ΣE ΠPΩTO ENIKO Tζάμπα η μουρμούρα

Τώρα να πω ότι έχω διάθεση να γράψω, μεγάλο ψέμα. Σα να έχει εισχωρήσει εντός
μου όλη η θολούρα και η σκόνη του καλοκαιριού και να έχουν κάνει κρούστα πάνω
στα κέντρα αποφάσεων, έχοντας λασκάρει λιγουλάκι και τις βίδες. Παράλυση
γενική. Παράδοση στα τρέχοντα της μέρας. Και η μέρα να μη λέει να ησυχάσει…

Το μόνο που έχει σχήμα αυτήν τη στιγμή είναι κάτι φωτογραφίες από την Τζια και
την Ίο. Και αναμνήσεις από εφηβικές διακοπές. Και πρόσωπα φίλων που έχω να δω
καιρό και με έναν περίεργο τρόπο αισθάνομαι την έλλειψή τους. Τώρα γιατί τα
λέω όλα αυτά, δύσκολο να απαντήσω, αλλά το ‘χω παρατηρήσει, κάθε φορά που
επιστρέφω από διακοπές, όπου το μυαλό και οι αισθήσεις είχαν τον χρόνο τους να
περιπλανηθούν ασκόπως, πάντα μα πάντα με πιάνει μια τάση επιστροφής στα παλιά
αλλά και μια χαζοδιάθεση για απολογισμούς που αιωνίως καταλήγουν σε φιάσκο.
Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Εφόσον εντός και επί τα αυτά θα είμαι και
πάλι, μια διαρκής επιστροφή σε μια καθημερινότητα που έχει κάνει συμβόλαιο με
το αύριο – όπως όλοι οι υπόλοιποι κι εγώ – αύριο τα μεγάλα ταξίδια, αύριο οι
πιο συνειδητοποιημένες αποφάσεις, αύριο γενικά. Λες και το «προσπέκτους» που
συνόδευσε τη γέννησή μας σε τούτο τον κόσμο είχε γκαραντί: Ωραίος, υγιής,
δημιουργικός, τυχερός – για πάντα (μέχρι να βαρεθούμε και να πούμε, άντε πάμε
τώρα). Αλλά είναι τζάμπα η μουρμούρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουμε
δέρμα. Υπνοβάτες σε ένα τρένο που τρέχει με ταχύτητα και το τοπίο έξω απ’ το
παράθυρο φαίνεται διαρκώς το ίδιο (καθότι θολό). Στάσεις μπορεί να γίνονται
και να είναι και αρκετές, αλλά πού να τρέχεις τώρα με τα τακούνια στους
αγρούς; Σου μένει μόνο απόηχος κάποιων φράσεων, μπορεί και λέξεων, πολύ απλών
λέξεων που τις ακούς καθημερινά κι εκεί που είσαι μεταξύ χασμουρητού και ύπνου
σα να προκαλούνται μέσα σου μικρές, ηλεκτρικές εκκενώσεις. «Κακόηθες». «Σε
θέλω». «Με την γκόμενα». «Θα φύγω». «Σ’ αγαπώ». «Δυστυχώς, τον χάνουμε». «Μόνο
για σένα» κ.ά. Κάποιοι λίγο τινάζονται, λίγο καίγονται, σαν κάτι να ξυπνάει,
οι περισσότεροι όμως ούτε που κουνούν βλεφαρίδα. E, μέχρι να φτάσουν έχουν
καιρό…