ΓNΩMH Δεν υπάρχει κανείς να θέσει τέλος σε αυτήν την παραφροσύνη

Η Κοντολίζα Ράις πρέπει να υπέφερε από βαρύ τζετ-λαγκ όταν είπε πως τα όσα
συμβαίνουν σήμερα στον Λίβανο και το Ιράκ είναι οι «πόνοι της γέννας μιας νέας
Μέσης Ανατολής». Μακάρι να ήταν. Αυτό που παρακολουθούμε όμως είναι στην
πραγματικότητα οι πόνοι ανα-γέννησης της παλιάς Μέσης Ανατολής. Και δεν
υπάρχει εκεί κανένας ηγέτης ή κίνημα ικανός να θέσει τέλος σε αυτήν την
παραφροσύνη.

Έχουμε δει σουνίτες μουσουλμάνους να πραγματοποιούν στο Ιράκ επίθεση
αυτοκτονίας εναντίον σιιτικού τεμένους στη διάρκεια του Ραμαζανίου· έχουμε δει
σιίτες πολιτοφύλακες να βασανίζουν στο Ιράκ σουνίτες, ανοίγοντας τρύπες στο
κεφάλι τους με ηλεκτροκίνητα εργαλεία· έχουμε δει Ιορδανούς ισλαμιστές
βουλευτές να πενθούν τον τρομοκράτη αλ-Ζαρκάουι, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος
κάποτε μετέτρεψε σε λουτρό αίματος έναν ιορδανικό γάμο· έχουμε δει εκατοντάδες
παλαιστινιακές επιθέσεις αυτοκτονίας σε ισραηλινά καφέ και λεωφορεία· και
έχουμε δει το Ισραήλ να απαντά ισοπεδώνοντας, ενίοτε, ολόκληρα κτίρια,
βάζοντας στο στόχαστρο ένοχους και αθώους εξίσου.

H Αμερική θα έπρεπε να κινητοποιεί τις δυνάμεις της τάξης – την Ευρώπη, τη
Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία – προς την κατεύθυνση μιας συμμαχίας ενάντια σε
αυτές τις τάσεις. Όμως δεν μπορεί. Γιατί; Εν μέρει, διότι ο Αμερικανός
πρόεδρος και η υπουργός Εξωτερικών, παρ’ ότι μιλούν με μεγάλη ηθική σαφήνεια,
δεν έχουν ηθική εξουσία. Ο κόσμος μισεί τον Τζορτζ Μπους. Είναι ραδιενεργός
και τόσο παγιδευμένος στην προσωπική του ιδεολογική τσιχλόφουσκα, που αδυνατεί
να σκεφτεί ή να δρομολογήσει εναλλακτικές στρατηγικές. Εν μέρει, φταίει επίσης
το γεγονός ότι η Κίνα, η Ευρώπη και η Ρωσία έχουν γίνει «τρακαδόροι» της
αμερικανικής ισχύος. Καρπώνονται τεράστια οφέλη από τη μετα-ψυχροπολεμική
παγκόσμια τάξη που έχει διαμορφώσει η Αμερική, αντί όμως να γίνουν πραγματικοί
μέτοχοι σε αυτήν την τάξη, να βοηθήσουν στη χάραξη και την προάσπιση των
«κόκκινων γραμμών», σκύβουν το κεφάλι, ψελλίζουν, αοριστολογούν ή κλείνουν τις
δικές τους συμφωνίες.

Δεν πρόκειται να υπάρξει νέα Μέση Ανατολή – όχι όσο οι εκπρόσωποι μιας νέας
Μέσης Ανατολής, όπως ο Ραφίκ Χαρίρι, ο πρώην πρωθυπουργός του Λιβάνου,
δολοφονούνται· όχι όσο οι εκπρόσωποι της παλιάς Μέσης Ανατολής, όπως ο σεΐχης
Νασράλα, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, χρησιμοποιούν όλα τα μέσα που διαθέτουν για
να ξεκινήσουν έναν νέο αραβο-ισραηλινό πόλεμο αντί να χτίσουν ένα νέο αραβικό
πανεπιστήμιο· και όχι όσο τα αραβικά MME και οι διανοούμενοι αρνούνται να
μιλήσουν καθαρά εναντίον εκείνων που ενθαρρύνουν τους νέους να γίνουν
μάρτυρες, αντί να συγχωνεύσουν τον εκσυγχρονισμό με την αραβική κουλτούρα.
Χωρίς αυτά, χάνουμε τον καιρό μας και ο αραβικός κόσμος χάνει το μέλλον του.