ΣE ΠPΩTO ENIKO H Aλίκη στη χώρα των θαυμάτων…

Πώς λέμε η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων…, ε, καμία σχέση! Σε τίποτα δεν
θυμίζει η Ελλάδα εκείνη την παραμυθένια χώρα, που όλα τελικά πάνε «πρίμα». Όχι
όμως πως δεν γινόμαστε μάρτυρες θαυμάτων. Απεναντίας, σε καθημερινή βάση
τρίβουμε τα μάτια μας, καθώς μπροστά μας εκτυλίσσονται πράγματα και…
θαύματα, που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να τα συλλάβει.

Σε αυτό τον γεωγραφικό χώρο, συμβαίνει το ακατόρθωτο, αφού και τα καλά δρώμενα
καταλήγουν σε άσχημα. Λαμπρό το παράδειγμα των καλοκαιρινών διακοπών. Μια
εποχή που συνάδει με την ξεκούραση και την «ευκολία», καταλήγει να είναι για
τους Έλληνες ό,τι πιο κουραστικό. Και όσο καλόβολος και να είσαι και όσο
θετική σκέψη και να έχεις, είναι αδιανόητο να «παντρέψεις» τις ώρες κάτω από
τον καυτό ήλιο στο λιμάνι περιμένοντας το καράβι με την περιπέτεια.

Έρχονται οι εκπτώσεις να καταλαγιάσουν τα πνεύματα. H περίοδος που οι
περισσότεροι περιμένουν για να γελάσει λίγο το χειλάκι τους, ευχαριστημένοι
από την καταναλωτική τους ανάγκη που βρήκε διέξοδο. Να όμως που και σ’ αυτή
την περίπτωση πρέπει κανείς να ντυθεί Σέρλοκ Χολμς, να «κολλήσει» στο μάτι του
τον μεγεθυντικό φακό και να «χτενίσει» όλες τις βιτρίνες εξιχνιάζοντας τα…
εγκλήματα των καταστηματαρχών. Και για να ηρεμήσει μετά, «καπνίζει την πίπα
της ειρήνης» -όπως λέει και το τραγούδι- για να μη χειροδικήσει!

Ένα όμως είναι το θαύμα που με έκανε να φιλήσω το χώμα της πατρίδας μου,
νιώθοντας «περήφανη που γεννήθηκα Ελληνίδα». Είδα, άκουσα, έζησα το
απερίγραπτο. H τιμή ενός κουτιού πορτοκαλάδας που παραλίγο να μου προκαλέσει
εγκεφαλικό έπεσε ως εκ… θαύματος όταν ο καταστηματάρχης μίνι σούπερ μάρκετ
σε νησί αντιλήφθηκε πως είμαι Ελληνίδα. Έτσι, «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο»!