[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΚΟΣΜΟΣ έχει ανάγκη από ήρωες. Μήπως όμως το παρακάναμε στο Παγκόσμιο
Κύπελλο με τον Ζιντάν; Εκείνο που τον είχε κάνει «ήρωα» στα μάτια του κόσμου
ήταν η προσπάθειά του να ξανασηκώσει στο τέλος της καριέρας του το τρόπαιο,
και αφού είχε μεσολαβήσει η παταγώδης αποτυχία του 2002.

Όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί, ακόμα και το «ηρωικό» come back βετεράνου άσου. Το
1970 ο Πελέ έκλεισε την καριέρα του σηκώνοντας για τρίτη φορά το τρόπαιο, και
αφού είχε αποτύχει παταγωδώς στα αγγλικά γήπεδα το 1966. Στον αποφα-σιστικό
αγώνα όμως ο Ζιντάν διέπρεψε με μια κουτουλιά… στον Ματεράτσι, και είδε
κόκκινη κάρτα. Του είπε, λέει, κάτι ο Ιταλός που τον έκανε έξω φρενών.
Αδιάφορο. Δεν θέλω να ξέρω τι άκουγε ο Πελέ στον τελικό του Μεξικού από τον
Φακέτι και τον Ντομενγκίνι κάθε φορά που έμπαινε στην ιταλική περιοχή, όσο για
τα χτυπήματα και τις κλωτσιές, είχαν όλοι την ευκαιρία να τα δουν στην
τηλεόραση.

H ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο τότε και στο τώρα είναι ότι ο Πελέ δεν πήγε
στο Μεξικό να πάρει το Κύπελλο με ίδια και απαράλλαχτη τη Βραζιλία του 1962,
αλλά με τα νέα αστέρια της ομάδας του ’70, τον Ζαϊρζίνιο, τον Ριβελίνο, τον
Κάρλος Αλμπέρτο. Αντίθετα, ο Ζιντάν κατέβηκε επικεφαλής μιας ομάδας βετεράνων.
Δίπλα του έπαιζαν οι στυλοβάτες της Γαλλίας του 1998, ο Βιεϊρά, ο Ανρί, ο
Τιράμ, ο Βιλτόρ, ο Μακελελέ, ο Τρεζεγκέ. H μεγάλη ειρωνεία είναι ότι έχασαν το
Κύπελλο από μια Ιταλία που ο κορμός της ήταν μια γενιά γερασμένων, σχεδόν
ξοφλημένων ποδοσφαιριστών: ο Τότι, ο Ντελ Πιέρο, ο Ιντζάγκι, ο Νέστα, ο
Ζαμπρότα, ακόμα και ο Καναβάρο, ήταν οι άσοι σε ομάδες που δέσποζαν στις
διεθνείς διοργανώσεις, στην ακμή τους όμως ως εθνική ομάδα δεν είχαν καταφέρει
να κερδίσουν τίποτε.

Οι πρωταγωνιστές στο Βερολίνο εμφανίστηκαν για να εισπράξουν μια
μεταχρονολογημένη επιταγή για το ταλέντο τους, από την εποχή που
μεσουρανούσαν. Αυτό πράγματι δεν έχει προηγούμενο σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Τελικά
την επιταγή την εισέπραξαν εκείνοι που την είχαν μεγαλύτερη ανάγκη.
Δικαιοσύνη…