MOYNTIOΛOΓIO

Όσα κοινά γράμματα έχουν στο (ελληνικό) όνομά τους, τόσες διαφορές έχουν η
Γαλλία και η Πορτογαλία ως χώρες και ως ομάδες. Από τη μια ένας λαός
χαμηλόφωνα περήφανος, μονίμως μελαγχολικός, που δεν περιμένει τίποτα από την
τύχη και που διαθέτει μια ομάδα σφιχτή, δύστοκη αλλά και σχεδόν απόρθητη,
συνηθισμένη στις ήττες της τελευταίας στιγμής και γι’ αυτό διψασμένη για μία
έστω νίκη κόντρα στους πάντες και στα πάντα. Κι από την άλλη οι πολύλογοι και
κυκλοθυμικοί απόγονοι των Φώτων (που δεν φωτίζουν πια), εξίσου έτοιμοι να
καταδικάσουν την παραμικρή αποτυχία και να γιορτάσουν το επόμενο όνειρο
μεγαλείου, ιδίως όταν αυτό τους προσφέρεται από μια ομάδα που την είπαν – και
οι ίδοι την πίστεψαν – κουρασμένη και ξεπερασμένη και που ξαφνικά φάνηκε
έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο. Να κατακτήσουν τον κόσμο θέλουν πάντα οι
Γάλλοι και η ομάδα τους. Να τον εξημερώσουν λιγάκι οι Πορτογάλοι και η δική
τους ποδοσφαιρική εκπρόσωπος. Το πώς συνέβη και οι κατακτητές απέκλεισαν –
άδοξα – τους εξημερωτές είναι η ιστορία του χθεσινού παιχνιδιού, μια ιστορία
που γρήγορα – αν όχι ήδη – θα ξεχαστεί.

Μπορεί να μην υπάρχουν φαβορί και αουτσάιντερ σε έναν ημιτελικό Παγκοσμίου
Κυπέλλου, αλλά μια ομάδα δεν μπορεί να κερδίσει αν δεν προσπαθήσει να
κερδίσει. Ο υπερβολικός συντηρητισμός των Πορτογάλων φάνηκε – μαζί με ένα
πέναλτι τραβηγμένο από τα λίγα μαλλιά των Ανρί και Ζιντάν – μοιραίος. Οι
Γάλλοι ταλαντεύτηκαν για μια ακόμα φορά ανάμεσα στην περηφάνια του να
(ξανα)χριστούν φαβορί (τι ωραία και η γαλλική λέξη) και τη συνείδηση ότι δεν
έπρεπε να πάρουν τα μυαλά τους αέρα. Κατέβηκαν στον αγώνα αμφίθυμοι: στο βάθος
βέβαιοι ότι θα κερδίσουν αλλά και κάπου ακόμα εν συγχύσει για το πώς βρέθηκαν
εκεί που βρέθηκαν. Έπαιξαν λίγο, όχι όσο έπρεπε να κερδίσουν, αλλά ίσα-ίσα όσο
χρειαζόταν για να επιβιώσουν. Οι Πορτογάλοι δεν άδραξαν την ευκαιρία. Δεν
μπόρεσαν; Δεν ήξεραν πώς;

Το θέαμα των δύο στρατηγών των αντιπάλων στο τέλος του αγώνα συνόψιζε εύγλωττα
το είδος της μάχης που έλαβε χώρα χθες στο Μόναχο: ένας Φίγκο εντελώς καμένος
κι ένας Ελ Ζιντ καβαλάρης αλλά ανίκανος ακόμα και να χαμογελάσει. H δόξα του
συνεχίζεται, αλλά το ποδόσφαιρο κάθε άλλο παρά δοξάστηκε χθες το βράδυ.