Διαστάσεις Kαι οι γιατροί κινδυνεύουν στο Iράκ

Πολλοί από τους ανθρώπους που τραυματίζονται στο Ιράκ, είναι πλέον αδύνατο
να σωθούν καθώς το σύστημα υγείας καταρρέει.

Ο θρήνος. Στην Μπαακούμπα, μπροστά στο νεκροτομείο του νοσοκομείου της πόλης

Ο αριθμός των θανάτων στο Ιράκ έφτασε τον περασμένο μήνα τους 100 την ημέρα.
Σχεδόν εξίσου συγκλονιστικό είναι το γεγονός ότι ο αριθμός των ανθρώπων που
σκοτώθηκαν τον Μάιο και τον Ιούνιο ήταν μεγαλύτερος από τον αριθμό αυτών που
τραυματίστηκαν: το σύστημα υγείας στο Ιράκ δεν μπορεί πια να περιθάλπει τους
τραυματίες.

Τα στοιχεία που συγκέντρωσε η αποστολή του ΟΗΕ δείχνουν ότι ο αριθμός των
νεκρών έφτασε τους 2.669 τον Μάιο και τους 3.149 τον Ιούνιο και ότι 14.338
άμαχοι έχουν σκοτωθεί φέτος. Οι αριθμοί δείχνουν επίσης πως τον Μάιο και τον
Ιούνιο 5.762 άμαχοι τραυματίσθηκαν, ελαφρώς λιγότεροι από αυτούς που
σκοτώθηκαν. Ο λόγος, σύμφωνα με Ιρακινούς ιατρικούς αξιωματούχους, είναι ότι
οι γιατροί φοβούνται να κάνουν τη δουλειά τους επειδή γίνονται στόχοι
δολοφονιών, απαγωγών και εκφοβισμού.

Οι ιατρικές εγκαταστάσεις στη Βαγδάτη δεν μπορούν πια να ανταποκριθούν στην
καθημερινή σφαγή. Είχαν απογυμνωθεί έπειτα από μία δεκαετία κυρώσεων του ΟΗΕ,
λεηλατήθηκαν μετά την αμερικανική εισβολή και σταδιακά ανοικοδομήθηκαν για να
ανταποκριθούν στις ανάγκες μιας πόλης σε καιρό ειρήνης ­ που δεν ήρθε ποτέ.
Στην πρωτεύουσα υπάρχουν μόνο 30 κλίνες σε μονάδες εντατικής θεραπείας. Το
υπουργείο Υγείας έχουν αναλάβει οπαδοί του Μοκτάντα αλ-Σαντρ, του ριζοσπάστη
σιίτη ιερωμένου, που έχουν μικρή ιατρική πείρα.

Ο Αντέλ Αμπντέλ-Μοχσίν, υφυπουργός Υγείας, είπε στους «Τάιμς» του Λονδίνου πως
190 μέλη του ιατρικού προσωπικού έχουν δολοφονηθεί, 400 γιατροί έχουν απαχθεί
και 1.000 γιατροί έχουν διαφύγει από τη χώρα. «Είναι μαλακοί στόχοι, εύκολο να
πληγούν και γι’ αυτό τα νοσοκομεία είναι εκτός ελέγχου σε ορισμένες περιοχές.
Ένοπλοι μπαίνουν σ’ αυτά και βρίζουν και ξυλοκοπούν τους γιατρούς επειδή δεν
υπάρχει η κατάλληλη προστασία», δήλωσε ο Αμπντέλ-Μοχσίν.

Γιατροί απάγονται για λύτρα από εγκληματίες, δολοφονούνται από εξεγερμένους
επειδή θεωρούνται κυβερνητικοί εργαζόμενοι ή πυροβολούνται από ένοπλες
οργανώσεις επειδή εργάζονται σε νοσοκομεία σε περιοχές όπου κυριαρχεί μια
διαφορετική θρησκευτική κοινότητα ­ είτε σουνίτες είτε σιίτες. Στα νοσοκομεία
της Βαγδάτης, οι γιατροί δεν φορούν πλέον λευκές μπλούζες ούτε κρατούν
στηθοσκόπια από φόβο μήπως ένοπλοι εισβάλουν στο νοσοκομείο. Όποτε άνθρωποι με
όπλα μπαίνουν στο κτίριο, οι γιατροί προσπαθούν να μπερδευτούν με τους
συγγενείς των ασθενών. «Φοβόμαστε να πάμε κοντά σ’ έναν ασθενή επειδή, αν
πεθάνει, θα μας απαγάγουν ή θα μας σκοτώσουν», λέει ένας γιατρός.

Στη χώρα αυτή που είναι γεμάτη όπλα, συγγενείς ή σύντροφοι εν όπλοις έχουν
ξυλοκοπήσει, ακόμη και σκοτώσει γιατρούς έπειτα από θανάτους ασθενών στο
χειρουργικό τραπέζι. «Έχω αρχίσει να λέω στις οικογένειες μετά τις επεμβάσεις
πως ο συγγενής τους θα πεθάνει σύντομα επειδή δεν υπάρχει η κατάλληλη
μετεγχειρητική παρακολούθηση», λέει ένας γιατρός που εργάζεται στο κύριο
νοσοκομειακό συγκρότημα της Βαγδάτης. «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι’ αυτό.
Τουλάχιστον είμαι ειλικρινής».