ANAΛΩΣIMA Tα παιδιά της γειτονιάς

Λίγο πριν νυχτώσει βγαίνω βόλτα στο πάρκο να ξεπήξω. Έχει δροσιά και κόσμο, τα
παιδιά παίζουν μπάλα σε κάθε γωνιά, το ποδόσφαιρο μετά το Μουντιάλ είναι στα
πάνω του. Είναι παιδιά όλων των χρωμάτων, κατάξανθα σλαβικής καταγωγής από
Ρωσία και Πολωνία, κατάμαυρα από την Αφρική, ασιατικής καταγωγής όλων των
αποχρώσεων, από πολύ χλωμά έως σκούρα καφέ, από Ινδία σκουρόχρωμα με ευρωπαϊκά
χαρακτηριστικά, ό,τι παιδιά μπορείτε να φανταστείτε τέλος πάντων. Με το που
αρχίζουν να μιλάνε αυτά τα παιδιά γίνονται δίγλωσσα, μαθαίνουν ελληνικά και
μαζί τη γλώσσα των γονιών τους, αν και μερικοί γονείς δε νοιάζονται να τους τη
μάθουν. Τα λίγο μεγαλύτερα κάνουν παρέες μεικτές. Μιλάνε ελληνικά μεταξύ τους,
αυτά τα τόσο διαφορετικά, όλων των ανθρωπίνων αποχρώσεων. Αιώνες είχαν τα
ελληνικά να διαδοθούν τόσο πολύ. Είναι πλούτος αυτά τα παιδιά, είναι χαρά Θεού
να τα βλέπεις και να τα ακούς, έστω κι αν ξέρεις ότι η επίσημη Ελλάδα δεν τα
θέλει, δεν τους δίνει ιθαγένεια, δεν συζητά καν για την αλλαγή του νόμου της.
Άτεγκτη η επίσημη Ελλάδα δεν πάει βόλτα στο πάρκο, αρνείται να τα δει. Αν
πήγαινε θα καταλάβαινε τι θησαυρός μεγαλώνει στις γειτονιές της, η
υπογεννητική. Θα τη συγκινούσαν όλα αυτά τα χρώματα, όλες αυτές οι γλώσσες που
γεφυρώνονται με την ελληνική, θα άνοιγε τα μάτια και τα αυτιά στην υφήλιο. Θα
απολάμβανε την ανθρώπινη ποικιλία και θα ένιωθε κάποια στιγμή ότι όλα αυτά τα
παιδιά, όσο κι αν διαφέρουν, μοιάζουν τελικά μεταξύ τους και όχι μόνο επειδή
όλα θα μοιραστούν τη μοίρα της ταλαιπωρίας από την ελληνική Πολιτεία.
Μελαχρινά και ξανθά, καφέ και μαύρα, είναι όλα τόσο όμορφα, τόσο μικρά και
εύθραυστα, τόσο έτοιμα για γέλια, τόσο γεμάτα λαχτάρα για παιχνίδι. Στο βάθος
δεν έχουν και τόση ποικιλία τα παιδιά του κόσμου αυτού, συμπεραίνω
τελειώνοντας τη βόλτα.