ΣE ΠPΩTO ENIKO Σε μία στιγμή…

Είναι περίεργες αυτές οι μέρες του Ιουλίου. Πολύ περίεργες. Ο βοριάς θυμίζει
αρχές φθινοπώρου, η θερμοκρασία το ίδιο. Ο λιγοστός κόσμος στις παραλίες, η
συμφόρηση – τουλάχιστον τις μέρες τής εβδομάδας – στην πόλη, ακόμα και οι
πορείες που γίνονται, όλα «μυρίζουν» τέλος καλοκαιριού. Ενός καλοκαιριού που
ποτέ καλά καλά, δεν άρχισε. Αυτό φανερώνουν εξάλλου και οι παγκόσμιες, αλλά
και οι εγχώριες εξελίξεις. Πολιτικοί διαξιφισμοί, το μέλλον της Εθνικής και
της Εμπορικής, η Παιδεία, το Ασφαλιστικό, τα μαχητικά που θα αγοράσει ή δεν θα
αγοράσει η Ελλάδα, η κρίση με το Ιράν, το πετρέλαιο που ανεβαίνει και μας
επιβαρύνει ολοένα και περισσότερο…

Και μετά ήρθε ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Το Κακό. Όχι, ομολογουμένως, το
χειρότερο που μπορούσε να μας συμβεί, όπως άκουγα να λένε ποιητικά από τα
δελτία ειδήσεων. Να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, το χειρότερο είναι πάντα
αυτό που έρχεται να βρει εσένα προσωπικά, δηλαδή τη χώρα σου. H Ελλάδα, όμως,
είναι αυτή την εποχή πολύ μακριά από τη φρίκη. Το ίδιο και η Κύπρος, η οποία
μάλιστα τις μέρες τής μαύρης επετείου της εισβολής, λόγω γεωγραφικής θέσης,
έχει γίνει καταφύγιο για χιλιάδες κόσμο που από τη μία μέρα στην άλλη είδε τη
ζωή του να θρυμματίζεται.

«Είστε μία όαση» μού έλεγε τέτοιες μέρες από το τηλέφωνο, ένας φίλος από το
εξωτερικό. «Έχετε όλες τις ομορφιές και τις χαρές της περιοχής τής
Νοτιοανατολικής Μεσογείου, χωρίς τη δυστυχία που σαρώνει τις υπόλοιπες χώρες
της περιοχής. Απολαμβάνετε τη ζωή ως Έλληνες, έχοντας όμως, έστω και σε
μειωμένο βαθμό, τα οφέλη και τη σταθερότητα που έχει μία χώρα της Δυτικής
Ευρώπης».

Εγώ ανατρίχιασα. Βλέπεις, είναι υπερβολικά κοντά μου οι μνήμες των παππούδων
μου που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους στη Σμύρνη, υπερβολικά ζωντανές οι
διηγήσεις Κυπρίων, Σέρβων, Αλβανών, Ισραηλινών και Λιβανέζων φίλων, για να
μπορώ να παραμένω αθώα και ήρεμη: να μη συνειδητοποιώ πως όλα μπορούν να
τελειώσουν ξαφνικά. Σε μία στιγμή.