Δεύτερη εφηβεία…

Στολισμένη η κορυφογραμμή του Λυκαβηττού με μια… γιρλάντα φτιαγμένη από
παρατηρητές τζαμπατζήδες. Και, εντός, ο συναυλιακός χώρος γεμάτος. Γεμάτος,
και με μια προσμονή ότι εδώ κάτι σημαντικό θα συμβεί. Οι διοργανωτές (Φεστιβάλ
Αθηνών) είχαν ανησυχήσει γιατί η προπώληση δεν είχε πάει καλά, αλλά μετά
σκέφτονταν: αυτό το κοινό ειδικά, θα προγραμμάτιζε ποτέ να πάρει το εισιτήριό
του από πριν; A, μπα! Τελευταία στιγμή. Αλλά το «πακέτο» στάνταρ. Γύρω στα
4.000 άτομα (τελικά) γέμισαν τις κερκίδες κι όταν άρχισαν τα όργανα να παίζουν
και να βροντάει η φωνή του Αγγελάκα, κατέβηκαν οι περισσότεροι στο κέντρο και
τον συνόδευαν, ψυχή τε και σώματι… Εκπαιδευμένη η ορχήστρα του (οι
Επισκέπτες) γέμισαν τον αέρα με αυτό τον διονυσιακό ήχο που είχε το «Από ‘δώ
και πάνω», ωραιότατο μείγμα οργάνων κλασικής ορχήστρας, πνευστά βαλκανικής
κατεύθυνσης, «κουμπάκια» ηλεκτρονικά, παραδοσιακά μπαγλαμαδάκια, ηλεκτρισμό
ροκ… και τα παιδιά από κάτω να ξέρουν απ’ έξω όλους τους στίχους και να
φωνάζουν στον Αγγελάκα τις παραγγελιές τους. Αυτό έχει το λάιβ. Βγαίνει
επιτόπου όλη η δύναμη (ή η αδυναμία) του καλλιτέχνη και γίνεται αμέσως
αντιληπτό αν είναι σε καλή φάση. Νομίζω ότι ο Γιάννης Αγγελάκας διανύει τη
δεύτερη εφηβεία του (με την καλή έννοια). Το ‘χω πει εγώ: μετά τα 45 «δείχνει»
ο άνθρωπος…