Kαλοκαίρι και καταχνιά

H διακυβέρνηση Καραμανλή κινείται τόσο αργά που κοντεύει να αποκοιμίσει τη χώρα. Πρόκειται για ένα είδος πολιτικής κατατονίας, όπου η αίσθηση κίνησης προέχει της πραγματικής κίνησης

ΣΤΟ τέλος της περασμένης εβδομάδας ο Κώστας Καραμανλής δέχθηκε στο
Μέγαρο Μαξίμου τον Νικολά Σαρκοζί. Ο πιο συζητημένος πολιτικός της γαλλικής
Δεξιάς βρισκόταν στην Αθήνα καλεσμένος της Ντόρας Μπακογιάννη. Συνάντησε και
τον Πρωθυπουργό, πριν αποσυρθεί στο Λαγονήσι για ένα «πριβέ» Σαββατοκύριακο με
τη σύζυγό του Σεσίλια.

Σαρκοζί και Καραμανλής είναι αμφότεροι πενηντάρηδες. Ο πρώτος αναφέρεται
στερεότυπα ως «άνθρωπος που βιάζεται». Ο «Σαρκό» επείγεται να γίνει Πρόεδρος
της Γαλλικής Δημοκρατίας και είναι ένας υπερ-κινητικός πολιτικός. Αντιθέτως, ο
Καραμανλής θεωρείται – ακόμη και από αυτούς που θαυμάζουν την ευφυΐα του – ως
ράθυμος χαρακτήρας. Έχει τους ρυθμούς του. Τούτο, βέβαια, δεν τον εμπόδισε να
εκλεγεί Πρωθυπουργός το 2004, ύστερα από μια επταετία στα έδρανα της
αντιπολίτευσης. Έκτοτε δεν βιάζεται. Δεν επείγεται ούτε στη Χάγη να πάει ούτε
εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να κάνει ούτε το Ασφαλιστικό να λύσει. Το ερώτημα
είναι αν βιάζεται ή όχι να κάνει εκλογές – αφού αυτό δεν θα μπορέσει να το
αποφύγει.

H διακυβέρνηση Καραμανλή κινείται τόσο αργά που κοντεύει να αποκοιμίσει τη
χώρα. Πρόκειται για ένα είδος πολιτικής κατατονίας, όπου η αίσθηση κίνησης
προέχει της πραγματικής κίνησης.

ΤΟ καλοκαίρι θεωρείται εχθρός των κυβερνώντων. H εποχή ωθεί τους πάντες
σε χαλάρωση. Αν όμως είσαι κυβέρνηση και ξεχαστείς, χάθηκες. Τα μελτέμια
φέρνουν πυρκαγιές που γίνονται μείζον πρόβλημα αν επεκταθούν σε κατοικημένες
περιοχές. Παράλληλα, ελλοχεύει η καθημερινότητα των διακοπών. Από τις
καθυστερήσεις και την ταλαιπωρία στα πλοία ώς την αισχροκέρδεια στα θέρετρα.
Το δίμηνο Ιουλίου – Αυγούστου ενέχει και άλλους κινδύνους. Οι κάτοικοι των
πόλεων επιστρέφουν στην ύπαιθρο – όπου έχουν ρίζες ή εξοχικά – και
ανακατεύονται με τους γηγενείς. Κέντρο και περιφέρεια συνομιλούν πολιτικά και
αλληλο-επηρεάζονται.

Εν όψει όλων αυτών, η διακυβέρνηση Καραμανλή δήλωσε ότι δεν πάει φέτος
διακοπές. H Ολομέλεια της Βουλής παραμένει ανοιχτή. Ο Πρωθυπουργός δεν θα
αναχωρήσει. Οι υπουργοί είναι εφ’ όπλου λόγχη. Ωστόσο, η εικόνα αυτή απέχει
από την πραγματικότητα όσο τα νησιά από την ενδοχώρα επί υπουργίας
Κεφαλογιάννη στο Ναυτιλίας.

Είναι κοινό μυστικό πως το Υπουργικό Συμβούλιο εφαρμόζει την εβδομάδα των
τεσσάρων ημερών. Την Παρασκευή ουδείς είναι στο γραφείο. Όσο για τον
Καραμανλή, η σύζυγός του και τα δίδυμα μπορεί να αναχώρησαν μεσοβδόμαδα με το
«Blue Star Naxos», επιβαίνοντας σε δύο τζίπ, ωστόσο ο ίδιος φαίνεται να
απολαμβάνει μια χαρά το καλοκαίρι στη Ραφήνα. Το υποδεικνύει, αν μη τι άλλο,
το βαθύ του μαύρισμα, το οποίο απέχει από το λευκό χρώμα εκείνων που είναι
κλεισμένοι στα γραφεία τους καλοκαιριάτικα.

AN εξαιρέσει κανείς κάποιες κινήσεις στην οικονομία – όπως το «ντιλ»
της Εμπορικής με τους Γάλλους – ή ζητήματα πάγιας κυβερνητικής ατζέντας – όπως
οι προαγωγές των δικαστικών – η κυβέρνηση Καραμανλή αποφεύγει τις θεαματικές
πρωτοβουλίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αποφεύγει επίσης όχι μόνο να εκτίθεται,
αλλά και να πολυφαίνεται. Από την υπερ-παρουσία Σημίτη – ιδίως τα τελευταία
τρία χρόνια – η πολιτική ζωή έχει προσαρμοστεί σε ένα πρότυπο όπου ο
Πρωθυπουργός δραστηριοποιείται δημόσια μόνον όταν είναι απολύτως απαραίτητο –
ή δεν μπορεί να το αποφύγει.

Ο Καραμανλής φαίνεται επίσης να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διαχείριση των
συμβόλων της πολιτικής, παρά για το έργο. Το καλοκαίρι περνάει χωρίς
πρωθυπουργικές περιοδείες. Στο Ηράκλειο, το Μαξίμου ανέκρουσε πρύμναν, όπως
είχε γίνει προ μηνών με την Ημαθία. Ο Καραμανλής προτιμά μια επίσκεψη στο
Άγιον Όρος χωρίς προφανές πολιτικό περιεχόμενο, αλλά με συμβολισμό κατάνυξης
και ταπεινότητας. Όλα αυτά ενώ η κυβέρνησή του είναι σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Κάπως έτσι η ελληνική πολιτική περνά στη σφαίρα της μεταφυσικής. Μήπως τελικά
το πρώτο μέλημα του Πρωθυπουργού είναι να ανάβει κεριά; Αρκεί αυτό; Ο
πειρασμός να επικαλεστεί κανείς το ομώνυμο ποίημα του K.Π. Καβάφη είναι
μεγάλος: «Τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει/ τι γρήγορα που τα σβηστά
κεριά πληθαίνουν».