσιες και σοβινιστικές, χωρίς κανέναν ενδοιασμό και γεμάτες
εκδίκηση, ενώ οι ακραίες φωνές που παλαιότερα χαρακτήριζαν τις παρυφές της
ισραηλινής κοινωνίας, τώρα εκφράζουν την καρδιά της χώρας. H αριστερά έχει
ξαναχάσει τον δρόμο της, τυλιγμένη στη σιωπή ή «παραδεχόμενη λάθη». Το Ισραήλ
αποκαλύπτει ένα ενωμένο, εθνικιστικό πρόσωπο.

H καταστροφή που σπέρνουμε στον Λίβανο δεν αγγίζει κανέναν εδώ και το
μεγαλύτερο μέρος αυτής της καταστροφής δεν το προβάλλουν οι ισραηλινοί
τηλεοπτικοί σταθμοί. Οι Ισραηλινοί που θέλουν να ξέρουν πώς είναι η Τύρος τώρα
πρέπει να παρακολουθήσουν ξένα κανάλια – ο δημοσιογράφος του BBC μεταφέρει
ανατριχιαστικές εικόνες και ρεπορτάζ από εκεί, όμοιες των οποίων ποτέ δεν θα
προβληθούν εδώ. Πώς μπορεί κανείς να μη σοκαριστεί από το πόσο υποφέρει ο
άλλος εξαιτίας μας, ακόμα κι ενώ ο βορράς μας υποφέρει; Ο θάνατος που
σπέρνουμε την ίδια ώρα, αυτήν την στιγμή στην Γάζα, με περίπου 120 νεκρούς από
την ημέρα που απήχθη ο στρατιώτης Γκιλάντ Σαλίτ, μας αγγίζει ακόμα λιγότερο.
Τα νοσοκομεία στην Γάζα είναι γεμάτα καμένα παιδιά, αλλά ποιος νοιάζεται; Το
σκότος του πολέμου στον βορρά τους καλύπτει και αυτούς.

Αφού συνηθίσαμε να θεωρούμε τη συλλογική τιμωρία ως νόμιμο όπλο, δεν προκαλεί
εντύπωση που δεν έχει δημιουργηθεί καμία συζήτηση εδώ για την άγρια τιμωρία
του Λιβάνου για τις ενέργειες της Χεζμπολάχ. H μόνη κριτική που ασκείται γι’
αυτόν τον πόλεμο αφορά την τακτική. Όλοι είναι στρατηγοί τώρα και ως επί το
πλείστον πιέζουν τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις να εμβαθύνουν τις
δραστηριότητές τους μέσα στο έδαφος του Λιβάνου. Σχολιαστές, πρώην στρατηγοί
και πολιτικοί συναγωνίζονται μεταξύ τους με ακραίες προτάσεις.

Ο Χάιμ Ραμόν «δεν καταλαβαίνει» γιατί υπάρχει ακόμα ηλεκτρικό ρεύμα στο
Μπααλμπέκ, ο Ελί Γισάι προτείνει την μετατροπή του Νοτίου Λιβάνου σε «κουτί
γεμάτο άμμο», ο Γιοάβ Λιμόρ, στρατιωτικός απεσταλμένος της ισραηλινής
τηλεόρασης, προτείνει να γίνει μία έκθεση πτωμάτων της Χεζμπολάχ και την
επομένη μέρα να πραγματοποιηθεί μία παρέλαση των κρατουμένων με τα εσώρουχά
τους «για να ενισχυθεί το ηθικό».

Δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε τι γνώμη θα σχηματίζαμε για έναν αραβικό
τηλεοπτικό σταθμό του οποίου οι σχολιαστές θα έλεγαν κάτι τέτοιο, αλλά εάν
υπάρξουν λίγα ακόμα θύματα ή αποτυχίες των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, η
πρόταση του Λιμόρ θα υλοποιηθεί. Υπάρχει καλύτερη ένδειξη του πόσο έχουμε
απολέσει τις αισθήσεις και την ανθρωπιά μας;

Ο σοβινισμός και μία διάθεση για εκδίκηση έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Εάν
πριν από δύο εβδομάδες μονάχα τρελοί όπως ο ραβίνος Σμουέλ Ελιγιάχου
προέτρεπαν «να εξαλείψουμε κάθε χωριό απ’ όπου εκτοξεύεται μία Κατιούσα», τώρα
ένας ανώτερος αξιωματούχος στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις μιλάει κατ’ αυτόν
τον τρόπο στους κύριους τίτλους της «Yedioth Aharonoth». Λιβανικά χωριά μπορεί
να μην έχουν εξαλειφθεί ακόμα, αλλά έχουμε προ πολλού εξαφανίσει τις δικές μας
κόκκινες γραμμές.

O Gideon Levy είναι αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας «Haaretz»